Βαλένθια: Από ομαδάρα... Ζιελόνα Γκόρα ένα διπλό «Επτάστερο» break δρόμος!
Δύο ματς ήταν αρκετά για να αλλάξει το αφήγημα: Ο Παναθηναϊκός έκανε το 2-0 και η Βαλένθια έγινε ξαφνικά... Ζιελόνα Γκόρα!
Δύο ματς ήταν αρκετά για να αλλάξει το αφήγημα: Ο Παναθηναϊκός έκανε το 2-0 και η Βαλένθια έγινε ξαφνικά... Ζιελόνα Γκόρα!
Υπάρχουν κάποια πράγματα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, όχι μόνο δεν... αλλοιώνονται, αλλά αυξάνονται κιόλας. Ένα από αυτά είναι τα αστέρια Παναθηναϊκού. Και μαζί με αυτά, η διαχρονική δυσκολία των αντιπάλων του να τα… χωνέψουν.
Η φετινή σεζόν, βέβαια, έδωσε τροφή για πολλά σχόλια. Τα σκαμπανεβάσματα του «Τριφυλλιού» οδήγησαν σε κριτική, η οποία συχνά ήταν κατευθυνόμενη (δεν το ξέρατε;). Το αφήγημα ήταν έτοιμο: ο Παναθηναϊκός θα δυσκολευτεί, ίσως και να μην τα καταφέρει καν να βρεθεί στο Final Four της Αθήνας. Το Final Four που διεξάγεται στο σπίτι του.
Το μεγάλο εμπόδιο που είχε (και συνεχίζει να έχει) απέναντί του ο «Επτάστερος» ήταν η… «υπερομάδα» της Βαλένθια. Δεύτερη στην κανονική διάρκεια της EuroLeague, με μία νίκη λιγότερη από τον... ανίκητο Ολυμπιακό. Με τον κορυφαίο προπονητή της χρονιάς, τον Πέδρο Μαρτίνεθ, με τον rising star και μέλος της κορυφαίας πεντάδας, Γιαν Μοντέρο, με 16 νίκες σε 19 αγώνες στην έδρα της και με μπάσκετ που - μέχρι πρότινος - προκαλούσε καθολικό θαυμασμό.
Το συμπέρασμα πριν από τη σειρά; Σχεδόν αυτονόητο για πολλούς: η Βαλένθια είναι το μεγάλο φαβορί. Ο Παναθηναϊκός θα έχει «πολύ δύσκολο έργο», για να το θέσουμε κομψά. Και μετά… ήρθαν οι αγώνες. Δύο παιχνίδια στην Ισπανία, δύο «διπλά» για τον Παναθηναϊκό, 0-2 στη σειρά και απόσταση μίας νίκης από το Final Four. Με τον Εργκίν Αταμάν - που για μήνες... άκουσε απίθανα πράγματα - να βρίσκει τις λύσεις όταν η μπάλα καίει. Με τους Κέντρικ Ναν, Νάιτζελ Χέιζ - Ντέιβις και την υπόλοιπη... παρέα, να θυμίζουν γιατί ανήκουν στο κορυφαίο επίπεδο. Και όλα αυτά, χωρίς τον αρχηγό Κώστα Σλούκα.
Κάπου εκεί, όμως, συνέβη το αναμενόμενο. Η Βαλένθια, που μέχρι πρότινος ήταν «ομαδάρα», «καλοδουλεμένη», «πλήρης» και «έτοιμη για Final Four», μετατράπηκε μέσα σε 48 ώρες σε «άπειρη ομάδα», «χωρίς αρχή, μέση και τέλος», σε ένα σύνολο που - λίγο πολύ - δεν αξίζει καν ιδιαίτερης αναφοράς. Με άλλα λόγια, από διεκδικήτρια κορυφής έγινε… Ζιελόνα Γκόρα. Το εντυπωσιακό δεν είναι η αλλαγή άποψης. Στο μπάσκετ συμβαίνει. Το εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα και η άνεση με την οποία διαγράφεται ό,τι ειπώθηκε λίγες ημέρες πριν. Λες και η δεύτερη θέση στην κανονική διάρκεια, τα βραβεία, οι εμφανίσεις και το 16-3 εντός έδρας δεν υπήρξαν ποτέ. Ή λες και δεν υπήρξε το 4-0 της Βαλένθια απέναντι σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στην κανονική περίοδο. Εκεί, προφανώς, δεν ήταν «άπειρη». Εκεί ήταν απλώς… καλή. Τώρα που έχασε; Ή πιο σωστά, τώρα που την νίκησε ο Παναθηναϊκός, ξαφνικά δεν είναι τίποτα.
Κάπως έτσι λειτουργεί το αφήγημα όταν η πραγματικότητα δεν βολεύει. Αν ο Παναθηναϊκός κερδίσει, δεν είναι επειδή έπαιξε καλύτερα. Είναι επειδή ο αντίπαλος «δεν ήταν τελικά τόσο καλός». Αν χάσει, επιβεβαιώνεται η αρχική θεωρία.
Μόνο που το παρκέ δεν ενδιαφέρεται για θεωρίες. Εκεί, ο Παναθηναϊκός των επτά ευρωπαϊκών - ναι, αυτών που ακόμα δυσκολεύουν κάποιους - γύρισε τον διακόπτη την κατάλληλη στιγμή. Και υπενθύμισε ότι η «βαριά φανέλα» δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά κάτι που, σε σειρές σαν κι αυτές, κάνει τη διαφορά. Τα υπόλοιπα… προσαρμόζονται αναλόγως του αποτελέσματος. Όπως πάντα.
