Σίριλ Ντέσερς στο Foxbet: «Ο κόσμος στα δύσκολα είναι δίπλα μας - Έτσι ήρθε η αποβολή μου με τον ΠΑΟΚ» (vid)

Στο δεύτερο μέρος της μεγάλης συνέντευξης που παραχώρησε ο Σίριλ Ντέσερς στην εκπομπή ΟΛΑ ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ, στο κανάλι του Foxbet στο Youtube και στον Λάμπρο Γκαραγκάνη, ο έμπειρος επιθετικός μιλάει για τις σπουδαίες καλοκαιρινές μεταγραφές των Πράσινων, αλλά και για τη μεγάλη αγάπη του κόσμου της αθηναϊκής ομάδας την οποία εισπράττει. Αναφέρεται, επίσης, δίχως περιστροφές στο λάθος του κόντρα στον ΠΑΟΚ και στην περιβόητη φάση με τον Μιχαηλίδη, που οδήγησε στην πρώτη αποβολή καριέρας με απευθείας κόκκινη κάρτα. Διαβάστε το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Σίριλ Ντέσερς στο Foxbet...

**Ευχαριστούμε την ΠΑΕ Παναθηναϊκός και τον Σίριλ Ντέσερς για τη φιλοξενία στο προπονητικό κέντρο της ομάδας στο Κορωπί.

Ο Παναθηναϊκός, Σίριλ, έκανε μεγάλες μεταγραφές το καλοκαίρι του 2026. Ο Πρόεδρος κ. Αλαφούζος, ο Τεχνικός Διευθυντής κ. Κοτσόλης και ο προπονητής κ. Νίστρουπ επένδυσαν σημαντικά για να ενισχύσουν το ρόστερ. Πώς κρίνεις την ποιότητα της ομάδας πλέον; Και πόσο πιστεύεις ότι οι νέοι παίκτες μπορούν να τη βοηθήσουν να βελτιωθεί;

«Η ποιότητα υπάρχει, σίγουρα. Κάναμε ορισμένες μεταγραφές παικτών που μπορούν αμέσως να γίνουν, θα το πω έτσι, πρωταγωνιστές σε αυτήν την ομάδα. Αρκεί να δεις τους στόπερ μας, τον τερματοφύλακά μας, φυσικά τον Λιβάι, τον Αζεντίν, τον Ετιέν που έχει μεγάλες δυνατότητες. Είναι παίκτες που μπορούν να παίξουν αμέσως και να βοηθήσουν. Όμως για εμένα, το πιο σημαντικό, γιατί και πέρυσι είχαμε ποιότητα, είναι κάτι άλλο: ότι αλλάξαμε τον χαρακτήρα της ομάδας. Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα που κάναμε. Και νιώθω ότι είμαστε πιο δεμένοι. Είμαστε πιο κοντά ως ομάδα, συζητάμε, κρατάμε ψηλά τον πήχη, πιέζουμε ο ένας τον άλλον στην προπόνηση, στο γυμναστήριο. Καμιά φορά μπορεί να φωνάξουμε, αλλά πάντα με καλή πρόθεση. Όταν φωνάζω σε κάποιον στην προπόνηση ή στο ματς δεν είναι επειδή δεν τον συμπαθώ ή δεν τον θεωρώ καλό. Ξέρω ότι είναι εξαιρετικός παίκτης. Είμαστε, όμως, εδώ μαζί. Αν παλεύουμε όλοι μαζί, αν τρέχουμε όλοι μαζί, μπορούμε να πετύχουμε όλους τους στόχους μας. Αυτό το κλίμα προσπαθούμε να χτίσουμε στον σύλλογο, στην ομάδα, μαζί φυσικά με το επιτελείο που κάνει εξαιρετική δουλειά και σε αυτό. Έχουμε πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και δουλεύουμε, πλέον, πολύ καλά στην τακτική. Αν λοιπόν παλεύουμε, δουλεύουμε και τρέχουμε περισσότερο από τους αντιπάλους, θα είναι πολύ δύσκολο να μας κερδίσουν».

