Καλιούρης Blog: Μέχρι το τέλος του κόσμου!

Σε γνώρισα από παιδί και τα παιδιά δεν ξεχνούν ποτέ. Ως εκ τούτου η σημερινή μέρα είναι ιδιαίτερη για μένα, καθώς ένας οργανισμός που αγαπώ πολύ συμπληρώνει 118 χρόνια ζωής!

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΌΣ, ένα όνομα, μία ιστορία, αμέτρητα συναισθήματα, άφθονες συζητήσεις και αναμνήσεις. Αλλά κυρίως μία πελώρια αγάπη, από εδώ ως το άπειρο.

Στη δική μου ζωή μπήκε στα τέλη του 2001 και έκτοτε μου φτιάχνει συνεχώς τη διάθεση. Είτε κερδίζει, είτε χάνει, είτε αγωνίζεται, είτε όχι, είτε διεκδικεί πρωτάθλημα, είτε απλά μία θέση στην πρώτη πεντάδα Ανεξαρτήτως προσώπων, συνθηκών και συνεχόμενων ετών με ή χωρίς πρωτάθλημα. Απλά και μόνο επειδή υπάρχει.

Εξυπακούεται πως τέτοιες περιστάσεις απαιτούν και με το παραπάνω ένα μπλογκ. Ωστόσο αυτή τη φορά και ύστερα από παρότρυνση κάποιων αγαπημένων μου προσώπων, αποφάσισα να μην κάνω το προφανές.

Ως εκ τούτου επέλεξα να μην γράψω κάτι φρέσκο, αλλά να δημοσιεύσω ένα κείμενο που γράφτηκε αρχικά μόνο για συγγενείς και φίλους. Αυτό συνέβη ένα βράδυ του Μαρτίου του 2020, δηλαδή σε μία πολύ δύσκολη εποχή, τόσο για μένα, όσο και για τον μεγαλύτερο ελληνικό σύλλογο.

Και αυτό γιατί το ποδοσφαιρικό τμήμα πάλευε κλασσικά με τους δικούς του «δαίμονες», το μπασκετικό επρόκειτο να μπει σε φάση εσόδων - εξόδων και στον Ερασιτέχνη η κατάκτηση κάποιου πρωταθλήματος έμοιαζε με άπιαστο όνειρο (2 μήνες αργότερα η ομάδα βόλεϊ ανδρών τα κατάφερε κόντρα σε κάθε λογική).

Έλαβα λοιπόν κάποιες συμβουλές να δημοσιεύσω σήμερα (3/2) το εν λόγω κείμενο, αφενός γιατί θεωρούν πως είναι διαχρονικότατο και αφετέρου γιατί μπορεί να «αγγίξει» ανθρώπους με άλλες οπαδικές προτιμήσεις ή και αυτούς που δεν έχουν ιδέα από αθλητικά.

Και τέλος, επειδή θεωρούν πως όποιος το διαβάσει μπορεί να με γνωρίσει καλύτερα, σχετικά με το πως αντιλαμβάνομαι αυτή την αγάπη.

Μέχρι το τέλος του κόσμου λοιπόν και όπου μας βγάλει. Καλή απόλαυση!

Τo κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο σε εκείνη. Ξέρεις αυτήν που επιλέγεις από μικρός και δεν την αλλάζεις ποτέ. Που οι αφίσες της έχουν εμφανή θέση στο δωμάτιό σου. Που την αγαπάς τόσο ώστε να ανέχεσαι να την μοιράζεσαι με εκατομμύρια άγνωστους ανθρώπους.

Που μετράς τα λεπτά μέχρι να έρθει η ώρα να την δεις. Για πάρτη της δεν διστάζεις ακόμα και να τσακωθείς. Κανείς δεν μπορεί να μπει ανάμεσά σας. Όσο και αν σε στεναχωρεί, εσύ επιμένεις να την αγαπάς. Γιατί την διάλεξες μόνος σου χωρίς να σου την επιβάλλει κανείς.

«Mε τίποτα μες τον κόσμο δεν θα σε άλλαζα, με πλούτη με χρυσάφια με διαμάντια»,  τραγούδησε κάποτε ο Νίκος Μακρόπουλος, στο τραγούδι του με τίτλο Παράδεισέ μου. Οι στίχοι αυτοί της ταιριάζουν απόλυτα. Γιατί συμβολίζει την παιδική σου ηλικία, σου φέρνει αναμνήσεις, ενώ με το πέρας του χρόνου συνδέεται απόλυτα με όλες τις στιγμές της ζωής σου. Ακόμα και τις άσχημες. 

Εξάλλου καμιά φορά με τον τρόπο της σε βοηθάει να τις ξεπεράσεις. Βέβαια δεν είναι εύκολο να βρεις την ιδανική. Αυτήν που θα πορευτείτε παρέα στις χαρές και τις λύπες. Ακριβώς όπως συνέβη με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας, ο οποίος δυσκολεύτηκε αρκετά, αλλά όπως λέει και ο ίδιος άξιζε τον κόπο.

Ο περί ου ο λόγος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο, δύο μήνες πριν τον τραγικό θάνατο του σπουδαίου Βραζιλιάνου οδηγού Άιρτον Σένα. Ευτυχώς ήταν μικρός τότε και δεν στεναχωρήθηκε όσο ο πατέρας του. Επρόκειτο για ένα ντροπαλό παιδί, αρκετά αδύνατο με γυαλιά, σιδεράκια και αρκετές μπούκλες. Στις αρχές του 21ου αιώνα ήταν που άρχισε να ψάχνει την κατάλληλη. 

