Καλιούρης Blog: Η κραυγή, τα δάκρυα και τα όνειρα που έγιναν σαίτες!

Καλώς η κακώς όλοι έχουμε βιώσει πολλούς χωρισμούς στην μέχρι τώρα ζωή μας, ενώ είναι δεδομένο πως κάτι ανάλογο θα συμβεί και στο μέλλον.

Κάποιοι από αυτούς αφορούσαν φιλικά μας πρόσωπα, άλλοι ανθρώπους με τους οποίους είχαμε ερωτική σύνδεση και άλλοι ήταν καθαρά και αυστηρά επαγγελματικοί. Σε όλες τις περιπτώσεις θεωρώ πως η συγκεκριμένη επιλογή δεν σηματοδοτεί κάποιο τέλος, αλλά μία νέα αρχή.

Η πρώτη εμπειρία και η απορία

Εγώ είχα την τύχη να βρεθώ αντιμέτωπος για πρώτη φορά με μία τέτοια συνθήκη σε πάρα πολύ μικρή ηλικία. Και λέω τύχη γιατί αυτή η εμπειρία διαμόρφωσε σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που είμαι σήμερα.

Για την ακρίβεια ήμουν περίπου 6-7 χρονών. Φυσικά δεν ήμουν ούτε το «θύμα», αλλά ούτε και ο «θύτης» αυτής της περίστασης.  Ήμουν ένας απλός παρατηρητής, σε μία κατάσταση που με επηρέαζε άμεσα.

Και η αλήθεια είναι πως από τότε είχα μία απορία, για την οποία 24 χρόνια αργότερα δεν έχω πάρει απάντηση. Για ποιο λόγο όλοι επιλέγουν να θυμούνται μόνο τις άσχημες στιγμές μετά τον χωρισμό;

Προσωπικά πιστεύω ακράδαντα πως με αυτό τον τρόπο αναιρούν την δική τους επιλογή, βγάζοντας ουσιαστικά χαζό τον ίδιο τους τον εαυτό. Με κάθε σεβασμό σε όσους σκέφτονται έτσι, θέλω να μου επιτρέψετε να βλέπω τα πράγματα από μία εντελώς διαφορετική σκοπιά.

Η δική μου οπτική

Κατά την άποψή μου τα δύσκολα βράδια δεν έχουν καμία άλλη αξία, πέρα από το να σου δείξουν πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να δώσεις ένα τέλος.

Και από εκεί και πέρα όλα αυτά διαγράφονται από τον σκληρό δίσκο και μένουν μόνο τα χαμόγελα, οι συζητήσεις και κυρίως οι όμορφες στιγμές, που ακόμα νιώθεις ευλογημένος που τις έζησες.

Το θέμα αυτού του μπλογκ

Όπως λέω πάντα ο αθλητισμός και ο πρωταθλητισμός είναι μία μικρογραφία της ζωής. Ως εκ τούτου με τον ίδιο τρόπο επιλέγω να αντιμετωπίσω και όλους τους χωρισμούς του (συλλόγου που αγαπώ) Παναθηναϊκού, με παιδιά που πρόσφεραν λίγα ή πολλά στο κλαμπ. Στην προκειμένη περίπτωση με τον Ντάνιελ Μαντσίνι.

Οι δύο εικόνες

Το εν λόγω «διαζύγιο» ήταν γνωστό εδώ και αρκετό καιρό, ωστόσο την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου πήρε σάρκα και οστά. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα δύο εικόνες έχουν στοιχειώσει το μυαλό μου. Εικόνες που είμαι πεπεισμένος πως ελάχιστοι από εσάς θυμούνται, για τους λόγους που έγραψα πιο πάνω.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα για να γραφτεί αυτό το μπλογκ, ώστε μαζί να αναλύσουμε και να θυμηθούμε αυτές τις στιγμές. Γιατί μπορεί συχνά να το ξεχνάμε, αλλά και οι ποδοσφαιριστές είναι άνθρωποι με αδυναμίες. Επιπλέον δεν φέρουν καμία ευθύνη αν δεν μπορούν να εκπληρώσουν προσδοκίες που κάποιοι άλλοι τους φόρτωσαν με το ζόρι.

Η υποχρέωση και το πίσω κείμενο

Η μόνη τους υποχρέωση είναι να ματώνουν σε κάθε ματς για τη φανέλα με το τριφύλλι. Όποιος το κάνει αυτό έχει κάθε δικαίωμα να κοιμάται ήσυχος, ό,τι και αν λέει ο καθένας.

Εξυπακούεται πως καμία από αυτές τις εικόνες δεν αφορά κάποιο γκολ ή ασίστ. Για αυτά μπορεί να μιλήσει ο οποιοσδήποτε, εμείς εδώ θα επιχειρούμε πάντα να διαβάσουμε το πίσω κείμενο. Αφού ξεκαθαρίσαμε και αυτό, πάμε να τις δούμε αναλυτικά.

Η πρώτη

Η πρώτη είναι από το ματς με τη Λανς στο ΟΑΚΑ, τον Αύγουστο του 2024. Φτάνουμε λοιπόν στις καθυστερήσεις του αγώνα, με τον Αργεντινό να έχει μοιράσει  ήδη την ασίστ πολλών εκατομμυρίων στον Ματέους Τετέ και τον Παναθηναϊκό να κρατά στα χέρια του μία πολύ σημαντική πρόκριση.