Συγκρίνοντας τις δύο σεζόν, θεωρείς ότι η λέξη - κλειδί είναι η σταθερότητα;

«Ναι. Σταθερότητα με την έννοια ότι τώρα έχουμε έναν στόπερ όπως ο Στέφαν, με τεράστια εμπειρία. Ο άξονας της ομάδας είναι πολύ σταθερός. Όλα αυτά είναι θετικά. Όμως τη σταθερότητα πρέπει να τη δείξουμε σε όλη την σεζόν, αλλά και το επόμενο καλοκαίρι. Αν κρατήσουμε αυτόν τον κορμό και χτίσουμε επάνω του, πιθανότατα θα γίνουμε ακόμα καλύτεροι».

Ανέφερα την λέξη σταθερότητα γιατί όταν έχεις ένα πλάνο, πρέπει και να το στηρίζεις. Θεωρείς ότι αυτό είναι, επίσης, καθοριστικό για την πρόοδο μίας ομάδας;

«Σίγουρα. Αυτό συνδέεται άμεσα με όσα είπα πριν. Αν έχουμε ένα πλάνο, μία κοινή ιδέα για το πώς θέλουμε να παίζουμε και όλοι πιστέψουμε σε αυτό, μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Αν, όμως, κάποιοι ή η μισή ομάδα λένε “διαφωνώ με το ένα ή με το άλλο” και αμφισβητούν τα πάντα, τότε είναι πολύ δύσκολο να αποδώσεις στο υψηλότερο επίπεδο και να διεκδικήσεις τις πρώτες θέσεις στο Πρωτάθλημα. Αυτή τη στιγμή, νιώθω ότι όλη η ομάδα πιστεύει απόλυτα σε αυτό το πλάνο. Φυσικά, βοηθάει και το ότι τα αποτελέσματα είναι καλά».

«Δεν φέρθηκα έξυπνα, ήταν ένα μάθημα η αποβολή με τον ΠΑΟΚ»

Στο πρόσφατο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ αποβλήθηκες για πρώτη φορά στην καριέρα σου με απευθείας κόκκινη. Ήταν η δεύτερη αποβολή σου συνολικά. Η πρώτη ήταν όταν έπαιζες στη Λόκερεν, απέναντι στη Ζούλτε Βάρεγκεμ, το 2015, πριν από περίπου έντεκα χρόνια. Τι ακριβώς συνέβη στην φάση αυτή, όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και στο μυαλό σου, στο περιστατικό με τον Μιχαηλίδη;

«Χαίρομαι που με ρωτάς, γιατί όταν συνέβη ένιωσα πολύ άσχημα και είχα ενοχές απέναντι στην ομάδα. Παίζαμε τόσο καλά, εξαιρετικά. Είχα και μία ευκαιρία νωρίτερα και πιστεύω ότι μπορούσαμε να κερδίσουμε 4, 5 ή και 6-0. Θα στέλναμε, έτσι, ένα ηχηρό μήνυμα στους οπαδούς μας, στο Πρωτάθλημα, σε όλους. Με την κόκκινη κάρτα, όμως, μείναμε δέκα εναντίον δέκα, χάσαμε λίγη από την ενέργειά μας και δεχτήκαμε γκολ στο τέλος. Για αυτό ένιωθα πολλές ενοχές. Για να εξηγήσω τι έγινε στην φάση, είχε προηγηθεί ήδη ένα περιστατικό με ένα χτύπημα, κάτι σαν γροθιά, από τον Μιχαηλίδη. Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, η μπάλα ήταν αριστερά και εγώ προσπαθούσα να μπω στην περιοχή και να πάρω θέση. Τότε έγινε κάτι, που κατά την γνώμη μου, στη Σκωτία συμβαίνει είκοσι φορές σε κάθε παιχνίδι. Τραβάει ο ένας λίγο τον άλλον, σπρώχνουμε και οι οι δύο. Εκείνος δεν κοιτούσε την μπάλα. Παιχνίδι με επαφές. Σπρωξίματα, τραβήγματα, για να πάρεις θέση, να κερδίσεις ίσως ένα μέτρο χώρου. Στη Σκωτία ή στην Ευρώπη, αυτό συμβαίνει είκοσι φορές σε κάθε αγώνα και γίνεται αποδεκτό. Εκεί, σε μια στιγμή, βλέπω ότι βγαίνουμε μπροστά και προσπαθώ να τον περάσω από έξω. Τον τραβάω από τον ώμο, για να γυρίσει το σώμα του και να περάσω. Νομίζω πως τον ακουμπάω στον ώμο και εκείνος πέφτει κάτω, κρατώντας το πρόσωπό του. Μένει στο έδαφος για αρκετά λεπτά, με τα χέρια στο πρόσωπο, αλλά δεν τον ακούμπησα στο πρόσωπο. Αυτό είναι σίγουρο. Νομίζω πως για αυτό άλλαξε και η ποινή μου. Εντάξει, όμως, εκείνος μπορεί να το κάνει αυτό. Εγώ οφείλω να είμαι πιο έξυπνος. Με την εμπειρία που έχω, δεν επιτρέπεται. Μας είχε προειδοποιήσει ο προπονητής στο ημίχρονο: “Έχουν δεχτεί κόκκινη, έχει δοθεί πέναλτι εναντίον τους. Προσέξτε τι μπορεί να συμβεί”. Παρά την εμπειρία μου, δεν φέρθηκα έξυπνα. Ήταν ένα μάθημα και αυτό. Την επόμενη ημέρα ζήτησα συγγνώμη από τον προπονητή. Είπα: “Είναι ανεπίτρεπτο για εμένα”. Μου είπε: “Μία φορά μπορεί να συμβεί. Τώρα σε συγχωρώ. Την δεύτερη, θα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα”. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα συμβεί ξανά».

Δεν σε ρωτάω με αρνητική διάθεση.

«Όχι, μην ανησυχείς. Δεν το εκλαμβάνω έτσι».

Ρωτάω γιατί ο Σίριλ που ξέρουμε είναι ένας πολύ ήρεμος άνθρωπος.

«Ακριβώς».

Ένα πολύ καλό παιδί, ένας παίκτης που παίζει καθαρά. Νομίζω ότι ήταν μία παράξενη εικόνα για όσους το παρακολουθούσαν, για τους δημοσιογράφους.

«Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι συνέπειες ήταν δυσανάλογες της πράξης και της πρόθεσής μου. Δεν είμαι παίκτης που κάνει θέατρο, ούτε που χτυπάει αντιπάλους. Ίσως καμιά φορά παίζω υπερβολικά τίμια. Δεν θέλω να κάνω καθυστερήσεις, ακόμα και όταν κερδίζουμε. Δεν μου αρέσει. Θεωρώ ότι παίζω τίμια. Προσπαθώ, βέβαια, να παίζω δυνατά και θέλω να κερδίζω. Στη συγκεκριμένη φάση, συνδυάστηκαν κάποιες περιστάσεις και έτσι συνέβη αυτό. Οφείλω, λοιπόν, να απολογηθώ, να ζητήσω συγνώμη. Και την επόμενη φορά πρέπει σίγουρα να είμαι πιο έξυπνος».

Τι σημαίνει η σχέση σου με τον κόσμο; Οι φίλοι του Παναθηναϊκού, ξέρεις, θέλουν το Πρωτάθλημα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλεις να τους στείλεις;

«Ναι, φυσικά. Για εμένα αυτή η σχέση είναι υπέροχη. Έτσι τη νιώθω. Είναι εκπληκτική και η ατμόσφαιρα που δημιουργούν στα παιχνίδια, στα ντέρμπι, στα ευρωπαϊκά ματς. Αυτό είναι εξαιρετικό. Και θα τους χρειαστούμε. Αν θέλουμε να φτάσουμε στην κορυφή φέτος, να κερδίσουμε τίτλους, τους χρειαζόμαστε. Στις δύσκολες στιγμές, κάνει τεράστια διαφορά αν υπάρχει γκρίνια μέσα στο γήπεδο ή αν στηρίζουν την ομάδα. Από όσα έχω ζήσει, στα δύσκολα είναι δίπλα μας. Αν συνεχίσουμε έτσι, μπορούμε να εξελιχθούμε μαζί και να δυναμώσουμε τη σχέση κόσμου και παικτών. Και τότε, είμαι σίγουρος, ότι μπορούμε να πετύχουμε πολλά μαζί».

Σίριλ, το καλοκαίρι έπαιξες καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια του Παναθηναϊκού να φτάσει στην League Phase του Conference League, πετυχαίνοντας τρία γκολ, τρία καθοριστικά γκολ στα προκριματικά. Πόσο σημαντική ήταν αυτή η πορεία για εσένα και για την ομάδα; Και πώς νιώθεις που τα γκολ σου βοήθησαν στην πρόκριση, ξέροντας ότι ένας αποκλεισμός θα σήμαινε το τέλος της ευρωπαϊκής πορείας; Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να προκριθεί στην League Phase του Conference League. Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος.

«Ναι, φυσικά. Κάναμε εξαιρετική προετοιμασία. Παίξαμε πολύ καλά με τον Άγιαξ, πολύ καλά με την Γκρασχόπερ. Το ματς με τη Ραπίντ Βιέννης έφερε ίσως κάποιες αμφιβολίες μέσα στον σύλλογο, μέσα στην ομάδα. Στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, νομίζω ότι κάποιοι δημοσιογράφοι, ίσως και κάποιοι φίλαθλοι, βλέποντας τους αντιπάλους μας, λένε: “Αυτούς πρέπει να τους κερδίσουμε εύκολα. Είμαστε ο Παναθηναϊκός”. Επειδή είναι ομάδες από μικρότερα Πρωταθλήματα ή μικρότερες χώρες. Εγώ όμως ξέρω, από προσωπική εμπειρία, πόσο δύσκολη είναι η πρόκριση στην Ευρώπη: Champions League, Europa League, Conference League. Για παράδειγμα, με τη Φέγενορντ, τη χρονιά που φτάσαμε στον τελικό, παραλίγο να αποκλειστούμε από την Ντρίτα. Θα έλεγε κανείς: “Φέγενορντ με Ντρίτα, εύκολη νίκη”. Και όμως, λίγο έλειψε να αποκλειστούμε. Και μετά φτάσαμε στον τελικό. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περάσεις αυτήν την περίοδο, με μεταγραφές, νέους παίκτες, αποχωρήσεις, καινούριο προπονητή. Δεν είσαι ακόμα έτοιμος, δεν έχεις ρυθμό, γιατί δεν έχει αρχίσει το Πρωτάθλημα. Έχεις μόνο τα ευρωπαϊκά. Και αντιμετωπίζεις ομάδες όπως αυτή της Σόφιας, που είχε ήδη παίξει ματς στο Πρωτάθλημά της. Είναι τελείως διαφορετικές και δύσκολες συνθήκες. Το συζητούσα συχνά με τον προπονητή. Έλεγα: “Πρέπει απλά να περάσουμε αυτά τα έξι παιχνίδια”. Το ίδιο έλεγε και ο προπονητής: “Να περάσουμε αυτά τα έξι ματς”. Και όταν φύγει αυτή η πίεση, γιατί, φυσικά, ένας σύλλογος όπως ο Παναθηναϊκός πρέπει να παίζει στην Ευρώπη, τότε θα δείτε ότι η ομάδα θα απογειωθεί. Και νομίζω πως αυτό έγινε. Κάποιες φορές ήταν πολύ δύσκολα, αλλά τα καταφέραμε ως ομάδα. Παλέψαμε μαζί, τρέξαμε μαζί, σκοράραμε στις κατάλληλες στιγμές. Και μετά από αυτό, νομίζω πως έφυγε ένα μέρος της πίεσης από την ομάδα. Τότε άρχισε να φαίνεται το πραγματικό μας στιλ, το πώς θέλουμε να παίζουμε. Και αμέσως φάνηκε η βελτίωσή μας ως ομάδα».

