Γουλής Blog: Όταν ομάδα και κόσμος γίνονται «ένα», ο Παναθηναϊκός είναι πάντοτε πανίσχυρος
Στα 60ά γενέθλια της Θύρας 13, ο Κώστας Γουλής υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει και τι εκπροσωπεί ο κόσμος του Παναθηναϊκού.
Στα 60ά γενέθλια της Θύρας 13, ο Κώστας Γουλής υπενθυμίζει σε όλους τι σημαίνει και τι εκπροσωπεί ο κόσμος του Παναθηναϊκού.
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός μεγάλου συλλόγου που ξεπερνούν τα αποτελέσματα, τις νίκες, τους τίτλους και τις διακρίσεις. Είναι οι στιγμές που αποτυπώνουν τη σχέση του με τον κόσμο του. Και στον Παναθηναϊκό, αυτή η ΣΧΕΣΗ ΖΩΗΣ έχει ένα ξεχωριστό σημείο αναφοράς: τη Θύρα 13, που σήμερα (19/11) συμπληρώνει 60 χρόνια ζωής.
Έξι δεκαετίες παρουσίας, διαδρομής, έντασης, χαρών, απογοητεύσεων, μεγάλων βραδιών και δύσκολων περιόδων. Έξι δεκαετίες στις οποίες ο οργανωμένος κόσμος του Παναθηναϊκού, η «καρδιά» του συλλόγου έχει αποδείξει πως η στήριξή του δεν περιορίζεται σε ένα γήπεδο, σε ένα τμήμα ή σε μία διοργάνωση. Είναι ΕΚΕΙ στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ, αλλά και σε κάθε άθλημα όπου το τριφύλλι εκπροσωπείται, όπου υπάρχει αθλητής με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς. Οργανωμένα ή μεμονωμένα, σε Αθήνα, Ελλάδα και Ευρώπη, στα... πέταλα ολόκληρης της γης με τις μεγαλύτερες εκδρομές κι «εκστρατείες» που έγιναν ποτέ, από ελληνικό οπαδικό κίνημα εκτός συνόρων. Γιατί αυτό είναι το γνώρισμα ενός μεγάλου συλλόγου: να έχει πίσω του ανθρώπους που δεν επιλέγουν πότε θα είναι δίπλα του.
Και αυτό δεν αφορά μόνο όσους βρίσκονται στην οργανωμένη εξέδρα. Η Θύρα 13 αποτελεί ιστορικό κομμάτι της παναθηναϊκής «ταυτότητας». Κι ας μην την «κατάλαβαν» πολλές φορές ορισμένοι. Κι ας την «πολέμησαν» κάποιοι άλλοι... Είναι όντως αυτό που δεν μπορείς να φανταστείς, αν δεν το... ζεις.
Είναι κάτι πολύ διαφορετικό εντός κι εκτός γηπέδου, καθότι οι δράσεις της είναι πάρα πολύ μεγάλες, έχοντας βοηθήσει αμέτρητες φορές ευπαθείς κοινωνικά ομάδες, μολονότι επιλέγει ως στάση ζωής να τα κρατάει όλα αυτά μακριά απ’ το φως της δημοσιότητας.
Στο δε γήπεδο, η μεγάλη εικόνα είναι πολύ-πολύ ευρύτερη: χιλιάδες φίλοι του συλλόγου, με διαφορετικές διαδρομές και τρόπο έκφρασης, κρατούν ζωντανή την ίδια σχέση με το έμβλημα και τη φανέλα απ’ το πρώτο έως το τελευταίο σφύριγμα κάθε αγώνα.
Η διαδρομή, ασφαλώς, δεν ήταν ποτέ εύκολη ή χωρίς... σαμαράκια. Η σχέση ομάδας κι εξέδρας πέρασε ενίοτε δυσκολίες, αποστάσεις, πικρίες και περιόδους κατά τις οποίες η «σύνδεση» έμοιαζε να έχει χαλαρώσει. Ειδικά στο ποδόσφαιρο, τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός δοκιμάστηκε πολύ. Έζησε απογοητεύσεις, είδε προσδοκίες να διαψεύδονται και χρειάστηκε να ξαναχτίσει βήμα-βήμα αυτή την εμπιστοσύνη. Όμως δεν είναι όλες οι χρονιές ίδιες. Ούτε κάθε προσπάθεια έχει την ίδια αφετηρία, την ίδια προοπτική και την ίδια δυναμική.