Φυσικά οι Γάλλοι είχαν στριμώξει στα σχοινιά τους γηπεδούχους, με το σύνολο του Ντιέγκο Αλόνσο να ψάχνει με λύσσα την κάθε ευκαιρία για να πάρει μια ανάσα.

Όλα αυτά ως το 90+5 (ο διαιτητής είχε δώσει 6 λεπτά καθυστερήσεις), όταν ο 29χρονος σήμερα μεσοεπιθετικός μυρίστηκε «αίμα» και έτρεξε με όλες τους τις δυνάμεις για να διεκδικήσει μία μπάλα στο χώρο του κέντρου.

Ο Μαντσίνι έπεσε για να κάνει τάκλιν χωρίς δεύτερη σκέψη, με τον παίκτη της Λανς να παραχωρεί πλάγιο άουτ. Και κάπου εκεί η απόλυτη έκρηξη.

Ο Λατινοαμερικάνος σήκωσε τις γροθιές του και έβγαλε μία πολύ δυνατή κραυγή, την ώρα που στο λαιμό του πετάχτηκαν φλέβες! Μια εικόνα που ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις, αφού στο πρόσωπό του ζωγραφίζονταν το πάθος, η σιγουριά, η αυτοπεποίθηση, καθώς και το μήνυμα που ήθελε να περάσει στον αντίπαλό του. «Όχι απόψε φίλε. Και σίγουρα όχι εδώ».

Η δεύτερη

Η δεύτερη εικόνα ήρθε σε ένα ματς που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2025, με τον Μαντσίνι να μην έχει πλέον καμία σχέση με τον παίκτη που ήταν το 2024.

Όχι γιατί είχε γίνει καλύτερος ή χειρότερος ποιοτικά, αλλά γιατί είχε χάσει εντελώς την αυτοπεποίθηση και το ρόλο του στην ομάδα. Όλοι μέσα στο κλαμπ αλλά και ο ίδιος, γνώριζαν πως μετρούσε μέρες στον σύλλογο.

Κι όμως, ο Ρουί Βιτόρια τον έριξε στη μάχη στη διάρκεια της παράτασης του αγώνα με τη Σαχτάρ Ντόνετσκ στην Πολωνία, με το εν λόγω ζευγάρι να οδηγείται τελικά στη διαδικασία των πέναλτι.

Ο ρόλος του «ήρωα»

Ακόμα μοιάζει απίστευτο, αλλά η «μοίρα» έδωσε στον Μαντσίνι τον ρόλο του «ήρωα». Αυτόν δηλαδή που αναζητούσε απεγνωσμένα ο μεγαλύτερος ελληνικός σύλλογος, καθώς με  δική του εύστοχη εκτέλεση χάρισε στους φιλοξενούμενους την πρόκριση στα πλέι οφ του Europa League!

Φυσικά ακολούθησαν έξαλλοι πανηγυρισμοί, ωστόσο η εικόνα που αναφέρομαι ήρθε όταν αυτοί κόπασαν. Συγκεκριμένα όσο οι γύρω του γλένταγαν και χόρευαν, εκείνος ξέσπασε σε δάκρυα. Κι αυτά δεν ήταν δάκρυα χαράς, ούτε ευτυχίας!

Ήταν τα δάκρυα ενός παιδιού που αντιλαμβάνονταν πως είχε απογοητεύσει πλήρως εκατομμύρια ανθρώπους και που όσες συγγνώμες και αν ζήταγε, δεν θα έπαιρνε πίσω την πολυπόθητη συγχώρηση. 

Ήταν τα δάκρυα ενός παιδιού που πίστευε πως χρωστούσε πολλά στον σύλλογο και ήθελε πάση θυσία να ξεπληρώσει ένα γραμμάτιο. Ήταν τα δάκρυα ενός παιδιού που είχε λυγίσει από το μεγάλο «πρέπει» και είχε σταματήσει να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο.

Ήταν τα δάκρυα ενός παιδιού που ένιωθε δικαιωμένος, γιατί ακόμα και με αυτές τις συνθήκες, αγκάλιασε την  ευθύνη. Και τέλος ήταν τα δάκρυα ενός παιδιού που καταλάβαινε πως τα όνειρα που έκανε όταν πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, είχαν γίνει και επίσημα σαίτες!

Η νέα αρχή

Όπως είπα και πριν δεν υφίσταται κανένα τέλος, αλλά μία νέα αρχή. Σε αυτή ο Παναθηναϊκός στοχεύει στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος και σε μία πορεία τουλάχιστον ως τη φάση των «16» του Europa League.

Όσο για τον Μαντσίνι, ο 29χρονος μετακόμισε στην Κύπρο για χάρη του ΑΠΟΕΛ, με σκοπό να ξαναβρεί τον καλό του εαυτό και να βοηθήσει την νέα του ομάδα να πετύχει τους στόχους της.

Το συμπέρασμά μου

Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται, γνωρίζοντας πως όλοι φεύγουν, αλλά ο Παναθηναϊκός μένει. Και κάθε σχέση που τελειώνει είναι καλό να αποτελεί μία γλυκιά ανάμνηση.

Το οφείλουμε σε κάθε παιδί που γέλασε, έκλαψε, φώναξε, μάτωσε και πάνω όλα πόνεσε, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, στην προσπάθειά του να φανεί αντάξιο των απαιτήσεων και της ιστορίας του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου!