Αλαφάκης Blog: Αυτοί κοροϊδεύουν, εμείς προχωρούμε

Ο Παναθηναϊκός μπήκε στη φετινή σεζόν έχοντας από την πρώτη κιόλας ημέρα το μαχαίρι στον λαιμό. Σε αντίθεση με τους αντιπάλους του, δεν είχε περιθώριο για στραβοπάτημα, ούτε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τα πρώτα επίσημα παιχνίδια ως μέρος της προετοιμασίας του. Για να εξασφαλίσει την παρουσία του στη League Phase του Conference League ήταν υποχρεωμένος να πετύχει τρεις συνεχόμενες προκρίσεις. Κάθε γύρος, λοιπόν, είχε (και έχει) χαρακτήρα τελικού.

Τα δύο πρώτα εμπόδια ξεπεράστηκαν. Πάκσι και ΤΣΣΚΑ 1948 έμειναν εκτός και πλέον απομένει μόνο η Χράντετς Κράλοβε πριν από τη League Phase. Μπορεί η εικόνα των «πράσινων» να μην έχει ενθουσιάσει και το ποδόσφαιρο που παρουσίασαν να απέχει από αυτό που φιλοδοξούν να παίξουν στη συνέχεια, όμως υπάρχει ένα δεδομένο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης: τέσσερα επίσημα παιχνίδια, καμία ήττα και δύο προκρίσεις.

Φτάνει με την καταστροφολογία στον Παναθηναϊκό!

Κι όμως, η αντιμετώπιση που συναντούν ο Τζέικομπ Νίστρουπ και οι παίκτες του σε αρκετές περιπτώσεις θυμίζει ομάδα που έχει ήδη αποτύχει στους στόχους της.

Φυσικά, ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει κάθε δικαίωμα να ζητά περισσότερα. Και πρέπει να ζητά περισσότερα. Το ζητούμενο, όμως, είναι η αξιολόγηση να γίνεται με βάση και τις πραγματικές συνθήκες. Μιλάμε για μια ομάδα που βρίσκεται στην αρχή ενός καινούργιου κύκλου, με νέο προπονητή, νέα αγωνιστική φιλοσοφία, πολλές αλλαγές στο ρόστερ και μεταγραφικό σχεδιασμό που ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη. Παράλληλα, σημαντικοί ποδοσφαιριστές όπως οι Καλάμπρια, Κρίστιανσεν, Ντέσερς, Τετέι και Κάνγκουα έχουν απουσιάσει όλο αυτό το διάστημα.

Αύγουστο μήνα, λοιπόν, και με τέτοιες συνθήκες, το αποτέλεσμα προηγείται του θεάματος. Δεν υπάρχει βαθμολογία για το πόσο όμορφα πήρες μια πρόκριση. Είτε παίξεις εξαιρετικά είτε υποφέρεις μέχρι το τελευταίο λεπτό, το ζητούμενο είναι να βρίσκεσαι στην επόμενη κλήρωση. Και μέχρι στιγμής ο Παναθηναϊκός βρίσκεται εκεί κάθε φορά.

Η σύγκριση με όσα συμβαίνουν γύρω του κάνει την κριτική ακόμη πιο παράδοξη. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από τη Ναϊμένγκεν, μια ομάδα χωρίς ιδιαίτερο ευρωπαϊκό βάρος και με παρουσία στη δεύτερη κατηγορία της Ολλανδίας πριν από λίγα χρόνια. Ο ΠΑΟΚ γνώρισε δύο ήττες και αποκλείστηκε από την Άντερλεχτ, ενώ η ΑΕΚ έχασε το Σούπερ Καπ από τον ΟΦΗ. Πρόκειται για πραγματικές αποτυχίες, μάλιστα από ομάδες που ξεκίνησαν τη χρονιά έχοντας θεωρητικά περισσότερη σταθερότητα και λιγότερες αλλαγές σε σχέση με το «Τριφύλλι».

Το εντυπωσιακό είναι ότι στις συγκεκριμένες περιπτώσεις γίνεται προσπάθεια να εντοπιστούν θετικά στοιχεία, χρήσιμα συμπεράσματα και πράγματα που μπορούν να αξιοποιηθούν στη συνέχεια. Στον Παναθηναϊκό, αντίθετα, δύο προκρίσεις χωρίς ήττα παρουσιάζονται από ορισμένους σχεδόν σαν λόγος καταστροφολογίας. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που εφαρμόζονται διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Απλώς αυτή τη φορά αρκετές από τις ειρωνείες των προηγούμενων εβδομάδων επέστρεψαν γρήγορα στους εμπνευστές τους.

Υπάρχει, όμως, και το εσωτερικό κομμάτι. Ο Παναθηναϊκός επιχειρεί να οικοδομήσει κάτι καινούργιο και, για πρώτη φορά έπειτα από καιρό, το αγωνιστικό πρότζεκτ δείχνει να διαθέτει συγκεκριμένη ποδοσφαιρική λογική. Αυτό δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται η κριτική, ούτε ότι πρέπει να βαφτίζεται καλή κάθε εμφάνιση. Το αντίθετο. Η κριτική είναι απαραίτητη, αρκεί να είναι δίκαιη, να λαμβάνει υπόψη το χρονικό σημείο και να μη μετατρέπεται αυτομάτως σε ισοπέδωση.

Υπάρχει ολόκληρη σεζόν μπροστά για να κριθεί η δουλειά του Νίστρουπ, η ποιότητα του ρόστερ και το ποδόσφαιρο που θα παρουσιάσει τελικά η ομάδα. Αυτή τη στιγμή, όμως, υπάρχει μόνο ένας στόχος: η πρόκριση απέναντι στη Χράντετς Κράλοβε και η είσοδος στη League Phase.

Το αν αυτή θα έρθει με εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, με δύο οριακές νίκες ή με... μισό γκολ διαφορά είναι δευτερεύον. Τον Αύγουστο οι προκρίσεις δεν χρειάζεται να είναι όμορφες. Χρειάζεται απλώς να έρχονται.