Η πρώτη που γνώρισε ήταν μία ντόπια. Γνήσια Κρητικοπούλα, μελαχρινή, ντυμένη αποκλειστικά στα μαύρα, με το σήμα της Κρήτης ζωγραφισμένο στο σβέρκο της. Δεν ήταν καθόλου του γούστου του και έτσι οι δρόμοι τους χώρισαν σύντομα.

Στη συνέχεια το μάτι του έπεσε σε μία πρωτευουσιάνα. Ήταν πολύ όμορφη, ψηλή, ξανθιά και αρκετά συμπαθητική. Αυτή είχε σχηματισμένο τον Δικέφαλο αετό για να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες. Παρόλα αυτά ούτε αυτή του έκανε το κλικ και έτσι συνέχισε το ψάξιμο. 

Τότε ήταν που είδε την μία και μοναδική. Την ερωτεύτηκε αμέσως. Ήταν η μόνη που έκανε την καρδιά του να χτυπάει τόσο δυνατά. Στα μάτια του φάνταζε θεά. 

Ήταν καστανή. Είχε πανέμορφο λευκό δέρμα και φόραγε ένα καταπληκτικό πράσινο φόρεμα. Κοκέτα με τα όλα της. Εξού και την τέλεια εικόνα της συμπλήρωναν δύο σκουλαρίκια, ισάριθμα δαχτυλίδια και το μεθυστικό της άρωμα. Είχε και αυτή ένα σήμα για να διαφέρει από τις άλλες και συγκεκριμένα ένα τριφύλλι στην καρδιά. 

Είχε βρει πλέον αυτό που έψαχνε και έτσι η ζωή του συνεχίζονταν με την σκέψη της να κάνει συχνά πυκνά την εμφάνισή της. Η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκονταν συχνά, μιας και από την φύση της ταξίδευε συνέχεια. 

Την έβλεπε από κοντά μόνο μία φορά το χρόνο, όταν έρχονταν στο Ηράκλειο. Ως επί το πλείστον περιορίζονταν να την χαζεύει από απόσταση. Όμως δεν τον ένοιαζε. Περίμενε υπομονετικά να μεγαλώσει, ώστε να πηγαίνει στην Αθήνα και να την βλέπει πιο τακτικά.

Λίγα χρόνια αργότερα εκείνη άλλαξε τελείως. Εμπιστεύθηκε λάθος ανθρώπους με αποτέλεσμα να φτάσει ένα βήμα από το γκρεμό. Ξέπεσε πολύ. Η εικόνα της δεν θύμιζε σε τίποτα το παρελθόν. 

Το φόρεμά της έδωσε την θέση του σε ένα πράσινο φούτερ, τα τακούνια σε άσπρα σπορτέξ, ενώ σταμάτησε να βάζει αυτό το άρωμα που την έκανε ακαταμάχητη, αφού δεν είχε πλέον χρήματα για να το αγοράσει. Ακόμη και η μεγαλύτερη εχθρός της, αυτή που την μισούσε, έφτασε να αδιαφορεί.

Για αυτόν όμως δεν είχε αλλάξει τίποτα. Ήταν, είναι και θα είναι κολλημένος μαζί της. Βέβαια στεναχωριόταν πολύ αλλά δεν της το έδειχνε. Έτσι αφοσιώθηκε στην προσπάθεια να βρει ένα τρόπο να τη βοηθήσει. 

Ευτυχώς η κατάσταση βελτιώθηκε σιγά σιγά και σήμερα τα πράγματα είναι ελαφρώς καλύτερα. Μπορεί να μην έχει αποκτήσει ακόμα την αίγλη του παρελθόντος, όμως φαίνεται να έμαθε από τα λάθη της και τα καλύτερα δείχνουν να είναι μπροστά. 

Όσον αφορά εκείνον, σε επτά μέρες κλείνει τα 26. Άλλαξε και αυτός πολύ. Τα γυαλιά έχουν αντικατασταθεί από φακούς επαφή και έβγαλε τα σιδεράκια. Επίσης το σώμα του κοσμεί ένα τατουάζ αφιερωμένο σε εκείνη. Τέλος ζει μόνιμα στην Αθήνα και έτσι μπορεί να την βλέπει αρκετά συχνά. 

Τελευταία άνθρωποι του επαγγέλματος που ονειρεύεται να ακολουθήσει του επισημαίνουν ότι πρέπει να την ξεχάσει στον βωμό της αντικειμενικότητας. Από την πλευρά τους έχουν δίκιο αλλά….. 

Πως να ξεχάσει όλα αυτά τα λόγια που τις έχει πει, τα ταξίδια που έχει κάνει για να βρεθεί κοντά της, τις αμέτρητες φορές που την υπερασπίστηκε, το κρύο που υπέμεινε απλά για να την στηρίξει, τις «καμπάνες» που έφαγε στο στρατό εξαιτίας της και τέλος την όψη της, αυτήν που από όταν την είδε αρρώστησε και γιατρειά δεν επιδέχεται. 

Με αυτόν τον τύπο έχουμε ίδια ηλικία, καταγωγή και όνειρα. Επίσης ένα ίδιο τατουάζ αλλά και κοινούς προβληματισμούς όσον αφορά το μέλλον. Γενικότερα συνειδητοποίησα ότι μοιάζουμε πολύ. Σύμπτωση θα μου πείτε. 

Πάντως εμένα μου καρφώθηκε η ιδέα να ψάξω με σκοπό να βρω το όνομά του. Έτσι ρώτησα εκείνον που μου διηγήθηκε αυτήν την ιστορία μήπως το ξέρει. Γέλασε και μου είπε πως τον λένε και αυτόν Αποστόλη. Τυχαίο, δεν νομίζω…