Kαλιούρης Blog: O Παναθηναϊκός επιμένει για μία θέση σε ένα λάθος τρένο!
Ο Αποστόλης Καλιούρης εκφράζει την άποψη πως ο οργανισμός και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πρέπει να αγκαλιάσουν την επιλογή του συλλόγου και να αποδεχθούν τις συνέπειές της.
Ο Αποστόλης Καλιούρης εκφράζει την άποψη πως ο οργανισμός και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πρέπει να αγκαλιάσουν την επιλογή του συλλόγου και να αποδεχθούν τις συνέπειές της.
Μπορεί το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ, το oποιοδήποτε σπορ, αλλά και η ίδια ζωή μας, να αλλάζει ραγδαία με την πάροδο των χρόνων, ωστόσο κάποια πράγματα παραμένουν ολόιδια.
Ένα από αυτά είναι οι καθημερινές συζητήσεις για τις αιτίες που ο Παναθηναϊκός δεν κατορθώνει να κατακτήσει το ελληνικό πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο.
Σαν «deja vu»
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ νιώθω σαν να βιώνω το ίδιο έργο σε επανάληψη από το μακρινό 2001 (τότε είδα για πρώτη φορά αγώνα του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου).
Ένα έργο στο οποίο το «τριφύλλι» δεν είχε ποτέ τον ρόλο του σκηνοθέτη, ή του πρωταγωνιστή, αλλά ενός ταλαντούχου κομπάρσου που περίμενε την ευκαιρία του για να λάμψει!
Ο νόμος της Θάλασσας
Κι όμως, αυτό δεν συνέβαινε σχεδόν ποτέ, διότι στον Πρωταθλητισμό ισχύει ο νόμος της Θάλασσας. Το μεγάλο ψάρι (στο παρασκήνιο) τρώει το μικρό!
Η άστοχη επιμονή
Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται, με το κοντέρ να γράφει, την εσωστρέφεια να μεγαλώνει και τον οργανισμό και τους οπαδούς του να επιμένουν συνεχώς για μία θέση σε ένα λάθος τρένο!
Για αυτό το μείζον θέμα θα μιλήσουμε σε αυτό το μπλογκ, αφού αισθάνομαι πως πρέπει επιτέλους κάποιος να πει το προφανές, χωρίς να εθελοτυφλεί, ή να πιστεύει σε θαύματα!
Γιατί καλή η αισιοδοξία και τα μεγάλα όνειρα, όμως πολλές φορές η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Τόσο αμείλικτη, που σε αναγκάζει με τον τρόπο της να την αντιμετωπίσεις κατάματα, χωρίς ναι μεν και αλλά.
Η πραγματικότητα
Η πραγματικότητα λοιπόν είναι πως ο καθένας μας σε αυτή τη ζωή κάνει κάποιες επιλογές και μετά αναγκαστικά πορεύεται με τις συνέπειες των πράξεών του.
Όχι, δεν είναι εξυπνάδα να διεκδικείς και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Είναι η ύψιστη χαζομάρα, διότι το μόνο που θα καταφέρεις είναι να μπεις σε έναν φαύλο κύκλο χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Δεδομένα αυτή η τακτική δεν αποτελεί την συνταγή της ευτυχίας.
Η πραγματική ευτυχία
Η πραγματική ευτυχία έρχεται όταν επιλέγεις τον δύσκολο δρόμο και αντιμετωπίζεις με χαμόγελο τα «χαστούκια» και τα εμπόδια που βρίσκεις μπροστά σου!
Όταν δεν σκέφτεσαι ποτέ να κοιτάξεις πίσω, αλλά μάχεσαι ως το τέλος, γνωρίζοντας πως κατά πάσα πιθανότητα θα φας τα μούτρα σου!
Όταν αντιλαμβάνεσαι πλήρως πως η τακτική που επέλεξες να ακολουθήσεις δεν θα σε γράψει στην ιστορία ως νικητή, αλλά ως έναν απλό μαχητή!
Και τέλος, όταν επιλέγεις ξανά και ξανά να πας κόντρα σε όλους, με σκοπό να υπερασπιστείς πάνω από όλα τις αρχές και τις αξίες σου. Ακόμα και όταν ξέρεις πως αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να χάσεις πολλές συνεχόμενες μάχες!
Σαν να μην πέρασε μία μέρα
Κάπως έτσι είναι η κατάσταση στον Παναθηναϊκό όσον αφορά το ελληνικό πρωτάθλημα, στην συντριπτική πλειοψηφία των 25 ετών που παρακολουθώ τις προσπάθειές του στο δημοφιλέστερο σπορ του πλανήτη.
Για την ακρίβεια πρόκειται για έναν «γίγαντα» που έχει επιλέξει να πολεμάει κυριολεκτικά μόνο με την μαγκιά του και τον μπαρά του, δεχόμενος να αγωνιστεί ακόμα και σε βούρκους, «ζούγκλες», παγοδρόμια, χιόνια, ή με 20+ παίκτες θετικούς στον κορονοϊό!
