Αλαφάκης Blog: You're the best around

Για 30 λεπτά στην Σόφια ο Παναθηναϊκό συνέχισε από εκεί που είχε σταματήσει στα 4 προηγούμενα παιχνίδια του στην Euroleague. Έπαιξε εξαιρετικό μπάσκετ, έριξε στο καναβάτσο τους Ισραηλινούς και είχε «χτίσει» μια διαφορά που έμοιαζε εκείνη την στιγμή αρκετή για να του δώσει τη νίκη. 

Για ακόμα μια φορά φέτος, η ομάδα... κλάταρε στην 4η περίοδο, έχασε την επαφή με το αντίπαλο καλάθι, δεν είχε καθαρό μυαλό και παράλληλα αντιμετώπισε πολλά προβλήματα στην άμυνα. Ακόμα και έτσι, θα κέρδιζε αυτό το ματς εάν οι ΚΛΕΦΤΕΣ με τα πορτοκαλί δεν τα έδιναν όλα ανάποδα στα τελευταία λεπτά, επιτρέποντας με το... έτσι θέλω στην Χάποελ να ξαναμπεί στην διεκδίκηση.

Πρέπει επιτέλους ο κόσμος να μάθει να ξεχωρίζει το αγωνιστικό σκέλος, από αυτό της διαιτησίας. Και να αντιληφθεί ότι το ένα δεν πρέπει να επηρεάζει το άλλο. Είτε παίζεις καλά είτε όχι, οι διαιτητές ΟΦΕΙΛΟΥΝ να σε σέβονται. Κι αυτό χτες δεν το έκαναν, δίνοντας στο κρισιμότερο σημείο του αγώνα ανάποδες κατοχές και ανύπαρκτες βολές στους Ισραηλινούς, για να μπορέσουν να ανατρέψουν την κατάσταση.

Παρά τα λάθη του λοιπόν, ο «Επτάστερος» θα ΚΕΡΔΙΖΕ χτες εάν οι διαιτητές έβλεπαν όσα έπρεπε. Και είναι δουλειά της διοίκησης του συλλόγου να φροντίσει επιτέλους να αλλάξει αυτό το καραγκιοζιλίκι που παρακολουθούμε κάθε εβδομάδα. Δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία οποιουδήποτε αθλήματος τόσο ασεβής, εχθρική, προκλητική αντιμετώπιση σε ένα τόσο ισχυρό brand name, που αποτελεί κύρια πηγή εσόδων για την διοργάνωση και έχει με συντριπτική διαφορά τον περισσότερο κόσμο σε όποιο γήπεδο κι αν παίζει.

Προφανώς υπάρχουν πράγματα που πρέπει να διορθωθούν

Παρότι το ματς ΕΚΛΑΠΗ, αυτό δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα του Παναθηναϊκού πρέπει να μπουν κάτω από το... χαλάκι. Για 30 λεπτά όντως η εμφάνιση ήταν άψογη, όμως σε αυτό το επίπεδο δεν αρκούν τα τρία δεκάλεπτα για να έρθουν νίκες. Στην τελευταία περίοδο το καθαρό μυαλό που είχε διαρκώς η ομάδα χάλασε, ενώ και ο Αταμάν δεν βοήθησε όσο θα μπορούσε από τον πάγκο. 

Μια λύση θα ήταν ίσως η επιστράτευση του Καλαϊτζάκη για ένα πιο αμυντικό σχήμα, ώστε να διατηρηθεί το προβάδισμα. Ο Γκριγκόνις επίσης θα μπορούσε να δώσει ανάσες στον Όσμαν, αφού προερχόταν από εξαιρετικό ματς κόντρα στη Μονακό. Κι ο Φαρίντ που ήταν σε καλή κατάσταση, ίσως έπρεπε να πάρει χρόνο αντί του Λεσόρ.

Το τι δεν δούλεψε σωστά είναι δουλειά του τεχνικού επιτελείου να το διορθώσει. Σίγουρα ο Αταμάν έχει κάνει λάθη φέτος. Πολλά λάθη, σημαντικά λάθη. Λάθη που έχουν στερήσει νίκες. Πολλά μπορεί να του καταλογίσει ο καθένας. Για την διαχείρισή του, για το σφιχτό ροτέισον, για τα σημεία που παίρνει (ή δεν παίρνει) τάιμ-άουτ, για τις ανορθόδοξες πεντάδες που παρατάσσει μέσα στο παρκέ. 

Η κριτική είναι πάντα καλοδεχούμενη και απαραίτητη, σε μεγάλους μάλιστα οργανισμούς που οι απαιτήσεις είναι υψηλές τότε οφείλει να είναι και σκληρή. Αυτό όμως απέχει πάρα πολύ από την ανθρωποφαγία που έχει ξεσπάσει φέτος κατά το πιο επιτυχημένου προπονητή της σύγχρονης εποχής της Euroleague. Ο κόσμος εδώ και καιρό ζητάει το... κεφάλι του, μερίδα οπαδών τον υβρίζει (τον άνθρωπο που μας έφερε το 7ο αστέρι και το πιο μάγκικο Πρωτάθλημα όλων των εποχών!!!).

Αλήθεια, όσοι τον απαξιώνετε με αυτόν τον τρόπο, έχετε συνειδητοποιήσει ποιος ακριβώς βρίσκεται στην άκρη του πάγκου;

Μια καριέρα γεμάτη τίτλους και επιτυχίες

«Fight 'til you drop
Never stop
Can't give up
'Til you reach the top (fight)
You're the best in town (fight!)
Listen to that sound
A little bit of all you got
They'll never bring you down»

Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το μακρινό 1996 (ως πρώτος προπονητής, αφού είχε προηγηθεί μια 4ετία που ήταν βοηθός στην Εφές Πίλσεν). Ανέλαβε την Τουρκ Τέλεκομ και κατέκτησε το President’s Cup. Το 1999 ανέλαβε ως head coach την αγαπημένη του Εφές και την οδήγησε στο Final-4 του 2000, κατακτώντας κι ένα ακόμα President’s Cup. Σε μια διετία στην Σιένα πήρε το Κύπελλο Σαπόρτα και την οδήγησε στο Final-4 της Euroleague του 2003.

Ακολούθησε η Ούλκερ, με την οποία πήρε και το 2004 αλλά και το 2005 τόσο το τουρκικό Κύπελλο, όσο και το President’s Cup. Έκανε ένα μικρό πέρασμα από την Μπολόνια και το 2007 πήγε στην Μπεσίκτας, την οποία οδήγησε στα προημιτελικά του EuroCup με ένα εμφατικό 10-0 στον όμιλο, ενώ την έβγαλε στην 1η θέση της κανονικής διάρκειας του Πρωταθλήματος. Επέστρεψε στην Εφές, κάνοντας το εγχώριο τρεμπλ το 2009 με άκρως επιβλητικό τρόπο.

Το 2012 ήταν ξανά προπονητής της Μπεσίκτας και πήρε το Πρωτάθλημα, το Κύπελλο αλλά και το EuroChallenge. Ακολούθησε η ομάδα της καρδιάς του, Γαλατασαράι, με την οποία παρά τα οικονομικά προβλήματα κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα (2013) αλλά και το Eurocup (2016).

Το τελευταίο του πέρασμα από την Εφές ήταν και το πιο… σαρωτικό, αφού δημιούργησε μια πραγματική δυναστεία σε Τουρκία και Ευρώπη. Ηττήθηκε στον τελικό της Euroleague το 2019, το 2020 η ομάδα του έκανε… περίπατο με ρεκόρ 24-4 όταν η διοργάνωση διακόπηκε λόγω κορωνοϊού, ενώ το 2021 και το 2022 κατέκτησε το τρόπαιο. Πήρε επίσης το Πρωτάθλημα το 2019, το 2021 και το 2023, το Κύπελλο το 2018 και το 2022 και το President’s Cup το 2018, το 2019 και το 2022.

