Γουλής Blog: Όταν το «δύο ισάξιες ενδεκάδες» αποκτάει κανονική διάσταση στον Παναθηναϊκό

Σε μία πρώτη ανάγνωση, δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως ένα απ’ τα πιο «old school» δημοσιογραφικά «κλισέ» που μπορεί να συναντήσει κανείς. Αμέτρητες φορές το έχετε δει όλοι γραμμένο σε κείμενα, αυτό το «δύο ισάξιες ενδεκάδες», ειδικά εκεί προς τα... σώσματα κάθε καλοκαιριού, όταν δηλαδή «κλείνει» το μεταγραφικό «παράθυρο» κι επιχειρείται με κάθε τρόπο να καταδειχθεί η «πληρότητα» στo ρόστερ κάθε ομάδας.

Τις περισσότερες φορές βεβαίως οι λέξεις «πλήρες» και «ρόστερ» δεν... συναντιούνται απόλυτα, πολύ απλά διότι πάντα κάτι θα «λείπει» απ’ τον καθένα. Πάντα θα υπάρχει ένα «κενό», μικρό ή μεγάλο, επιβεβαιώνοντας πως το μοναδικό «πλήρες» σ’ αυτή τη ζωή το συναντάει κανείς δεδομένα στα ψυγεία με τα... γιαούρτια.

Κι όμως, σε όλα τα πράγματα στη ζωή υπάρχουν οι «εξαιρέσεις» κι ο εφετινός Παναθηναϊκός ήρθε να δώσει μία διαφορετική, όσο και κανονική διάσταση σ’ αυτό το περίφημο «δύο ισάξιες ενδεκάδες» των δημοσιογράφων.

Και σ’ όλο αυτό δεν υπάρχει πλέον ψήγμα υπερβολής, διότι η αναβάθμιση που έχει συντελεστεί στο δυναμικό του Παναθηναϊκού στο εφετινό, καλοκαιρινό, μεταγραφικό «παράθυρο» ήταν άνευ προηγουμένου (αλλά και κόστους) δημιούργησε ένα τρομερά «γεμάτο» ρόστερ σε όλες τις θέσεις.

Ακόμη και στη μοναδική θέση, στην αριστερή πλευρά της άμυνας (αριστερός μπακ και κατά συνθήκη αριστερός στόπερ) ο Παναθηναϊκός φρόντισε στο φίνις του «παραθύρου» να κάνει μία κίνηση πρώτης γραμμής με την απόκτηση του Ανάς Σαλάχ-Εντίν, προκειμένου να υπάρχει απόλυτη «κάλυψη» για παν ενδεχόμενο. Διότι αυτή είναι ακριβώς η λέξη που ταιριάζει σ’ αυτό που έγινε κι επισημοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας (14/9) με τον Μαροκινό: «Κάλυψη» και ουχί «ακύρωση» της μεταγραφής του Βίκτορ Κρίστιανσεν, ο οποίος είναι πια σε διαδικασία «επιστροφής».

Ένα ρόστερ χωρίς «κενά»

Σ’ όσα χρόνια ασχολούμαι με το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού, απ’ το μακρινό 2002 και τα χρόνια της «αθωότητας» στην ιστορική «Αθλητική Ηχώ» -όταν ο Γιώργος Σπανουδάκης και οι Σταμάτης Γαρρής και Μιχάλης Τσαμπάς με είχαν ενσωματώσει σαν ρεπορτεράκι για να μιλάω με τους ξένους της ομάδας και να κυνηγάω μικρές συνεντεύξεις- ΔΕΝ θυμάμαι ποτέ ξανά τόσο «γεμάτο» το «τριφύλλι».

Πολλές χρονιές είχε κι άλλα τρομερά δυνατά ρόστερ (2001-2003), σε αρκετές σεζόν είχε παικταράδες σε πολλές θέσεις (2008-2010), όμως πάντα κάπου υπήρχε μία «αδυναμία», ένα λίγο πιο «αδύναμο» κομμάτι του... παζλ.

Το ρόστερ που συγκροτήθηκε, ωστόσο, φέτος με πολύ κόπο, αμέτρητες εργατοώρες και τρομερή συνεργασία ανάμεσα στους Στέφανο Κοτσόλη, Φράνκο Μπαλντίνι και Τζέικομπ Νίστρουπ (συν τα πάρα πολλά χρήματα που διατέθηκαν απ' τον Γιάννη Αλαφούζο), μοιάζει πλέον να μην έχει ούτε στο ελάχιστο κάποιο απ’ αυτά τα μικρά ή μεγάλα «κενά». Υπάρχει μία καλοδομημένη σύνθεση, με παίκτες τρομερά ποιοτικούς παίκτες πρώτης γραμμής σε όλες τις θέσεις (Ουναΐ, Ντε Φράι, Πένια, Καμαρά, Φαν Ντρόνγκελεν, Λουζά, Λιβάι Γκαρσία, Τεττέη, Ταμπόρδα, Αντίνο κ.ο.κ.) και τα σημεία του γηπέδου και κάθε ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να είναι εύκολα βασικός σε οποιαδήποτε φάση και σε οποιοδήποτε ματς, απέναντι σε κάθε αντίπαλο.

Ανέβηκε παντού η ποιότητά του

Για να το καταλάβουμε λίγο και με... παραδείγματα: Στον αγώνα  με τον Παναιτωλικό, τραυματίστηκε λίγο μετά το γκολ που σημείωσε ο Βισέντε Ταμπόρδα και μπήκε αλλαγή στο 20’ ο... Λιβάι Γκαρσία. Ο Λιβάι Γκαρσία!

Ο Πέδρο Τσιριβέγια από εκεί που ήταν πέρσι βασικός κι αναντικατάστατος στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού (και κόστισε πολύ ο τραυματισμός του και η δίμηνη απουσία του), φέτος είναι η 5η και η 6η επιλογή στα κεντρικά χαφ. Παντού, σε κάθε θέση υπήρξε σημαντικό έως μεγάλο upgrade, η ομάδα ανέβηκε πολλά επίπεδα στους δείκτες της ποιότητάς της. Και πλήρωσε αδρά γι’ αυτό... Και το καλοκαίρι, αλλά και τον περασμένο χειμώνα, όπου έγινε η πρώτη φάση στον μετασχηματισμό του ρόστερ του Παναθηναϊκού.

Αρκεί αυτό για να έρθουν (επιτέλους) οι τίτλοι στην Ελλάδα; Στα λόγια όχι, κανένα πρωτάθλημα δεν... τελείωσε απ’ την 4η αγωνιστική, μην τρελαθούμε κιόλας. Όμως σίγουρα ένα τέτοιο δυναμικό αυξάνει κατά πολύ τις πιθανότητες για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να φτάσει ως το τέλος του δρόμου και να κόψει πρώτος το νήμα.

Και προσφέρει σ’ έναν πραγματικά πολύ καλό προπονητή, τον Τζέικομπ Νίστρουπ, τα εφόδια που χρειάζεται για να συνεχίσει να δουλεύει καλά και να δημιουργήσει κάτι πολύ ξεχωριστό. Κάτι που ήδη έχει αρχίσει να «δείχνει» όμορφα πράγματα και προσφέρει χαμόγελα ικανοποίησης και ολοένα και μεγαλύτερη πίστη στον κόσμο του Παναθηναϊκού, πως θα μπορέσει να ξαναπάρει πίσω τα χαμένα χρόνια του...