Το έκανε και στα πιο δύσκολα χρόνια
Κάπου εδώ βρίσκεται και η ουσία της φετινής εικόνας. Ο Παναθηναϊκός δείχνει να έχει πετύχει ένα επίπεδο συσπείρωσης που είχε πολύ καιρό να εμφανίσει, με την εποχή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς να αποτελεί το πιο πρόσφατο σημείο αναφοράς. Δεν πρόκειται απλώς για τον κόσμο που γεμίζει τις εξέδρες ή ακολουθεί ΠΑΝΤΟΥ την ομάδα στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Είναι η αίσθηση ότι υπάρχει ξανά κοινός βηματισμός, ότι η προσπάθεια αναγνωρίζεται, ότι η εξέδρα βλέπει κάτι στο οποίο αξίζει να επενδύσει συναισθηματικά και να το στηρίξει. Το έκανε περήφανα και στα πιο δύσκολα χρόνια της ομάδας, το κάνει με ακόμη μεγαλύτερη θέρμη βλέποντας μπροστά της ένα ΟΡΑΜΑ. Όπως έλεγαν κάποτε και οι «πατέρες» της Παναθηναϊκής Οικογένειας, ο Παύλος κι ο Θανάσης Γιαννακόπουλος «ομάδα, διοίκηση, κόσμος ως ένα».
Αυτή η «σύνδεση» βεβαίως δεν... χαρίζεται και δεν διατηρείται με λόγια. Χτίζεται με συνέπεια, με σχέδιο, με καθημερινή δουλειά και, κυρίως, με την αίσθηση ότι όλοι υπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Ο κόσμος δεν ζητάει ποτέ το... αδύνατο. Θέλει να βλέπει μια ομάδα που παλεύει, που έχει κατεύθυνση, που σέβεται τη φανέλα και δεν συμβιβάζεται με τη μετριότητα. Κι όταν βλέπει αυτή την προσπάθεια, γίνεται ο ίδιος πολλαπλασιαστής κι «οξυγόνο» της δύναμής της.
Ενωμένος δεν έχει να φοβάται κανέναν...
Και τότε αρκεί μία σπίθα για να γίνει πυρκαγιά... Μια μεγάλη νίκη, μια ευρωπαϊκή βραδιά, μια στιγμή πανηγυρισμού που ενώνει παίκτες και εξέδρα, μπορεί να μετατρέψει την ήδη ισχυρή σχέση, σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ο Παναθηναϊκός αποκτά άλλη ενέργεια, άλλη ώθηση, άλλη αυτοπεποίθηση. Κι όταν η ομάδα αισθάνεται πως έχει δίπλα της τόσο έντονα τον κόσμο της, γίνεται πολύ πιο δύσκολο να τη «λυγίσεις».
Αυτό είναι το πραγματικό «κεφάλαιο» του Παναθηναϊκού. Όχι μόνο οι τίτλοι και η ιστορία του, αλλά η δυνατότητα να κινητοποιεί τον κόσμο του και να τον κάνει μέρος κάθε προσπάθειας, σε κάθε άθλημα και σε κάθε γήπεδο.
Στα 60 χρόνια της Θύρας 13, το μήνυμα είναι διαχρονικό: όταν ομάδα και κόσμος κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση, το «τριφύλλι» μπορεί να γίνει πανίσχυρο και δεν φοβάται κανέναν. Το αντίθετο, οι άλλοι, όλοι οι «απέναντι» ανησυχούν, όπως το διαπιστώνετε όλοι ειδικά την εφετινή αγωνιστική περίοδο. Κι αυτή η ενότητα είναι κάτι που αξίζει να προστατευτεί, να δυναμώσει και να έχει συνέχεια ΠΑΝΤΟΥ...