Παπανικολάου Blog: O Ταμπόρδα κουτσός, με πόνους, αλλά εκεί μέχρι το τέλος!
Ο Βισέντε Ταμπόρδα δεν έκανε απλώς ένα καλό παιχνίδι στην Τσεχία. Έβγαλε μια εικόνα αυταπάρνησης που στον Παναθηναϊκό έχουμε ξαναδεί μόνο από παίκτες που έβαζαν το «Τριφύλλι» πάνω από τον εαυτό τους.
Ο Βισέντε Ταμπόρδα δεν έκανε απλώς ένα καλό παιχνίδι στην Τσεχία. Έβγαλε μια εικόνα αυταπάρνησης που στον Παναθηναϊκό έχουμε ξαναδεί μόνο από παίκτες που έβαζαν το «Τριφύλλι» πάνω από τον εαυτό τους.
Ο Ταμπόρδα ήταν για μένα ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της πρόκρισης του Παναθηναϊκού στην Τσεχία. Όχι μόνο για όσα έκανε με την μπάλα, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο έβαλε την ομάδα πάνω από τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Αργεντινός ήταν αυτός που εκτέλεσε εξαιρετικά το φάουλ στο πρώτο γκολ, στέλνοντας την μπάλα ακριβώς στο κεφάλι του Σίριλ Ντέσερς. Μια φάση που αποτύπωσε όλη την ποιότητα που έχει στο δεξί του πόδι.
Ταμπόρδα: Αυτή η τυπάρα μου θύμισε Καραγκούνη...
Υπάρχουν παιχνίδια που τα θυμάσαι για ένα γκολ. Υπάρχουν άλλα που τα θυμάσαι για μια πρόκριση. Και υπάρχουν και βραδιές στις οποίες ένας ποδοσφαιριστής σε κερδίζει όχι μόνο για όσα κάνει με την μπάλα, αλλά για όσα είναι διατεθειμένος να αφήσει πάνω στο χορτάρι.
Για μένα, αυτός ο παίκτης στην Τσεχία ήταν ο Βισέντε Ταμπόρδα.
Ο Αργεντινός ήταν ήδη κομβικός πριν φτάσουμε στην παράταση. Από το δικό του δεξί πόδι ήρθε η εξαιρετική εκτέλεση φάουλ στο πρώτο γκολ. Η μπάλα πήγε εκεί ακριβώς που έπρεπε, στο κεφάλι του Σίριλ Ντέσερς, κι εκείνος έκανε το 0-1. Ήταν μια εκτέλεση με ποιότητα, ακρίβεια και αυτό το «γλυκό» πόδι που έχει δείξει από την πρώτη ημέρα ότι διαθέτει. Κι εδώ υπάρχει κάτι που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω.
Ταμπόρδα: Πώς γίνεται να μην εκτελεί όλα τα στημένα;
Όταν έχεις στο γήπεδο έναν παίκτη με αυτό το πόδι, πρέπει να εκτελεί τα στημένα. Τελεία. Δεν γίνεται να βλέπεις τον Ταμπόρδα να βάζει με τέτοια ακρίβεια την μπάλα στο κεφάλι του Ντέσερς και να μην αναρωτιέσαι γιατί δεν παίρνει περισσότερα φάουλ και κόρνερ.
Για μένα, είναι αγωνιστικό έγκλημα να μην αξιοποιείς πλήρως ένα τέτοιο προσόν. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τα στημένα κρίνουν προκρίσεις, κρίνουν ντέρμπι, κρίνουν τίτλους. Και ο Παναθηναϊκός έχει έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να μετατρέψει μια στατική φάση σε καθαρή ευκαιρία για γκολ. Όμως, για μένα, η κορυφαία στιγμή του δεν ήταν καν η ασίστ.
Ήταν το 113ο λεπτό.
Ο Ταμπόρδα είχε πλέον έντονες ενοχλήσεις. Φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν μπορούσε να κινηθεί φυσιολογικά. Σε αρκετές στιγμές κουτσαίνει, πέφτει στο έδαφος, κάνει διατάσεις και προσπαθεί απλώς να κρατήσει το σώμα του λειτουργικό για μερικά ακόμη λεπτά.
Και τότε ο Νταρίντα σουτάρει. Ο Ταμπόρδα, αντί να μείνει εκτός φάσης προστατεύοντας το πόδι του, βάζει το σώμα του μπροστά στην μπάλα και κόβει το σουτ. Αυτό λέει πολύ περισσότερα από οποιοδήποτε στατιστικό.