Μετά από αυτή την ευρωπαϊκή πορεία, ακολούθησαν οκτώ σερί νίκες σε Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Ήταν ένα επιπλέον κίνητρο, για αυτές τις εμφανίσεις και τις νίκες στην Ελλάδα;

«Ναι, νομίζω πως… Αυτό, βέβαια, δεν γίνεται από τη μία ημέρα στην άλλη. Είναι κάτι που χτίζεται από τότε που ξεκινήσαμε, από τις πρώτες προπονήσεις στο Άπελντορν. Και εξελίσσεται. Ειδικά όταν υπάρχουν τόσες αλλαγές, στο επιτελείο, στους παίκτες, χρειάζεσαι χρόνο. Σε έναν μεγάλο σύλλογο, όμως, όπως ο Παναθηναϊκός ή η Ρέιντζερς, δεν έχεις χρόνο. Πρέπει να βελτιώνεσαι μέσα στη σεζόν. Το καλοκαίρι έδειξε ακριβώς αυτό: ότι βελτιωνόμασταν. Και τώρα φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε καλό επίπεδο, αλλά μπορούμε να γίνουμε ακόμα καλύτεροι».

Ο Παναθηναϊκός έχει ως στόχους το Πρωτάθλημα, φυσικά το Κύπελλο, και τη League Phase του Conference League. Αν μπορούσες να πετύχεις μόνο ένα πράγμα με τον Παναθηναϊκό μέχρι το τέλος της σεζόν, τι θα ήθελες περισσότερο;  Τα θέλουμε και τα τρία…

«Φυσικά και τα θέλουμε όλα, αλλά θα είναι πολύ δύσκολο να τα κατακτήσουμε όλα. Ποτέ δεν ξέρεις. Νιώθω τυχερός ως ποδοσφαιριστής, γιατί έχω εκπληρώσει ήδη πολλά από τα όνειρά μου. Πήρα μετάλλιο με την Εθνική μου ομάδα, βγήκα αρκετές φορές πρώτος σκόρερ, έπαιξα σε ευρωπαϊκό τελικό, πήρα Κύπελλα. Αυτό που μου λείπει όμως, είναι ένα Πρωτάθλημα. Η ανταμοιβή για τη σταθερότητα σε 35-38 παιχνίδια, σε ολόκληρη τη σεζόν. Αυτό θα σήμαινε τα περισσότερα για εμένα, ειδικά στον Παναθηναϊκό, έπειτα από δεκαέξι χρόνια αναμονής. Θα ήταν το πρώτο στη λίστα μου».

Υπάρχει κάποιος συμπαίκτης σου με τον οποίο έχεις δεθεί ιδιαίτερα, εντός και εκτός γηπέδου; Ένας φίλος;

«Ναι. Μου έρχεται αμέσως στο μυαλό ο Πέδρο Τσιριβέγια. Είναι εξαιρετικό παιδί, με πολύ χιούμορ. Πηγαίνουμε καμιά φορά για φαγητό, βρισκόμαστε έξω. Και οι γυναίκες μας έχουν έρθει πολύ κοντά. Οπότε θα έλεγα τον Πέδρο».

Σε έναν με ενάμιση χρόνο από τώρα, Σίριλ, ο Παναθηναϊκός θα μετακομίσει στο νέο του γήπεδο, στον Βοτανικό. Το περιμένεις με ανυπομονησία; Πώς το φαντάζεσαι; Έχεις παίξει στην ιστορική Λεωφόρο, παίζεις τώρα στο ΟΑΚΑ, έχεις αγωνιστεί σε ιστορικές έδρες, όπως το Άιμπροξ και το Ντε Κάιπ. Για τον Παναθηναϊκό θα ανοίξει ένα νέο ιστορικό κεφάλαιο. Τι σκέφτεσαι;

«Σίγουρα το περιμένω με ανυπομονησία. Όσο και αν αγαπώ την Λεωφόρο, που τη θεωρώ καταπληκτική, θα είναι εξαιρετικό για τον σύλλογο να κάνει το επόμενο βήμα στις υποδομές του. Θα τον βοηθήσει πάρα πολύ. Θα είναι υπέροχο να παίζουμε σε ένα νέο, σύγχρονο γήπεδο, με 40.000 οπαδούς μας τόσο κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Αν μεταφέρουμε εκεί την ατμόσφαιρα που έχουμε τώρα, θα είναι υπέροχο συναίσθημα. Ελπίζω να ζήσουμε όμορφες στιγμές και εκεί».

Από τώρα μέχρι την επόμενη διακοπή για τις Εθνικές, ο Παναθηναϊκός έχει εννέα παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις. Και ένα μεγάλο ταξίδι στο Καζακστάν, που είναι δύσκολο για εσάς τους παίκτες, με τόσες ώρες στο αεροπλάνο. Οι αγώνες είναι συνεχόμενοι. Πώς βλέπεις αυτό το διάστημα και τι θέλετε να δείξετε η ομάδα κι εσύ;

«Πρώτα από όλα, αυτό θέλεις ως σύλλογος και ως παίκτης: να έχεις τόσα ματς, να παίζεις κάθε τρεις μέρες. Θυμάμαι όταν ήμουν στην Ιταλία και δεν έπαιζα στην Ευρώπη. Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, έβλεπα ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο καθισμένος στον καναπέ μου και σκεφτόμουν: “Τι κάνω εδώ; Εκεί θέλω να είμαι, να παίζω ένα σημαντικό ματς κάθε τρεις μέρες”. Οπότε ανυπομονώ. Το καλό είναι ότι έχουμε μεγάλο ρόστερ με πολλή ποιότητα και δυνατούς παίκτες σε κάθε θέση. Το μήνυμα είναι σαφές: ότι όλοι θα έχουν τη στιγμή τους. Μία φορά θα σκοράρει ο ένας, μία άλλη ο άλλος θα βάλει το νικητήριο γκολ, κάποιος άλλος θα βάλει δύο. Όλοι θα έχουν τη στιγμή τους. Είναι πολύ σημαντικό να μείνουμε ενωμένοι, όλοι μαζί. Περιμένω λοιπόν τα εννέα αυτά ματς με ανυπομονησία, θα είναι ωραία».

Όλοι ξέρουμε τα χαρακτηριστικά σου. Είσαι παίκτης περιοχής, έχεις το ένστικτο του σκόρερ και σκοράρεις με πολλούς τρόπους. Προτιμάς να παίζεις μόνος στην κορυφή ή σε ένα 4-4-2, με έναν δεύτερο επιθετικό δίπλα σου;

«Μου αρέσουν και τα δύο. Μου αρέσει, για παράδειγμα, να παίζω μόνος στην κορυφή, με έναν δημιουργικό παίκτη κοντά που να μπορεί να μου βγάζει πάσες στην περιοχή, όταν κάνω τις κινήσεις μου. Σε κάποια παιχνίδια, όμως, είναι πολύ καλό να έχεις και δεύτερο επιθετικό. Όπως στη Ρέιντζερς. Όταν αντιμετωπίζεις τρεις στόπερ και είσαι μόνος απέναντι και στους τρεις. Μπορεί να κερδίσεις την πρώτη μονομαχία, αλλά μετά έρχεται ο δεύτερος ή ο τρίτος. Εκεί είναι καλό να έχεις έναν συμπαίκτη δίπλα σου, που να απασχολεί έναν ή δύο αμυντικούς, ώστε να μπορείς να κινηθείς, να εκμεταλλευτείς τον χώρο ή να συνδυαστείς μαζί του. Μου αρέσουν και τα δύο. Και είναι πολύ θετικό ότι στην ομάδα μας μπορούμε να αλλάζουμε γρήγορα, ακόμα και μέσα στο ματς. Πιστεύω πως αυτό θα μας δώσει μεγάλη ευελιξία. Ίσως έτσι και οι αντίπαλοί μας να μην ξέρουν ακριβώς τι να περιμένουν κάθε εβδομάδα».

Πώς είναι η ζωή στην Αθήνα για την οικογένειά σου;

«Εύκολη ερώτηση. Η ζωή είναι υπέροχη. Με την γυναίκα μου αγαπάμε την πόλη, αγαπάμε την χώρα. Ακόμα και στα λίγα ρεπό, προσπαθούμε να γνωρίσουμε κάποιο μέρος της Ελλάδας. Εμένα μου αρέσει πολύ και η ελληνική ιστορία. Τη διδάχτηκα στο σχολείο πριν από πολλά χρόνια και τώρα τα βλέπω όλα αυτά από κοντά. Είναι καταπληκτικό. Έχουμε αγαπήσει πάρα πολύ την Ελλάδα και ελπίζουμε να μείνουμε εδώ για πολλά χρόνια».