Οι γύρω του πήραν το εύκολο μονοπάτι
Την ίδια ώρα όλοι οι υπόλοιποι δηλώνουν διαφορετικοί, όμως στην πράξη είναι ίδιοι. Και αυτό γιατί δεν διστάζουν να κάνουν το παν για να κερδίσουν στα χαρτιά αγώνα που δίνει πρωτάθλημα, να κάνουν λυκοφιλίες, να μετρήσουν δοκάρια, ή ακόμα και να αναγκάσουν τον ανταγωνιστή τους να δώσει τη μεγάλη μάχη με δεκάδες θετικά κρούσματα στον κόβιντ! Έτσι αντιλαμβάνονται την διαφορετικότητα.
Πρέπει να μάθει να ζει με αυτό
Όχι, ο Παναθηναϊκός δεν είναι καημένος, ούτε ήρωας. Είναι αυτός που έχει επιλέξει τον δύσκολο δρόμο και θα πρέπει να μάθει επιτέλους να ζει με αυτό!
Διότι πολύ απλά δεν έχει δικαίωμα να έχει ψύχωση με έναν στόχο, για τον οποίο ούτε έχει, αλλά ούτε επιθυμεί να αποκτήσει το βασικότερο εφόδιο!
Η σκληρή αλήθεια
Κακά τα ψέματα, αν ο Παναθηναϊκός συνεχίσει να πορεύεται με τον ίδιο τρόπο (πράγμα που το εύχομαι), τα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα θα γίνουν πιθανότατα 20, 25, 30, 35 και 40!
Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και είναι κάτι που θα πρέπει να το αποδεχτεί και ο οργανισμός, αλλά και οι οπαδοί του!
Αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος
Εφόσον δεν υπάρξει κάποια αλλαγή στην πολιτική και την φιλοσοφία του, ο σύλλογος θα πρέπει να χτίζεται κάθε χρόνο με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια, έτσι ώστε να παρουσιάσει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του.
Όσον αφορά τον βασικό στόχο, αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από το κανονικό ποδόσφαιρο, δηλαδή τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις! Εκεί όπου οι τεράστιες επιτυχίες του γαλούχησαν γενιές και γενιές και που όλη η ζωή των εγχώριων ανταγωνιστών του ισοδυναμεί με μία νύχτα του!
Ο άλλος δρόμος και η αληθινή αγάπη
Φυσικά πάντα υπάρχει η επιλογή να λερώσει όπως και οι άλλοι τα χέρια του και να γίνει αυτό που σιχαίνεται! Με αυτό τον τρόπο θα χτυπήσει στα ίσα τον σημαντικότερο εγχώριο τίτλο.
Προσωπικά δεν θα το ήθελα με τίποτα, όμως αν και εφόσον συμβεί αυτό, θα στηρίξω την αλλαγή με όλες μου τις δυνάμεις. Γιατί στην τελική αυτό θα πει αληθινή αγάπη. Να στέκεσαι στο πλευρό του άλλου ακόμα και στα μεγαλύτερα λάθη της ζωής του!
Το συμπέρασμά μου
Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως ο Παναθηναϊκός έχει τεράστια ανάγκη από αγάπη και συσπείρωση. Όχι άλλη μιζέρια και τοξικότητα. Από αυτά πήξαμε και νομίζω όλοι διαπιστώσαμε πως δεν οδηγούν πουθενά.
Όσο υφίσταται η εν λόγω επιλογή, καλό είναι όλοι να την αγκαλιάσουμε και να αποδεχτούμε τις συνέπειές της. Να κατανοήσουμε πως η πραγματική διαφορετικότητα δεν συμβαδίζει με την κορυφή στην Super League! Και τότε δεδομένα θα υπάρξει εξέλιξη και στο αγωνιστικό. Έτσι είναι αυτά, συγκοινωνούντα δοχεία.
Φυσικά καταλαβαίνω πως υπάρχουν αρκετοί φίλοι του Παναθηναϊκού που δεν συμφωνούν μαζί μου, καθώς είτε αδιαφορούν για την εν λόγω διαφορετικότητα, είτε απαιτούν να συνδυαστεί με τίτλους.
Οι περισσότεροι εξ αυτών τρέφουν αυταπάτες πως ο Παναθηναϊκός τους χρωστάει τίτλους και επιτυχίες, ενώ στην πραγματικότητα δεν χρωστάει τίποτα σε κανένα.
Η άποψή μου είναι πως όλοι αυτοί παράγουν άφθονη τοξικότητα, κάνοντας κακό τόσο στον σύλλογο, όσο και στον εαυτό τους.
Όποτε εκτιμώ πως θα ήταν καλό να απέχουν από το ποδοσφαιρικό τμήμα. Ευτυχώς ο Παναθηναϊκός διαθέτει αρκετά σπορ για να ασχοληθούν.