Στον Παναθηναϊκό παρέλαβε μια ομάδα που ήταν στον πάτο του βαθμολογικού πίνακα της Euroleague και κατάφερε να την οδηγήσει στην κορυφή της Ευρώπης αλλά και στο πιο μάγκικο Πρωτάθλημα όλων των εποχών κόντρα στον Ολυμπιακό. Το 2025 έφτασε μέχρι το Final-4 και κατέκτησε το Κύπελλο, ενώ φέτος η ομάδα πήρε ήδη το Κύπελλο και θα διεκδικήσει μέχρι τέλους το Πρωτάθλημα και την Euroleague, με το Final-4 να διεξάγεται στο ΟΑΚΑ.

Πέτυχε σε όποια ομάδα κι αν πήγε. Κατέκτησε κάθε ευρωπαϊκή διοργάνωση στην οποία συμμετείχε. Έβαλε την Εφές στον μπασκετικό χάρτη και την μετέτρεψε σε κυρίαρχο της Ευρώπης. Εάν δεν υπήρχε ο κορωνοϊός, πιθανότατα θα κατακτούσε την Euroleague τρεις φορές συνεχόμενες. Εάν πέρσι είχε έναν εκ των Λεσόρ ή Γκριγκόνις στο Final-4, είναι πολύ πιθανό να έκανε το repeat με τον Παναθηναϊκό. Έδωσε τίτλους σε Ούλκερ, Μπεσίκτας, Γαλατασαράι. Με την Σιένα είχε ένα Final-4 κι ένα Σαπόρτα.

Έχετε καταλάβει ότι μετά τον Ομπράντοβιτς είναι ο κορυφαίος και πιο επιτυχημένος προπονητής της Ευρώπης εδώ και πάρα πολλά χρόνια; Όσοι ζητάτε την απόλυσή του, ποιον ακριβώς θα φέρνατε αυτή την στιγμή στην θέση του; Είναι ασύλληπτο να ακούγονται αυτά τα πράγματα από τον «πράσινο» λαό.

Συσπείρωση και ταμείο όταν κριθούν οι τίτλοι

Ο Εργκίν Αταμάν ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ολοκληρώσει την φετινή σεζόν με τους πάντες ΣΥΣΠΕΙΡΩΜΕΝΟΥΣ στο πλευρό του και να κριθεί στο φινάλε της χρονιάς. Σε τελική ανάλυση, τρεις στόχους διεκδικούσε από το προηγούμενο καλοκαίρι. Τον μοναδικό που έχει κριθεί τον κατέκτησε, ενώ στους άλλους δύο είναι ακόμα «μέσα». Πώς γίνεται να θεωρούν κάποιοι αποτυχημένη από τώρα την χρονιά; Με ποια λογική, με τι κριτήρια;

Εάν τον Ιούνιο ο Παναθηναϊκός δεν είναι πρωταθλητής Ευρώπης ή/και πρωταθλητής Ελλάδος, εκεί θα έχει όντως νόημα να συζητάμε για αποτυχία και για αλλαγή τεχνικής ηγεσίας. Αν όμως η ομάδα παίξει το καλύτερό της μπάσκετ το επόμενο δίμηνο και τα κατακτήσει όλα; Τι θα λένε όσοι τώρα θέλουν την απομάκρυνσή του; Θα θεωρούν ακόμα αποτυχημένη την χρονιά με ένα Triple-Crown;

Θα θεωρούν ακόμα ανεπαρκή τον Τούρκο τεχνικό που το καλοκαίρι λίγο έλειψε να πάρει και το Eurobasket με την χώρα του; 

ΥΓ 1. Άπειρο RESPECT στον κόσμο που ταξίδεψε στην Σόφια και μετέτρεψε το κλειστό σε... Λεωφόρο, δίνοντας μια ακόμα παράσταση σε όλη την Ευρώπη.

ΥΓ 2. Δεν υπήρχε κανένας λόγος για τα υβριστικά συνθήματα κατά του Δημήτρη Ιτούδη. Είναι κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού και της σπουδαιότερης ομάδας που ανέδειξε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός.