Σίριλ Ντέσερς στο Foxbet: «Άντεξα τον πόνο, για το όνειρο να κερδίσω τίτλους με τον Παναθηναϊκό» (vid)

Ο Σίριλ Ντέσερς ήταν ο μεγάλος άτυχος της περασμένης σεζόν. Μίας περιόδου αλλαγών στον Παναθηναϊκό, στην οποία, σε προσωπικό επίπεδο, οι δύο διαδοχικοί τραυματισμοί δεν του επέτρεψαν να προσφέρει τα αναμενόμενα. Ο Νιγηριανός επιθετικός των Πράσινων, στην πρώτη μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε σε ελληνικό ΜΜΕ από την άφιξή του στην Ελλάδα, εξιστορεί τα πάντα στην εκπομπή ΟΛΑ ΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ, στο κανάλι του Foxbet στο Youtube, και στον Λάμπρο Γκαραγκάνη. Από το ενδιαφέρον της ΑΕΚ, το δύσκολο διάστημα της αποθεραπείας του, τις δυσκολίες που πέρασε πέρυσι και την απόφασή του, στην τρέχουσα διακοπή λόγω Εθνικών ομάδων, να παραμείνει στην Αθήνα για να δουλέψει στην ετοιμότητά του. Διαβάστε το πρώτο μέρος της συνέντευξης του Σίριλ Ντέσερς στο Foxbet...

***Ευχαριστούμε την ΠΑΕ Παναθηναϊκός και τον Σίριλ Ντέσερς για τη φιλοξενία στο προπονητικό κέντρο της ομάδας στο Κορωπί.

Σίριλ σε ευχαριστώ για την ευγένεια και την προθυμία σου, ευχαριστούμε τον Παναθηναϊκό για τον χρόνο και τη φιλοξενία. Πέρυσι είχες μία δύσκολη σεζόν, όμως φέτος έχεις ξεκινήσει εξαιρετικά πετυχαίνοντας καθοριστικά γκολ. Θα ήθελα, όμως, να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις όταν αποφάσισες ότι θα συνεχίσεις την καριέρα σου στον Παναθηναϊκό;

Νομίζω πώς όλα ξεκίνησαν ήδη από το καλοκαίρι. Όταν παίξαμε εδώ με τη Ρέιντζερς για το Τσάμπιονς Λιγκ είδα την ποιότητα της ομάδας και την ατομική ποιότητα των ποδοσφαιριστών της. Έζησα και την ατμόσφαιρα στο ΟΑΚΑ, ήταν πραγματικά απίστευτη. Σκέφτηκα: «Τι μεγάλος σύλλογος». Όταν στη συνέχεια έγινε η πώληση του Φώτη (Ιωαννίδη), οι συζητήσεις προχώρησαν πιο εντατικά. Τότε αρχίζεις να το σκέφτεσαι σοβαρά, σκέφτηκα πώς θα ήταν ένα πολύ όμορφο βήμα στην καριέρα μου. Και όταν τελικά ήρθα εδώ, ένιωσα υπέροχα.

Τι ήξερες για τον Παναθηναϊκό πριν έρθεις στην Ελλάδα; Είχες δύο σεζόν με 52 γκολ και 17 ασίστ με έναν μεγάλο σύλλογο, τη Ρέιντζερς. Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο όταν έφτασες στην Αθήνα;

Όπως είπα και πριν, με εντυπωσίασε η ατομική ποιότητα των παικτών της ομάδας. Σε κάθε θέση, νομίζω, είχαμε δύο πολύ καλούς παίκτες. Το ξεκίνημα ήταν λίγο δύσκολο, γιατί μόλις είχα έρθει και μετά το πρώτο παιχνίδι έφυγε ο προπονητής. Παρόλα αυτά ένιωθα την ποιότητα που είχε η ομάδα. Φυσικά, νομίζω πώς και εγώ ξεκίνησα καλά. Σκόραρα στο Κύπελλο, σκόραρα και στο πρώτο μου ντέρμπι (με τον Ολυμπιακό). Δυστυχώς, στο τέλος δεν καταφέραμε να κερδίσουμε. Ένιωθα, όμως, ότι είχα ξεκινήσει πολύ καλά μέχρι να τραυματιστώ για πρώτη φορά.

Αυτό το καλοκαίρι του 2025, η ΑΕΚ ενδιαφέρθηκε να σε αποκτήσει. Πόσο σοβαρά σκέφτηκες το ενδεχόμενο να πας εκεί και τι σε έκανε, τελικά, να επιλέξεις τον Παναθηναϊκό;

Νομίζω ότι, πλέον, μπορώ να μιλήσω ανοικτά για αυτό τώρα. Έχει περάσει ένας χρόνος. Έγιναν πολλά και στους δύο συλλόγους. Η ΑΕΚ είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον αρκετά νωρίς. Είχαμε κάποιες συζητήσεις, όμως δεν συμφώνησαν με τη Ρέιντζερς. Εγώ σέβομαι πολύ τη Ρέιντζερς. Τότε ήμουν παίκτης της, οπότε συνέχισα να δίνω τα πάντα. Σκόραρα και στην Ευρώπη μαζί της. Στο τέλος ο Παναθηναϊκός συμφώνησε με τη Ρέιντζερς. Όταν μίλησα με τους ανθρώπους του, είδα τι υπήρχε εδώ, την ιστορία του και όλα τα υπόλοιπα και είπα: «Ναι, πάμε». Και μέχρι σήμερα δεν το έχω μετανιώσει. Η ΑΕΚ είναι ένας καλός σύλλογος. Έκανε εξαιρετική σεζόν πέρυσι. Όμως, είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι στον Παναθηναϊκό αυτή τη σεζόν. Πιστεύω ότι μπορούμε να πετύχουμε πολλά.

Ο Παναθηναϊκός είναι ένας σύλλογος με μεγάλες προσδοκίες. Υπάρχει μεγάλη πίεση. Είναι μία ομάδα που θέλει να κατακτά τίτλους. Εσύ πώς διαχειρίζεσαι αυτήν την πίεση; Σου δίνει μεγαλύτερο κίνητρο να γίνεσαι καλύτερος παίκτης;

Ναι, σίγουρα. Πιστεύω πώς μου αρέσει και αναζητώ αυτήν την πίεση στις ομάδες που αγωνίζομαι. Το βλέπεις στη Φέγενορντ, στη Ρέιντζερς, στον Παναθηναϊκό. Είναι μεγάλοι σύλλογοι, με μεγάλη ιστορία και πολύ απαιτητικούς οπαδούς. Αυτό, όμως, μου αρέσει. Για παράδειγμα, ήμουν για ένα διάστημα σε άλλη ομάδα στην Ιταλία (Κρεμονέζε), όπου μία ισοπαλία ή ακόμα και μία ήττα θεωρούνταν αποδεκτή. Σε μεγάλους συλλόγους, όπως εδώ, ακόμα και ένας χαμένος βαθμός μετράει. Μπορεί να έχεις κερδίσει δέκα ματς στη σειρά, να χάσεις ένα και να έρθει η καταστροφή. Και εμένα μου αρέσει αυτή η πίεση: να αποδίδεις σε κάθε παιχνίδι, να στοχεύεις πάντα στην κορυφή. Δεν είναι εύκολο να τη νιώθεις, συνεχώς, κάθε φορά. Σε κάθε παιχνίδι, στο Κύπελλο, στο Πρωτάθλημα, στην Ευρώπη. Αν, όμως, δεν σου αρέσει, τότε μην έρθεις σε μία ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός. Πρέπει να την απολαμβάνεις, να τη δέχεσαι και να την αξιοποιείς ως κίνητρο, όπως είπες.

Είσαι δεκατέσσερις μήνες στον σύλλογο, που, αυτό το διάστημα, έχει αλλάξει τρεις προπονητές: Ρουί Βιτόρια, τον Ράφα Μπενίτεθ και τώρα τον Τζέικομπ Νίστρουπ. Πώς είναι η καθημερινή δουλειά με τον κ. Νίστρουπ; Είναι ο νέος προπονητής της ομάδας και είστε πολύ κοντά και στην ηλικία.

