Γουλής Blog: Η νοοτροπία στο Καυτανζόγλειο κι ο Παναθηναϊκός που δεν θα τους «χαρίσει» τίποτα
Ο Κώστας Γουλής γράφει για τη νίκη επί του Ηρακλή που μπορεί στο τέλος να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική από ένα απλό τρίποντο.
Ο Κώστας Γουλής γράφει για τη νίκη επί του Ηρακλή που μπορεί στο τέλος να αποδειχθεί πολύ πιο σημαντική από ένα απλό τρίποντο.
Υπάρχουν παιχνίδια που τα κερδίζεις επειδή είσαι πολύ καλύτερος. Υπάρχουν όμως και παιχνίδια που τα κερδίζεις, επειδή δεν δέχεσαι να χάσεις ή να «γκελάρεις». Αυτό που έκανε δηλαδή ο Παναθηναϊκός το βράδυ της Κυριακής (8/11) στο Καυτανζόγλειο. Οκέι, σύμφωνοι, το «τριφύλλι» κόντρα στον Ηρακλή δεν ήταν η ομάδα που έχουμε συνηθίσει φέτος να βλέπουμε στα καλά της βράδια, δεν είχε τον έλεγχο που θα ήθελε, δεν κατάφερε να επιβάλει από νωρίς τον ρυθμό της και για μεγάλο διάστημα έμοιαζε να έχει εγκλωβιστεί στο παιχνίδι του Ηρακλή. Παρ' όλα αυτά, έφυγε με το «τρίποντο». Και μάλιστα με ανατροπή, με γκολ στις καθυστερήσεις και με μια νίκη που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη όσο δεν φαντάζονται ορισμένοι, όταν θα γίνει ο τελικός λογαριασμός της σεζόν.
Πέρασε από πολλά «ζόρια» ο Παναθηναϊκός μέχρι να φτάσει σ’ αυτό το 2-1 και σαφώς, επειδή ακριβώς φέτος είναι «ανοικτό βιβλίο», δεν χρειάζεται να αναζητήσει δικαιολογίες για την εμφάνισή του. Ούτε ο ίδιος ο Τζέικομπ Νίστρουπ ήταν ικανοποιημένος απ’ την εικόνα (ειδικά) του πρώτου ημιχρόνου, βλέποντας την ομάδα του να μην είχε την απαιτούμενη ένταση, να μην βρίσκει λύσεις απέναντι στην τακτική και το «διάβασμα» του αντιπάλου και να δίνει στον Ηρακλή τη δυνατότητα να πιστέψει ότι μπορεί να πάρει κάτι πολύ περισσότερο απ’ την αναμέτρηση. Όμως, σε μια χρονιά που ο Παναθηναϊκός έχει ξαναγίνει πρωταγωνιστής και διεκδικητής και κάθε λάθος μικρή ή μεγάλο μετράει, δεν αρκεί να παίζεις καλά. Πρέπει να βρίσκεις τρόπους να κερδίζεις ακόμη κι όταν δεν παίζεις καλά... Ό,τι είδαμε δηλαδή στη Θεσσαλονίκη.
Διότι κακά τα ψέματα, το πρωτάθλημα είναι μια μακρά διαδρομή, με διαφορετικές απαιτήσεις, διαφορετικές συνθήκες κι αναμετρήσεις που καμιά φορά δεν εξελίσσονται σύμφωνα με το αρχικό σου πλάνο. Θα υπάρξουν ημέρες που ο αντίπαλος θα σε «διαβάσει» καλύτερα, που θα δυσκολευτείς να δημιουργήσεις, που θα δεχθείς πρώτος γκολ ή που θα χρειαστεί να αναζητήσεις λύσεις απέναντι σε μια άμυνα που θα βρίσκεται διαρκώς πίσω από την μπάλα.
Γι’ αυτό ακριβώς και το «διπλό» στο Καυτανζόγλειο έχει πολλαπλάσια αξία, όπως υπερτόνισε κι ο Νίστρουπ στη συνέντευξη Τύπου μετά τον αγώνα. Διότι ο Παναθηναϊκός σ’ αυτόν τον αγώνα δοκιμάστηκε όσο λίγες φορές ως τώρα και κλήθηκε μόλις για δεύτερη φορά φέτος να κυνηγήσει ανατροπή. Και την πέτυχε...
Κι εκεί αποτυπώνεται η πραγματική αντοχή μιας ομάδας. Όχι μόνο στην ποιότητα των ποδοσφαιριστών της, αλλά και στην ικανότητά της να διαχειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις χωρίς να χάνει την πίστη στον στόχο της.
Είχαν «επενδύσει» πάνω σε μία «γκέλα» του
Ο Σίριλ Ντέσερς είπε κάτι πολύ σημαντικό μετά το ματς με τον Ηρακλή. Πως ειδικά φέτος είχαμε δει τους ανταγωνιστές του Παναθηναϊκού (όλους) να παίρνουν σημαντικές νίκες με γκολ στα τελευταία λεπτά. Τώρα ήταν η σειρά του «τριφυλλιού» να το κάνει. Και γι' αυτό άλλωστε «λύσσαξαν» πολλοί και διάφοροι μετά τον αγώνα με τον «Γηραιό», διότι είχαν «επενδύσει» πάνω σε μία πιθανή γκέλα των «πράσινων». Μην μασάτε και μην επηρεάζεστε, θα το ξαναδείτε κι άλλες φορές αυτό το έργο απ’ όλους (τους) κατά τη διάρκεια της εφετινής σεζόν.
Η ουσία είναι πως ο Παναθηναϊκός σε μία πολύ κομβική «στροφή» της χρονιάς -ακριβώς πριν από το δεύτερο «break» για τις εθνικές ομάδες- βρήκε τον τρόπο να μην «γκελάρει» και να περάσει με νίκη σε ένα ματς όπου ο αντίπαλός του τον έκανε να υποφέρει. Μα ακριβώς αυτές οι νίκες είναι εκείνες που δεν... προσφέρουν μόνο τρεις βαθμούς. Προσθέτουν πολλά και στην ψυχολογία μιας ομάδας, καθώς της υπενθυμίζουν ότι μπορεί να ανταποκριθεί ακόμη κι όταν οι συνθήκες γίνονται αντίξοες. Και σε μια κούρσα τίτλου, αυτή η βεβαιότητα και η αυτοπεποίθηση που έχει ο Παναθηναϊκός -ξαναγράφω- μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά σημαντική.
Του αφήνει και «μαθήματα» του Παναθηναϊκού αυτό το ματς στο Καυτανζόγλειο. Και ειδικά τώρα που νίκησε, θα πρέπει να γίνει μία ακόμη πιο προσεκτική ανάλυσή τους. Διότι ο Ηρακλής τον «εγκλώβισε» κατά πολύ στο πρώτο ημίχρονο, περιόρισε τους διαθέσιμους χώρους, έκλεισε τις γραμμές προς την περιοχή της και δυσκόλεψε την κυκλοφορία των φιλοξενούμενων.
Έλειπε η ένταση και ταχύτητα στη σκέψη και στην εκτέλεση, οι αποστάσεις δεν ήταν σωστές και η ομάδα δεν μπορούσε να βρει τον τρόπο να μεταφέρει το παιχνίδι εκεί όπου θα δημιουργούσε πραγματικές απειλές.
Η κουβέντα που έγινε στα αποδυτήρια
Γι’ αυτό κι ο εκνευρισμός του Νίστρουπ απ’ τον πάγκο ήταν μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά. Ο Δανός τεχνικός είδε ότι η ομάδα του δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του παιχνιδιού και προσπάθησε με τις συνεχείς παρεμβάσεις του να αλλάξει την κατάσταση. Και περισσότερο με την κουβέντα που έγινε στο ημίχρονο εντός των αποδυτηρίων.
