Καλιούρης Blog: Για μια ζωή και για άλλη μια...

Η αλήθεια είναι πως είμαι ένας αρκετά ιδιαίτερος άνθρωπος, αφού ακόμα και τα θέλω μου έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Για παράδειγμα λατρεύω τη νυχτερινή ζωή και διασκέδαση, αλλά ταυτόχρονα μισώ το αλκοόλ.

Αγαπώ τη γυμναστική, αλλά την ίδια στιγμή δεν θέλω και δεν μπορώ να κάνω διατροφή. Με φίλους και γνωστούς είμαι πολυλογάς, υπεραναλυτικός, ίσως και φαφλατάς, όμως νιώθω τρομερά άβολα όταν μου πιάνουν την κουβέντα άγνωστοι.

Η συνήθεια που με φέρνει κοντά στον Παναθηναϊκό

Μία από τις περίεργες συνήθειες που έχω, είναι ότι μου αρέσει να κάνω ένα είδος διαλογισμού. Δηλαδή να κάθομαι στο έδαφος για περίπου 1-2 ώρες, να κλείνω τα μάτια και να φέρνω ξανά στο μυαλό μου κάποιες από τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις της μέχρι τώρα ζωής μου.

Στη συνέχεια σκέφτομαι όλα όσα πρεσβεύω ως άνθρωπος και ψάχνω τρόπους ώστε να εξελιχθώ ακόμα περισσότερο. Στο τέλος μου αρέσει να οραματίζομαι πως θέλω να κυλήσουν οι επόμενες μέρες, ή ακόμα και μήνες.

Όλη αυτή η διαδικασία με οδηγεί πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Πως όλες οι όμορφες και οι άσχημες στιγμές, συνδέονται με κάποιο τρόπο με τον Παναθηναϊκό. Και αυτό είναι κάτι που δεδομένα θα συνεχιστεί και στο μέλλον.

Ακόμα και αν υπάρξουν αλλαγές που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να φανταστώ, ή ακόμα και αν ο σύλλογος πάει από το κακό στο χειρότερο σε ό,τι σπορ υπάρχει και δεν υπάρχει. Η συγκεκριμένη συνθήκη θα παραμείνει σταθερή, όσα χρόνια και αν περάσουν.

Ένας παλιός έρωτας χωρίς ημερομηνία λήξης

Αυτός ο έρωτας μπήκε στη ζωή μου το μακρινό 2001 και από την πρώτη στιγμή ήξερα πως ήρθε για να μείνει. Και πράγματι πολύ σύντομα έγινε μέρος της καθημερινότητάς μου, με τις ατελείωτες συζητήσεις και διαφωνίες στα διαλλείματα του σχολείου να δίνουν μία ξεχωριστή νότα σε αυτά τα λίγα λεπτά.

Στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με την καθιερωμένη αγωνία πριν τα ματς, την προσμονή για τις νέες μεταγραφές, την ανυπομονησία για τα παιχνίδια με ΟΦΗ ή Εργοτέλη στο Ηράκλειο, ώστε να δω την «Τριφυλλάρα» από κοντά και φυσικά τη μεγάλη χαρά μετά από κάθε νίκη και την έντονη στεναχώρια μετά από οποιαδήποτε αποτυχία.

Η υπόσχεση και η απόλαυση

Το 2012 αυτή η αγάπη αποτυπώθηκε με ένα τατουάζ στο κορμί μου, χάρη στο οποίο υποσχέθηκα αιώνια πίστη και αφοσίωση. Δεδομένα η καλύτερη επένδυση που έχω κάνει στα 31 χρόνια που βρίσκομαι σε αυτό τον κόσμο.

Και όσο μεγαλώνω, όλο αυτό το συναίσθημα γίνεται όλο και πιο έντονο. Πλέον δεν ξέρω αν το ελέγχω εγώ, ή αν με ελέγχει αυτό. Το μόνο που ξέρω είναι πως το απολαμβάνω στο έπακρο.

Το πράσινο είμαι εγώ

Κι όμως, το πράσινο δεν είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Παρόλα αυτά μπορώ να πω με σιγουριά πως το πράσινο είμαι εγώ. 

Είμαι όλες αυτές οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι αναλύσεις, η μόνιμη διάθεση να ταξιδέψω πολλά χιλιόμετρα για να βρεθώ κοντά του.  Κυρίως όμως είμαι αυτή η φωνή, με την οποία πάντα θα προσπαθώ να υπερασπιστώ οποιοδήποτε τμήμα του συλλόγου, όταν κάποιος θελήσει να το προσβάλλει ή να το υποτιμήσει.

Ανεξάρτητα από το κίνητρο, την ψυχολογική κατάσταση και την οπαδική ταυτότητα του «θύτη», όσο ζω όλοι αυτοί θα με βρίσκουν μπροστά τους. Όχι γιατί είμαι επαναστάτης, ή κάποιος σπουδαίος. Πολύ απλά γιατί έτσι ξέρω να αγαπώ.

Η ευχή μου για το 2026

Κλείνοντας θέλω να κάνω μία Παναθηναϊκή ευχή για το 2026, αφού πρώτα τονίσω πως επιθυμώ όλοι οι άνθρωποι να έχουν πάντα την υγεία τους. Αν έχεις αυτό, μετά όλα τα άλλα φτιάχνονται.

Όχι δεν θα ευχηθώ νίκες, τίτλους ή ευρωπαϊκές κούπες. Φυσικά μακάρι να έρθουν όλα αυτά, αλλά προσωπικά δεν θέλω να σταθώ σε αυτό. Άλλωστε έχω μάθει να εκτιμώ  και να καταλαβαίνω την αξία της αποτυχίας, αφού χάρη σε αυτή η επερχόμενη επιτυχία γίνεται ακόμη πιο γλυκιά.

Εύχομαι το 2026 ο μεγαλύτερος ελληνικός σύλλογος να λάβει από όλους μας μόνο ευεργετική και ανιδιοτελή αγάπη, ανεξάρτητα από το τμήμα, το φύλο, την ηλικία, την αγωνιστική κατάσταση και τα χρόνια αποχής από την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Ο Παναθηναϊκός δεν μας χρωστάει τίποτα, εμείς του χρωστάμε

Άλλωστε ο Παναθηναϊκός δεν χρωστάει σε κανέναν νίκες, κούπες, ή καλή αγωνιστική εικόνα. Εμείς αντίθετα του χρωστάμε πολλά, αφού εδώ και δεκαετίες έχει έναν μαγικό τρόπο για να ομορφαίνει τη ζωή μας.

Προσωπικά δεν αντέχω άλλη τοξικότητα με τη δικαιολογία του ρομαντισμού και στεναχωριέμαι αρκετά όταν κάποιοι προσβάλλουν, υποτιμούν ή επιτίθενται στον Παναθηναϊκό και τα μέλη του, με την  «κάλυψη» της αγανάκτησης.

Φυσικά η αντικειμενική και καλοπροαίρετη κριτική είναι απαραίτητη, ωστόσο σε όλα υπάρχουν όρια. Και όποιος δεν τα σέβεται επιβάλλεται να αποχωρήσει. Αφενός δεν θα λείψει σε κανέναν και αφετέρου ο Παναθηναϊκός θα ζήσει και χωρίς αυτόν. Όπως ακριβώς ζούσε και πριν γεννηθεί.

Η λέξη «κλειδί» είναι η εξέλιξη

Εύχομαι μέσα στο 2026 όλοι να εξελιχθούμε τόσο ως άνθρωποι, όσο και ως Παναθηναϊκοί. Το χρωστάμε στην παιδική μας ηλικία και την επιλογή που κάναμε κάποτε. 

Η αλήθεια είναι πως οι σχέσεις δίνουν εξετάσεις καθημερινά και καμιά φορά αποτυγχάνουν παταγωδώς. Όμως για αυτή τη σχέση ζωής αξίζει και με το παραπάνω να κάνουμε κάθε προσπάθεια και κάθε θυσία. 

Κάποτε τραγουδούσαμε με υπερηφάνεια στις χαρές και τις λύπες μαζί, όμως δυστυχώς αυτά τα σοφά λόγια έχασαν σε μεγάλο βαθμό το νόημά τους. Ήρθε η ώρα να δώσουμε ξανά ουσία σε αυτές τις λέξεις.

Άλλωστε για αυτόν που αγαπάει ποτέ δεν είναι αργά...