Ναι, καμιά φορά το ξεχνάω, αλλά είναι αλήθεια. Πρώτα από όλα σέβομαι απεριόριστα και τους δύο προηγούμενους προπονητές. Οι συζητήσεις μας ήταν πάντα ειλικρινείς και ανοικτές. Είχαμε πάντα καλή επικοινωνία. Νομίζω ότι το καλοκαίρι αλλάξαμε τον τρόπο δουλειάς μας, με μία κάπως πιο σύγχρονη προσέγγιση. Και πιστεύω ότι βοηθάει την ομάδα. Ο τρόπος που προπονούμαστε, η τακτική και το πώς δουλεύουμε επάνω σε αυτήν. Αλλά και ο τρόπος που επικοινωνούμε. Πιστεύω πώς όλα αυτά ταιριάζουν στο γκρουπ που έχουμε τώρα. Κάθε σύνολο παικτών χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Και το δικό μας γκρουπ είναι αρκετά νεανικό. Εγώ, για παράδειγμα, είμαι 31 ευτών. Εκτός από τον Στέφαν Ντε Φράι και τον Ίνγκι Ίνγκασον, είμαι ο μεγαλύτερος στην ομάδα. Μου φαίνεται απίστευτο, γιατί δεν νιώθω τόσο μεγάλος. Το γκρουπ μας ταιριάζει πολύ με τον προπονητή και το επιτελείο μας. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, για να συνεχίσουμε έτσι όλη τη σεζόν. 

Αυτή είναι η επόμενη ερώτησή μου. Πόσο ενδιαφέρον είναι να βρίσκεσαι δίπλα σε παίκτες μεγάλης ποιότητας και προσωπικότητας, όπως οι Πένια, Ντε Φράι, Ουναΐ, Καλάμπρια, Λιβάι, αλλά και παίκτες με μεγάλες προοπτικές, όπως οι Τεττέη, Γιάγκουσιτς, Ταμπόρδα, Αντίνο; Πώς νιώθεις για αυτό;

Όπως απάντησα και προηγουμένως είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει αυτή η ισορροπία στην εμπειρία και στους παίκτες, που έχουν ζήσει τελικούς, που έχουν εβδομήντα συμμετοχές με την Εθνική τους ομάδα, έχουν διεκδικήσει τίτλους σε άλλες χώρες. Να φέρνουν αυτήν την εμπειρία στον σύλλογο, αλλά να υπάρχουν και νέοι, διψασμένοι παίκτες που θέλουν να αποδείξουν πράγματα και να βελτιωθούν. Αν έχεις αυτόν τον συνδυασμό και βοηθάμε ο ένας τον άλλον να γίνεται καλύτερος, πολλά όμορφα πράγματα μπορούν να επιτευχθούν.

Έχεις σκοράρει σε μεγάλα ντέρμπι. Με τη Ρέιντζερς απέναντι στη Σέλτικ, απέναντι στην PSV Αϊντχόφεν όταν έπαιζες στη Φέγενορντ και απέναντι στον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Ήταν, νομίζω, από τα πρώτα σου γκολ στον Παναθηναϊκό. Ποιες είναι οι βασικές διαφορές για εσάς τους παίκτες όταν αγωνίζεστε σε ένα μεγάλο τοπικό ντέρμπι, σε σχέση με τα υπόλοιπα γκολ σε άλλα παιχνίδια;

Κάθε γκολ μπορεί, ιδανικά, να σου χαρίσει τη νίκη και τους τρεις βαθμούς. Αυτό ισχύει και στα ντέρμπι και σε κάθε άλλο παιχνίδι. Φυσικά, όμως, νιώθεις την πίεση και τη μεγαλύτερη σημασία του αγώνα. Στη Γλασκώβη, για παράδειγμα, στην Αθήνα ή στο Ρότερνταμ, το νιώθεις κάθε ημέρα. Όλοι μιλούν για ένα πράγμα: αυτό το παιχνίδι. Οι οπαδοί προσπαθούν να σου δείξουν πόσο σημαντικό είναι. Κουβαλάς αυτό το συναίσθημα μέσα στο παιχνίδι. Και, φυσικά, ως επιθετικός είναι πολύ σημαντικό να βοηθήσεις την ομάδα να κερδίσεις, να εκμεταλλευτείς τη στιγμή σου. Σε τέτοια ματς έχεις μία με τρεις ευκαιρίες. Αν καταφέρεις να αξιοποιήσεις μία, τότε είναι πραγματικά μία πολύ μεγάλη στιγμή.

Εδώ πανηγυρίζεις το γκολ σου απέναντι στον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο. Είναι η αγαπημένη μου φωτογραφία. Ξέρεις γιατί; Γιατί μοιάζει σαν να αγκαλιάζεις όλον τον κόσμο και όλη την ομάδα. Κοιτάζω το πρόσωπό σου και φαίνεται τόσο χαρούμενος. Είναι πολύ συγκινητική φωτογραφία για εμένα.

Ναι, ακριβώς. Βλέπεις πολύ πάθος και συναίσθημα. Και όταν ήρθα εδώ, όπως είπαμε, ήταν ένα πολύ παράξενο καλοκαίρι για εμένα. Το να φτάσω τελικά και να κάνω το 1-0 σε ένα ντέρμπι, εκείνη τη στιγμή, ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα. Και να βλέπω τη Λεωφόρο να εκρήγνυται, ήταν πραγματικά υπέροχο.

Πώς προετοιμάζεσαι για το επόμενο εκτός έδρας ντέρμπι με τον Ολυμπιακό;

Όπως είπες, έχω παίξει πολλά τέτοια παιχνίδια και προετοιμάζομαι με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά. Δεν αλλάζω πολλά πράγματα. Φυσικά, όμως, προσπαθούμε να κρατάμε ψηλά τον πήχη καθημερινά. Κάθε ημέρα προπονούμαι σκληρά, κάνω επιπλέον δουλειά μετά την προπόνηση, δουλεύω στο γυμναστήριο και ξεκουράζομαι. Καμιά φορά, όταν έρχονται φίλοι μου, γελάνε, γιατί το απόγευμα μπορεί να κοιμηθώ λίγο, για να ξεκουραστώ και να είμαι έτοιμος για την επόμενη προπόνηση ή τον αγώνα. Προσέχω όλες αυτές τις λεπτομέρειες, με την ελπίδα ότι ίσως κάνουν τη διαφορά σε ένα τέτοιο ντέρμπι. Μπορεί να κρίνουν αν μία φάση θα γίνει γκολ ή θα χαθεί. Προσπαθώ να κάνω σωστά τα μικρά πράγματα.

Αυτή η διακοπή για τις Εθνικές ομάδες είναι διαφορετική από τις άλλες, γιατί διαρκεί τρεις εβδομάδες και όχι δύο, όπως συνήθως. Τι περιμένεις από το επόμενο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό; Και πόσο σημαντικό είναι για εσένα και τον Παναθηναϊκό, για να κάνετε τη διαφορά σε αυτό το ματς, με την ομάδα να μετράει δεκατρείς αγώνες χωρίς ήττα;

Ήταν σημαντικό να κερδίσουμε το τελευταίο παιχνίδι με την Καλαμάτα, ώστε να κλείσουμε την πρώτη φάση της σεζόν με καλό συναίσθημα και καλή διάθεση. Είμαστε δεκατρία ματς αήττητοι, με οκτώ συνεχόμενες νίκες. Ήταν πολύ σημαντικό να φύγουμε για τις Εθνικές ή τις οικογένειές μας με αυτό το συναίσθημα. Είμαστε, λοιπόν, εδώ, με καλή διάθεση και πολλή ενέργεια. Ξέρουμε ότι έρχεται ένα μεγάλο παιχνίδι. Δεν θα κρίνει όλη μας τη σεζόν, γιατί έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Όμως είναι μεγάλη η σημασία για εμάς και τον κόσμο μας, αλλά φυσικά και για τη βαθμολογία.

«Έμεινα στην Αθήνα για να φτάσω στο 100% και να βοηθήσω τον Παναθηναϊκό»

Πήρες μία δύσκολη απόφαση. Επέλεξες να μείνεις στην Αθήνα σε αυτή τη διακοπή, αντί να ενσωματωθείς στην Εθνική Νιγηρίας, για να επανέλθεις πλήρως αγωνιστικά. Ήταν εύκολη απόφαση, Σίριλ; Και πόσο σημαντικό είναι αυτό το διάστημα, για την πλήρη επιστροφή σου;

Ήταν ταυτόχρονα εύκολη και δύσκολη απόφαση. Δύσκολη, γιατί η Εθνική ομάδα είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στο ποδόσφαιρο. Φυσικά και θέλεις να πας, να παίξεις, να είσαι μέρος της, να βοηθήσεις τα παιδιά. Αυτό είναι δεδομένο. Από την άλλη, ήταν εύκολη γιατί, όπως είπες, πέρυσι είχα μία δύσκολη σεζόν. Έδειξα κατά διαστήματα τι μπορώ να προσφέρω στην ομάδα, σε αυτόν τον σύλλογο. Αλλά όχι το σύνολο των δυνατοτήτων μου. Και το καλοκαίρι ήταν πολύ ιδιαίτερο, γιατί ακόμα επέστρεφα από τον τραυματισμό. Μπήκα κατευθείαν στα ευρωπαϊκά ματς, χωρίς πολλές προπονήσεις, χωρίς να είμαι απόλυτα έτοιμος. Τώρα βελτιώνομαι συνεχώς, αλλά ένιωθα ότι χρειαζόμουν μερικές ημέρες για να δουλέψω το σώμα μου. Και αυτήν την εβδομάδα δουλεύουμε πολύ σκληρά. Με σωστή ξεκούραση και πλήρεις προπονήσεις, χωρίς τα ταξίδια, ώστε το σώμα μου να βελτιώνεται συνεχώς και να φτάσω στο 100%. Ξέρω, όμως, πώς όταν είμαι στο 100% μπορώ να βοηθήσω περισσότερο τον Παναθηναϊκό και, μακροπρόθεσμα, και την Εθνική ομάδα. Από αυτήν την άποψη ήταν μία εύκολη απόφαση.

Η περασμένη σεζόν ήταν δύσκολη για εσένα και την ομάδα. Εσύ αντιμετώπισες δύο, διαφορετικούς, σοβαρούς τραυματισμούς που σε επηρέασαν. Τι σε βοήθησε να μείνεις συγκεντρωμένος και να επιστρέψεις καλύτερος;

Για εμένα ήταν μία πολύ δύσκολη σεζόν, γιατί σε όλη την καριέρα μου δεν είχα πολλούς τραυματισμούς. Ξαφνικά, έχασα μία ολόκληρη σεζόν. Ψυχολογικά, ήταν πολύ δύσκολο να το αποδεχτώ. Όμως, πάντα σκεφτόμουν αυτό το όνειρο που έχω. Νιώθω τις δυνατότητες του συλλόγου και όσα μπορούμε να πετύχουμε. Αυτό είχα συνεχώς στο μυαλό μου. Ακόμα και στην αρχή, αμέσως μετά την επέμβαση, όταν περπατούσα με πατερίτσες, όταν ανέβηκα πρώτη φορά στο ποδήλατο ή άρχισα να τρέχω, σε κάθε μικρό βήμα, σκεφτόμουν πάντα: «Το κάνω αυτό, αντέχω αυτόν τον πόνο, για ένα μεγαλύτερο στόχο». Και ο στόχος είναι να κερδίσω τίτλους με τον Παναθηναϊκό. Έτσι, ο χρόνος μού φαινόταν να περνά πιο γρήγορα, αφού είχα αυτόν τον στόχο. Όπως είπα, προσπαθούσα να τα κάνω όλα σωστά: να τρώω καλά, να κοιμάμαι καλά, να ενυδατώνομαι, να ξεκουράζομαι όταν έπρεπε. Όλα αυτά, για να επιστρέψω ίσως λίγο νωρίτερα ή καλύτερος, σε καλή φυσική κατάσταση. Και νομίζω ότι ανταμείφθηκα ή ανταμειφθήκαμε ως ομάδα ήδη από το παιχνίδι στη Σόφια. Κανονικά δεν θα ήμουν στην αποστολή. Ήταν να επιστρέψω δύο εβδομάδες αργότερα. Επειδή, όμως, έκανα σωστά την αποκατάσταση και το ιατρικό επιτελείο έκανε εξαιρετική δουλειά μπόρεσα να επιστρέψω δύο εβδομάδες νωρίτερα και να πετύχω το γκολ που μας έδωσε την πρόκριση. Εγώ έστειλα την μπάλα στα δίχτυα, αλλά ολόκληρη η ομάδα έκανε απίστευτη δουλειά εκείνο το βράδυ, ακόμα και στα δύσκολα. Έτσι ήρθε η πρώτη ανταμοιβή για όλη αυτή τη σκληρή δουλειά. Και αυτό σου δίνει ακόμα περισσότερη ενέργεια, για να συνεχίσεις ακόμα πιο δυνατά.

