Γουλής Blog: Η μεγαλύτερη «νίκη» ως τώρα για τον Παναθηναϊκό είναι η συσπείρωση

Την ώρα που στους δύο απ’ τους τρεις υπόλοιπους «μεγάλους» του ανταγωνισμού (Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ) γίνεται το... μάλε-βράσε με τα «εσωτερικά» τους («φάγωμα» Μεντιλίμπαρ στον Πειραιά ως κατάληξη της αλληλουχίας του τριημέρου, έπειτα απ' τις ανακοινώσεις και την αποπομπή Κοβάσεβιτς, «φαγωμάρα» με Σαββίδη κι εσωτερικά «μέτωπα» στον δικέφαλο του Βορρά), ο Παναθηναϊκός έχει ήδη μία πολύ σημαντική «κατάκτηση», την οποία επιβάλλεται να διατηρήσει ως «κόρη οφθαλμού» σ’ όλη την εφετινή διαδρομή του: Τη συσπείρωση ομάδας και κόσμου που ισχυροποιείται ολοένα και περισσότερο μέρα με τη μέρα, σε ένα βαθμό που δεν την είχε βιώσει ο σύλλογος τα τελευταία 3-4 χρόνια. Ήτοι απ’ την εποχή Γιοβάνοβιτς και τη μάχη κόντρα σε όλους κι όλα, που δόθηκε τότε στη διεκδίκηση του τίτλου.

Τούτη τη φορά η συσπείρωση κόσμου, ομάδας και διοίκησης είναι ακόμη πιο «δυνατή» και ατσαλώθηκε ακόμη περισσότερο μέσα από ένα πολύ επίπονο και δύσκολο καλοκαίρι, στο οποίο ο Παναθηναϊκός έβγαλε με επιτυχία την πρώτη «αποστολή» του, να μπει δηλαδή στη League Phase του Conference League και πλέον καλείται βήμα με το βήμα να γίνει μία ομάδα που θα αποκτήσει σταδιακά την απαιτούμενη ομοιογένεια και θα βγάλει ακόμη πιο έντονα στο γήπεδο την πολύ μεγάλη ποιότητα που έχει πια στο ρόστερ της.

Τα γράφω και τα υπογραμμίζω όλα αυτά διότι -συγνώμη- αλλά δεν ήταν καθόλου... αυτονόητα ως συνθήκη τα τελευταία χρόνια. Ο κόσμος, ωστόσο, είδε φέτος αυτό που χρειαζόταν για να έρθει ακόμη πιο κοντά στη μεγάλη «καψούρα» του, που τον «πλήγωνε» απίστευτα την τελευταία τριετία: Είδε ΟΡΑΜΑ και μία ομάδα, η οποία δημιουργήθηκε με πολύ ξεκάθαρα ποδοσφαιρικά κριτήρια (κι όχι με διαθέσεις... αρπακτικών), έκανε μεγάλες οικονομικές υπερβάσεις για να φέρει παικταράδες όπως ο Ουναΐ, αλλά και οι Ντε Φράι, Λιβάι Γκαρσία, Λούζα, Κάνγκουα, Φαν Ντρόνγκελεν, Καμαρά, οι οποίοι μπορούν να κάνουν τη διαφορά και πάνω απ’ όλα είναι αποφασισμένη να πολεμήσει μέσα στο γήπεδο για να βάλει ένα τέλος στα «μαύρα» χρόνια.

Δεν ξέρω αν ο Παναθηναϊκός θα πάρει εντέλει το πρωτάθλημα στο τέλος της χρονιάς. Το εύχομαι ολόψυχα για να ξαναβρεί το δρόμο του και να δημιουργηθεί μία εντελώς διαφορετική δυναμική σε όλο το κλαμπ, μπαίνοντας στη νέα εποχή του νέου γηπέδου στον Βοτανικό.

Αυτό για το οποίο είμαι πεπεισμένος και «ψημένος», όπως κι ο κόσμος της ομάδας, είναι πως αυτή η version του Παναθηναϊκού θα κάνει φέτος τα πάντα για να δώσει πίσω στους φίλους του «τριφυλλιού» και στο ίδιο το κλαμπ τα «χαμένα» χρόνια του.

Ένα κατευόδιο για τον «Μαζώ»

Για φινάλε ένα εξώ-παναθηναϊκό σχόλιο και «υστερόγραφο». Το απόγευμα της Τετάρτης (9/9) μαύρισε η ψυχή μας στο άκουσμα της είδησης. Ήταν σαν να έγινε ένα πολύ γρήγορο flashback σ’ όλη αυτή τη διαδρομή των τελευταίων 30 ετών (και βάλε). Στα χρόνια που συντρόφευε τη δική μου «γενιά», αλλά και τόσες άλλες η φωνάρα του Γιώργου Μαζωνάκη.

Είναι σκληρό, πολύ σκληρό, όπως ήταν και η αντίστοιχη «μαύρη» είδηση για τον Παντελή Παντελίδη πριν από λίγα χρόνια ή τον Βασίλη Καρρά πιο πρόσφατα.

Για μένα ο «Μαζώ» ήταν αυτό που τραγούδησε κι ο ίδιος στις «Ώρες Μικρές». Οι ευαίσθητες χορδές μου... Σε κάθε πονεμένη στιγμή της ζωής μου, όχι μόνο από μία... γυναίκα όπως θα βιαστούν να πουν ορισμένοι, αλλά σε καθετί που πλήγωσε τα μέσα μου στην καθημερινότητά του, ο Μαζωνάκης ήταν πάντοτε η συντροφιά και το «φάρμακο» για να περνάνε όλα. Αμέτρητες ώρες μπροστά σε ένα λάπτοπ να γράφω και στα ηχεία να παίζουν σερί τα τραγούδια του, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σε προετοιμασίες, σε πίκρες, αλλά και σε χαρές. «Έφυγε» ένα μεγάλο κομμάτι μας διάολε και δεν καλύπτεται αυτό το «κενό». Ένα κενό που μεγαλώνει για όλα εμάς τα «παιδιά της νύχτας, μια ζωή...»!

Καλό ταξίδι στο φως στον άνθρωπο που «σημάδεψε» κάθε έντονη στιγμή της ζωής μου...