Αλαφάκης Blog: Κούπα χαρισμένη, από την αρχή διορισμένη
Η φετινή Euroleague ήταν ίσως ό,τι πιο... σημαδεμένο έχουμε δει ποτέ σε διοργάνωση. Με τον Ολυμπιακό να παίρνει με απευθείας ανάθεση το τρόπαιο και σύμπασα την μπασκετική Ευρώπη να ξερνάει από τα όσα έλαβαν χώρα σε όλη την σεζόν. Γράφει ο Στέφανος Αλαφάκης.
Η φετινή Euroleague ήταν ίσως ό,τι πιο... σημαδεμένο έχουμε δει ποτέ σε διοργάνωση. Με τον Ολυμπιακό να παίρνει με απευθείας ανάθεση το τρόπαιο και σύμπασα την μπασκετική Ευρώπη να ξερνάει από τα όσα έλαβαν χώρα σε όλη την σεζόν. Γράφει ο Στέφανος Αλαφάκης.
Ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης. Μια φράση που επεδίωκε με κάθε τρόπο να ακούσει την τελευταία 5ετία. Κατάφερε να «αυτοκτονήσει» με κάθε πιθανό κι απίθανο τρόπο. Το ίδιο θα μπορούσε να πάθει και χτες. Μόνο που αυτή την φορά συνωμότησε και η τύχη, μαζί με όλα τα υπόλοιπα...
Ολυμπιακός: Κατέκτησε την πιο ΣΤΗΜΕΝΗ Euroleague
Όλα αυτά που έλαβαν χώρα από την αρχή της χρονιάς πραγματικά δεν έχουν προηγούμενο. Οι Πειραιώτες απολαμβάνουν εδώ και χρόνια αδιανόητη εύνοια, η οποία ξεπερνάει ακόμα και τα όσα ζήσαμε στο παρελθόν με Ρεάλ ή ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Είναι φοβερό το τι έχουν πετύχει οι «ερυθρόλευκοι», που κατάφεραν να ξεσηκώσουν ΟΛΗ την υπόλοιπη Ευρώπη εναντίον τους φέτος.
Είναι ζήτημα αν υπήρξε μια ομάδα της οποίας προπονητής ή παίκτης δεν ξέσπασε για τα σφυρίγματα μετά το παιχνίδι κόντρα στους Πειραιώτες. Σε κάθε ματς είχαν +10 βολές από τον αντίπαλο. Τα κριτήρια με τα οποία σφυρίζονταν τα φάουλ ήταν πάντα τα ίδια. Στην «ερυθρόλευκη» ρακέτα επιτρεπόταν το κατς, ενώ σε αυτή των αντιπάλων τους κάθε... κοίταγμα ισοδυναμούσε με παράβαση. Συνήθως και με βολές. Ειδικά αν η μπάλα βρισκόταν στα χέρια του Βεζένκοφ, σίγουρα με βολές.
Ο τελικός αποτέλεσε απλώς μια επιβεβαίωση των όσων ήδη περιμέναμε. 9-0 βολές στο ημίχρονο, πρώτη φορά στην ιστορία μια ομάδα δεν εκτέλεσε ούτε μια βολή στο πρώτο ημίχρονο τελικού. Πρώτη φορά που πήγαν στην «γραμμή της φιλανθρωπίας» οι Μαδριλένοι ήταν στο 23'. Ανύπαρκτο δεύτερο φάουλ στον Καμπάτσο από νωρίς. Χαρισμένη αποβολή στον ΜακΚίσικ στην τρίτη περίοδο. Ανάποδες βολές στο φινάλε του ίδιου δεκαλέπτου, με αποτέλεσμα η διαφορά να πέσει στους 4 αντί να ανέβει στους 8 υπέρ της Ρεάλ.