Σε ρωτάω γιατί ήταν δύο διαφορετικοί τραυματισμοί. Μόλις επέστρεψες από τον πρώτο, λίγες εβδομάδες μετά ήρθε ο δεύτερος. Αυτό, νομίζω, ήταν το πιο δύσκολο και απαιτητικό κομμάτι για έναν παίκτη με ποιότητα, προσωπικότητα και μεγάλες δυνατότητες, που έχει και συγκεκριμένο ρόλο στην ομάδα.

Ναι, ακριβώς. Μετά τον τραυματισμό, το πρώτο ματς που ξεκίνησα βασικός ήταν με τον Βόλο. Έβαλα ένα γκολ και κέρδισα ένα πέναλτι, που έβαλε ο Μπακασέτας. Ένιωθα πολύ καλά. Όμως, την επόμενη ημέρα έπρεπε να φύγω για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής με τη Νιγηρία. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον ήταν υπερβολικό. Πίεζα συνεχώς τον εαυτό μου για να γίνω καλά. Μόλις επέστρεψα, έπρεπε αμέσως να φύγω ξανά. Ήταν πολλά σε μικρό χρονικό διάστημα. Όπως λες, φυσικά, με πονούσε που δεν μπορούσα να βοηθήσω την ομάδα μέσα στο γήπεδο, αλλά και να είμαι δίπλα στους συμπαίκτες μου στα αποδυτήρια, να είμαι παρών και να σκοράρω. Ήταν πολύ δύσκολη περίοδος, ειδικά βλέποντας την ομάδα να περνάει δύσκολα. Χαίρομαι, όμως, που τώρα τα πράγματα και η διάθεσή μας είναι καλύτερη.

Θέλω να κλείσουμε αυτό το δύσκολο κεφάλαιο για τον κόσμο του Παναθηναϊκού, για εσένα και την ομάδα. Ήταν η δυσκολότερη στιγμή της καριέρας σου; Τώρα, κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, τι έμαθες ως άνθρωπος;

«Σίγουρα ήταν η δυσκολότερη στιγμή της καριέρας μου. Ειδικά όταν η αποκατάσταση κράτησε περισσότερο από όσο περιμέναμε αρχικά. Ήταν πολύ δύσκολο. Τι έμαθα από αυτό; Ίσως ακουστεί κάπως συνηθισμένο, αλλά για εμένα το δίδαγμα είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματάς ή να τα παρατάς. Είναι εύκολο όταν ένας τραυματισμός κρατάει πολύ, να απογοητευτείς, να τα παρατήσεις, να πεις «Τώρα τι κάνω;». Εγώ, όμως, κρατούσα πάντα έναν στόχο μπροστά μου: να βοηθήσω τον Παναθηναϊκό. Και χαίρομαι που το έχω κάνει ήδη από τις πρώτες αυτές εβδομάδες. Θέλω όμως περισσότερα. Θέλω να ανταποδώσω στον σύλλογο, στον κόσμο, στους ανθρώπους που συναντώ στον δρόμο, τη βοήθεια και τη στήριξη που μου έδωσαν όλο τον περασμένο χρόνο. Όλοι όσοι συνάντησα ήταν πολύ καλοί μαζί μου».

Θέλω να πω κάτι εδώ. Το καλοκαίρι στο Άπελντορν, μία από τις πιο χαρούμενες στιγμές ήταν όταν ήρθες και άρχισες να γυμνάζεσαι, πάντα με το χαμόγελό σου. Το χαμόγελο είναι ένα είδος φάρμακου, για την ψυχολογία σου;

«Ναι, φυσικά. Όταν έχεις περάσει τόσο καιρό μόνο στο γυμναστήριο, δουλεύοντας μόνος, για εβδομάδες, για μήνες, νιώθεις απίστευτη χαρά όταν βγαίνεις έξω, στον ήλιο, στο χορτάρι, φοράς ξανά τα ποδοσφαιρικά σου παπούτσια και αγγίζεις την μπάλα, πατάς στο γήπεδο. Είναι υπέροχο. Έχεις κάθε λόγο να χαμογελάς».