Λίγο αργότερα, ενώ βρίσκεται ξανά κάτω και προσπαθεί να ξεπεράσει τις ενοχλήσεις, σηκώνεται για να μπει στη διαμαρτυρία σε μια κρίσιμη φάση. Έχει ήδη κίτρινη κάρτα, ο Ζέκα από τον πάγκο προσπαθεί ουσιαστικά να τον συγκρατήσει, αλλά εκείνος βρίσκεται μέσα σε όλα.
Γιατί εκείνη την ώρα δεν σκεφτόταν τον εαυτό του. Σκεφτόταν μόνο την πρόκριση.
Ταμπόρδα: Η εικόνα που μου έφερε στο μυαλό τον Καραγκούνη
Και κάπου εκεί, βλέποντάς τον να κουτσαίνει αλλά να συνεχίζει, μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό ο Γιώργος Καραγκούνης. Όχι γιατί θέλω να συγκρίνω καριέρες. Αυτό θα ήταν άδικο και υπερβολικό.
Μιλάω για νοοτροπία.
Για εκείνον τον ποδοσφαιριστή που βάζει την ομάδα πάνω από το σώμα του, πάνω από την κούραση, πάνω από τον πόνο. Ο Καραγκούνης το έκανε σε όλη του την καριέρα. Υπάρχει εκείνο το ιστορικό βράδυ στο Καμπ Νου, στις 9 Απριλίου 2002, στον προημιτελικό του Champions League απέναντι στην Μπαρτσελόνα.
Ο Παναθηναϊκός είχε προηγηθεί με τον Μιχάλη Κωνσταντίνου, βρισκόταν για κάποια λεπτά με το ένα πόδι στα ημιτελικά της Ευρώπης και ο Καραγκούνης τραυματίστηκε σοβαρά. Ο χιαστός είχε κοπεί. Κι όμως συνέχισε. Για περίπου ένα τέταρτο έμεινε στο γήπεδο μέχρι το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, πριν τελικά αντικατασταθεί.
Αυτό ήταν πάντα ο Καραγκούνης.
Και αυτή ακριβώς την εικόνα αυταπάρνησης μου έφερε στο μυαλό ο Ταμπόρδα στην Τσεχία. Όχι το όνομα. Όχι το μέγεθος. Τη συμπεριφορά!
Ταμπόρδα: Από underdog σε παίκτη που μπορεί να γίνει σημαία
Ο Ταμπόρδα είναι ο αγαπημένος μου παίκτης σε αυτή την ομάδα ακριβώς για έναν λόγο. Ήταν το απόλυτο underdog. Δεν ήρθε ως η μεγάλη μεταγραφική «βόμβα». Δεν υπήρχε γύρω του η προσδοκία ότι θα αποτελέσει από την πρώτη στιγμή το μεγάλο αστέρι. Παρά το γεγονός ότι ήρθε στην Ελλάδα σαν πρωταθλητής απο την Αργεντινή με την Πλατένσε.
Έπρεπε να κερδίσει τα πάντα μόνος του.
Λεπτά συμμετοχής. Εμπιστοσύνη. Θέση. Κόσμο. Και σιγά σιγά το έκανε. Με το ποδόσφαιρό του, με το θράσος του, με την τεχνική του, αλλά πάνω απ’ όλα με τον τρόπο που συμπεριφέρεται μέσα στο γήπεδο.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού πάντα είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τέτοιους παίκτες. Δεν αρκεί να είσαι καλός. Πρέπει να δείχνεις ότι σε νοιάζει.
Και ο Ταμπόρδα δείχνει ότι τον νοιάζει.
Ταμπόρδα: Αυτοί είναι οι παίκτες που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός
Η πρόκριση στην Τσεχία μπορεί να έχει ως πρώτο όνομα τον Ντέσερς. Και δικαιολογημένα. Μπήκε, έβαλε δύο γκολ και έστειλε τον Παναθηναϊκό στη League Phase. Όμως οι μεγάλες βραδιές χτίζονται και από εικόνες που δεν μπαίνουν πάντα στα highlights.
Ένας παίκτης που κουτσαίνει και βάζει το σώμα του μπροστά σε σουτ στο 113’.
Ένας παίκτης που πονάει αλλά δεν θέλει να βγει από τη μάχη.
Ένας παίκτης που με μία εκτέλεση φάουλ βάζει την μπάλα εκεί ακριβώς που πρέπει για να σκοράρει ο συμπαίκτης του.
Αυτά μένουν.
Και προσωπικά, τέτοιους παίκτες θέλω να βλέπω στον Παναθηναϊκό. Παίκτες που δεν φοράνε απλώς τη φανέλα. Παίκτες που κάποια στιγμή μπορούν να γίνουν κομμάτι της.