Μία κουβέντα που βοήθησε πολύ τους πάντες να αλλάξουν το mindset τους και να επιστρέψουν πολύ πιο έτοιμοι για «μάχη» στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Παναθηναϊκός άρχισε να παίζει με μεγαλύτερη ένταση, να κινείται καλύτερα στον χώρο και να αναζητά με πιο ορθολογικό τρόπο την ισοφάριση στην οποία έφτασε με τον Ντέσερς στο 56’. Η συνέχεια βεβαίως απαιτούσε διαφορετική διαχείριση. Ο Ηρακλής δεν είχε πλέον λόγο να πάρει ρίσκα. Οπισθοχώρησε, έκλεισε τους χώρους και προσπάθησε να οδηγήσει την αναμέτρηση σε ένα αποτέλεσμα που θα τον ικανοποιούσε.
Κι εκεί ακριβώς χρειάστηκε να φανεί η προσωπικότητα των παικτών του Παναθηναϊκού. Ο Στέφαν ντε Φράι κι ο Ντάβιντε Καλάμπρια ήταν εκείνοι που βοήθησαν περισσότερο στην προσπάθεια να αποκτήσει η ομάδα ισορροπία στο παιχνίδι της, να παραμείνει ψηλά στο γήπεδο και να μεταφέρει πίεση προς την περιοχή των γηπεδούχων. Κι όσο κι αν η συνθήκη και ο χρόνος πίεζαν, ο Παναθηναϊκός έδειξε την απαιτούμενη νοοτροπία για να πάρει το ματς, διότι πρώτα και πάνω απ’ όλα ΔΕΝ εγκατέλειψε ποτέ την πίστη και την προσπάθεια.
Οι φάσεις με Αντίνο και το πέναλτι που «έπνιξε»
Πάμε λίγο τώρα και στα «παράπονα» για τις φάσεις με τον Αντίνο; Πάμε... Στη φάση του 61ου λεπτού με τον Μάρκες, ο Ευαγγέλου έκρινε ότι ο Αργεντινός επιχείρησε να αποφύγει την επαφή για να μην τραυματίσει τον αντίπαλό του και του έδειξε κίτρινη κάρτα, χωρίς το VAR να αλλάξει την απόφαση και να προχωρήσει σε αναβάθμιση ποινής. Στη δε φάση του 73’ και τη διεκδίκηση έξω απ’ την περιοχή του Ηρακλή, δεν καταλογίστηκε κάρτα, καθώς ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλή είχε χαμηλώσει, έχει σκύψει προς την μπάλα κι ο Αντίνο πήγε να «παίξει» την μπάλα. Το πόσο πολύ ήθελε να... ευνοήσει ο Ευαγγέλου τον Παναθηναϊκό, φάνηκε στη φάση του 90’+1’, όπου πήγε να κάνει «γαργάρα» το καθαρό χέρι-πέναλτι του Ζούλεβιτς, αλλά τον διόρθωσε το VAR... Όπως και το πέναλτι που «έφαγαν» στον Τεττέη στο 45ο λεπτό. Για να μην τρελαθούμε κιόλας...
Από εκεί και πέρα ο καθένας (τους) θα πει πολλά και διάφοροι θα αρχίσουν τα... δικά τους. όπως εδώ και τόσο καιρό προσπαθούσαν να (σας) πείσουν πως ο Παναθηναϊκός ευνοείται γιατί παίρνει τα πέναλτι που του κάνουν (είχαν συνηθίσει αλλιώς άλλωστε) ή αποβάλλονται οι αντίπαλοί του όταν παίζουν «κατς» με τους «πράσινους», διότι κι εδώ είχαν συνηθίσει να μην παίρνει ο Παναθηναϊκός, ούτε τον... πυρετό του.
Απλά μην ασχολείστε... Ας συνεχίσουν να υποτιμούν και να φτιάχνουν αφηγήματα για μία ομάδα η οποία είναι μακράν η πιο σταθερή την εφετινή σεζόν στην Ελλάδα κι έχει 17 νίκες στα τελευταία 18 παιχνίδια της σε όλες τις διοργανώσεις. Κάτι πρέπει να «πουν» άλλωστε όλοι τους...