Στο τελευταίο δίλεπτο βέβαια είχαμε το αποκορύφωμα της δράσης των MVP των νικητών. 1:22’ πριν το φινάλε, με την διαφορά στο καλάθι υπέρ του Ολυμπιακού, ο Καμπάτσο κλέβει την μπάλα και οι διαιτητές ανακαλύπτουν φάουλ και δίνουν 2 βολές στον Γουόκαπ. 52” πριν την λήξη, ο Φελίζ βάζει το χέρι του στην μπάλα και ζορίζει τον Φουρνιέ, με τους διαιτητές να στέλνουν και τον Γάλλο στην γραμμή των βολών. 42” πριν το φινάλε, ο Χεζόνια δέχεται φάουλ σε σουτ τριών πόντων (με το σκορ στο 86-80), με την παράβαση να μην υποδεικνύεται ποτέ.
Μια αλληλουχία φάσεων με έναν κοινό παρανομαστή. Τα διαιτητικά λάθη υπέρ του Ολυμπιακού. Σε ένα παιχνίδι που ήταν στο καλάθι, έναν τελικό στον οποίον η Ρεάλ Μαδρίτης παρατάχθηκε δίχως σέντερ (τραυματίες και οι τρεις!!!) και ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΤΣΙ είχε τρίποντο ισοφάρισης στο φινάλε, που ήταν άστοχο. Γιατί ακόμα κι όταν όλα είναι προκαθορισμένα πριν καν αρχίσει η χρονιά, ακόμα κι αν το παιχνίδι είναι «στημένο κι από πριν ξεπουλημένο», ο Ολυμπιακός είναι η μοναδική ομάδα που μπορεί να αποτύχει. Και το απέδειξε και χτες, παρότι τελικά κατέκτησε το τρόπαιο.
Πανευρωπαϊκή ξεφτίλα για τα «όργια» υπέρ του Ολυμπιακού
Μέσα από την Ισπανία αλλά και όλη την Ευρώπη ξεσπούν από χτες το βράδυ για τα όσα ντροπιαστικά έλαβαν χώρα. Αναλυτές διαιτησίας ξεσκεπάζουν τα «εγκλήματα» των «πορτοκαλί», αλλά τώρα είναι... αργά για δάκρυα. Πρόκειται απλώς για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Από την 1η αγωνιστική όλα συνηγορούσαν στο ότι φέτος ΕΠΡΕΠΕ με κάθε κόστος, με κάθε τίμημα, να το σηκώσει ο Ολυμπιακός. Ακόμα κι αν αυτό απαιτούσε την πλήρη υποβάθμιση της διοργάνωσης.
Όπως φαίνεται ούτε ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα, ούτε τα υπόλοιπα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα είχαν τέτοιο πρόβλημα. Η Euroleague στιγματίστηκε και τα όσα έλαβαν χώρα στο T-Center (και όχι μόνο) θα συζητώνται σίγουρα για χρόνια. Το ευρωπαϊκό αυτό θα έχει εσαεί τεράστιες «σκιές» από πάνω του. Αυτός άλλωστε ήταν και ο μοναδικός τρόπος με τον οποίον θα μπορούσε να το κατακτήσει η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο πλέον κατάλληλος για το DNA του συλλόγου. Πιθανότατα μια κατάκτηση λιγότερο σκανδαλώδης, που θα είχε κριθεί αποκλειστικά μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου, δεν θα τους προκαλούσε την ίδια χαρά.
Νίκη με κάθε τίμημα. Κλέβοντας ακόμα και το παιδί τους στο τάβλι, σαν τον Αλέκο τον Αλεξανδρή. Βουτώντας γύρω από την περιοχή για να πάρεις φάουλ και μέσα για να πάρεις πέναλτι. Όπως τα ομολόγησε ο Τζόρτζεβιτς, ο Ριβάλντο και πόσοι άλλοι. Κερδίζοντας βολές ακόμα και με φάουλ... bluetooth, όπως στους περσινούς τελικούς με τον Σαμοντούροβ.
Το τίμιο και το καθαρό μπορεί και να τους προκαλεί αλλεργία. Σίγουρα πάντως δεν προσφέρει την ίδια ικανοποίηση, την ίδια χαρά. Μάγκικα και πειραιώτικα. Πάντα και παντού, σε όλα τα αθλήματα.
Κι όμως, αυτό που νιώθουν πλέον πάνω τους από παντού δεν είναι βροχή...
