Ο «πράσινος» πρύτανης Ιωάννης Θεοφανόπουλος
Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος παρουσιάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που υπηρέτησαν το «τριφύλλι» από διαφορετικά σημεία εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων.
Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος παρουσιάζει τις ζωές όλων των ανθρώπων που υπηρέτησαν το «τριφύλλι» από διαφορετικά σημεία εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων.
Μία γνωστή φυσιογνωμία της Αθήνας του προηγούμενου αιώνα ήταν ο Ιωάννης Θεοφανόπουλος από τη Χαλανδρίτσα Αχαϊας ο οποίος φέρεται να πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου.
Ο ρόλος του ήταν χρήσιμος στα πρώτα νηπιακά βήματα του Συλλόγου και καταγράφηκε στην πράσινη ιστορία στον πρώτο χρόνο του «τριφυλλιού».
Εκείνη την εποχή ήταν ο πρόεδρος της ένωσης μηχανικών του πολυτεχνείου ενώ παράλληλα μετείχε στο Δ.Σ. της Σιβιτανίδείου σχολή.
Γεννήθηκε το 1876, γιος δασκάλου. Απέκτησε πτυχίο Μηχανολόγου Μηχανικού από το ΕΜΠ το 1899 και στη συνέχεια μετέβη στη Γερμανία, όπου μετεκπαιδεύτηκε στο Βερολίνο και εργάστηκε ως μηχανικός Γερμανικών εργοστασίων. Το 1907 εξελέγη καθηγητής στην έδρα των «Στοιχείων Μηχανών και Λεβήτων». Διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Μηχανικών του Πολυτεχνείου (1908), η οποία στόχευε στην εξεύρεση εργασίας στους αποφοίτους του ΕΜΠ, διευθυντής έλξεως και υλικού εταιρίας σιδηροδρόμων Πελοποννήσου, σύμβουλος Διοικούσης Επιτροπής Τ.Ε.Ε, θεραπευτηρίου «Ευαγγελισμός», μέλος Δ.Σ. Σιβιτανιδείου Σχολής κ.ά.
Πολέμησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός του μηχανικού-πυροβολικού ενώ με άλλους μηχανικούς, συνέβαλε στην ίδρυση του Υπουργείου Συγκοινωνίας (1914). Το 1932 ανέλαβε διευθυντής του μηχανουργικού εργοστασίου-εργαστηρίου της Σχολής, προώθησε την κατασκευή του πρώτου τετράχρονου κινητήρα Diesel στη Σχολή, ισχύος 5 ίππων, και πρωτοστάτησε στην επέκταση του Μηχανουργείου στην οδό Τοσίτσα. Βασικό του έργο θεωρούνται τα «Στοιχεία Μηχανών και Εμβολοφόρων Αντλιών».
Το 1939-1941 διετέλεσε αντιπρύτανις του ΕΜΠ, το 1941-1943 πρύτανις και το 1943 ως το θάνατό του προπρύτανις. Στη διάρκεια της πρυτανείας του συνυπέγραψε επιστολή με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και άλλους διανοούμενους (23.3.1943) προς τον Πρωθυπουργό Κ.Λογοθετόπουλο, ζητώντας την προστασία των Ελλήνων Εβραίων. Άλλη διασωζόμενη επιστολή του σχετίζεται με το επισιτιστικό πρόβλημα των φοιτητών
Παράλληλα στη διάρκεια της κατοχής συνεργάσθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Άγγελο Έβερτ για την διάσωση με πλαστές ταυτότητες πολλών εβραίων φοιτητών.
Έφυγε από τη ζωή στις 12 Ιανουαρίου 1945 κατά τη διάρκεια των δεκεμβριανών ενώ επί χρόνια υπήρχε η προτομή του πίσω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
Πηγή: pao1908.com
