Κατάθεση ψυχής από τον Χουάντσο: «Ή αλλάζεις ή πεθαίνεις, είναι θέμα επιβίωσης» (vid)

Μία τεράστια συνέντευξη έδωσε ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ στο Athletiko, με τον Ισπανό να μιλά για όλες τις πτυχές της ζωής του.

Ο power forward του Παναθηναϊκού δεν μίλησε απλά για μπάσκετ, έκανε μία κατάθεση ψυχής μπροστά στην κάμερα και μίλησε για τα πάντα στη ζωή του. Αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια, όλα αυτά που νιώθει και βιώνει καθημερινά και έξω από τα παρκέ.

Δείτε το βίντεο της συνέντευξης και διαβάστε αναλυτικά όσα είπε εδώ:

Πραγματικά ήθελα να κάνω αυτή τη συνέντευξη εδώ και ενάμιση χρόνο. Και όχι επειδή είσαι ένας σπουδαίος παίκτης, αλλά γιατί ήθελα να γνωρίσω τι άνθρωπος είσαι. 

“Οπότε, δεν έχουμε ξανασυναντηθεί; Δεν έχουμε ξαναμιλήσει”.

- Είναι η πρώτη φορά που μιλάμε

“Χαίρομαι που σε γνωρίζω”. 

Κι εγώ χαίρομαι πολύ. Λοιπόν, έκανα την έρευνά μου. Είμαι εεδώ για να …ψάξω βαθύτερα. Αν φυσικά είσαι εντάξει με αυτό.

- Είμαι εντάξει. Ας το κάνουμε. Εντάξει.

- Καταρχάς, θέλω πραγματικά να μάθω πώς νιώθεις… 

“Αυτή τη στιγμή;” 

• Ναι, αυτή τη στιγμή. 

“Αυτή τη στιγμή είμαι λίγο κουρασμένος, για να είμαι ειλικρινής, με όλη αυτή τη Media Day. Αλλά γενικότερα, νιώθω καλά. Νιώθω ότι προετοιμάζομαι για αυτή τη σεζόν. Θα είναι μια πολύ έντονη σεζόν, όπως κάθε σεζόν στον Παναθηναϊκό. Αλλά νιώθω ότι προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι ξεχωριστό. Και αυτό θα πάρει χρόνο. Θα γίνει βήμα-βήμα, τούβλο-τούβλο. Αλλά είμαι έτοιμος για αυτή την πρόκληση. Είμαι μέσα σε αυτό. Είμαι πραγματικά πολύ motivated.

- Έχεις πει σε μια συνέντευξη ότι δεν είσαι μόνο μπάσκετ. Ότι είσαι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Ποιος είσαι; 

“Ακόμα προσπαθώ να το ανακαλύψω. Νιώθω ότι είναι δύσκολη ερώτηση, το να σε ρωτάνε ποιος είσαι. Δεν ξέρω αν πραγματικά ξέρεις ποιος είσαι. Νομίζω ότι είναι δύσκολη ερώτηση. Και αλλάζουμε κάθε χρόνο. Όταν λένε «όχι, είσαι πάντα ο ίδιος», όχι, όχι (δεν είναι έτσι) αλλάζεις συνέχεια. Κάθε χρόνο αλλάζεις. Αλλά ακόμα προσπαθώ να καταλάβω, όπως ρώτησες, ποιος είμαι. Δεν το έχω βρει ακόμα. Προσπαθώ να καταλάβω ποιος είμαι, ποια είναι τα πράγματα που με χαρακτηρίζουν. Αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που αγαπάει πολύ το μπάσκετ. Είμαι ακόμα ερωτευμένος με το μπάσκετ από την πρώτη μέρα. Και μου αρέσει να βρίσκομαι με τους καλούς μου φίλους, τους ανθρώπους μου και την οικογένειά μου. Αυτό ξέρω. Κατά τα άλλα, ακόμα προσπαθώ να το ανακαλύψω”.

- Eχεις ανακαλύψει πρόσφατα κάτι για τον εαυτό σου που σε εξέπληξε λίγο; 

“Όχι, όχι πραγματικά. Είχα ένα υπέροχο καλοκαίρι, πέρασα πολύ ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου. Πραγματικά, ήμουν πολύ μακριά από όλα τα υπόλοιπα. Γιατί όταν παίζουμε μέσα στη σεζόν, υπάρχει πολύς θόρυβος, πολλές καταστάσεις. Και χρειάζεσαι αυτόν τον χρόνο λίγο έξω από τον ρόλο του μπασκετμπολίστα, για να δεις ποιος είσαι. Να προσπαθήσεις να χτίσεις τον άνθρωπο. Και πέρασα πραγματικά πολύ ποιοτικό χρόνο το καλοκαίρι. Αλλά στην ερώτησή σου, δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν ανακάλυψα κάτι που πραγματικά με εξέπληξε τελικά, όπως την τελευταία φορά” .

- Ξέρεις… Θεωρώ ότι υπάρχει κάτι που είναι άδικο. Το «Hustle» δε θα έπρεπε να είναι ο τίτλος της ταινίας για τον Μπο Κρουζ. Το Hustle θα έπρεπε να είναι ο τίτλος της ζωής του Χουάντσο.

“Είναι. Είναι σίγουρα Hustle. Είμαι σαν το τρενάκι του λούνα παρκ (roller coaster). Eτσι είναι όλη μου η ζωή. Από τότε που ήμουν 15, έχω κάνει δύο επεμβάσεις στο γόνατο.  Νομίζεις ότι όλα σου τα όνειρα δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Είναι δύσκολες στιγμές. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιος είσαι, ποιος πραγματικά θέλεις να γίνεις, με ποιον θέλεις να μοιάσεις. Έτσι αρχίζεις να διαμορφώνεις τον χαρακτήρα σου, νομίζω. Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, τότε γεννιέται ο άνθρωπος και μαθαίνει. Και, για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει. Μου αρέσουν ακόμα και οι άσχημες στιγμές. Έτσι χτίζεται ο χαρακτήρας των ανθρώπων. Το πώς δεν τα παρατάς ποτέ. Και μου αρέσει”. 

- Συγκινήθηκα πολύ και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Όταν σε άκουγα στις συνεντεύξεις σου, δύο συγκεκριμένες λέξεις ήταν αυτές στις οποίες αναφερόσουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η πρώτη λέξη ήταν «αξίες». 

¨Αξίες;” 

- Ναι. Και η άλλη είναι «αγάπη». Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τις αξίες. Ποιες είναι οι δικές σου αξίες; 

“Οι αξίες μου, νομίζω, είναι αυτές που μου δίδαξαν οι γονείς μου. Μου έμαθαν, νομίζω, ότι η πρώτη αξία που ήθελα να έχω και κάθε μέρα προσπαθώ να την εφαρμόζω είναι ο σεβασμός. Να σέβεσαι τους πάντες. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται. Ναι, ο σεβασμός. Νομίζω ότι ο σεβασμός είναι μία από τις σημαντικότερες αξίες που μου έμαθαν οι γονείς μου. Και μου έμαθαν πολλά πράγματα μέσα από το παράδειγμα τους.

Μπορεί να μη μου το έλεγαν, αλλά μου το έδειχναν. Έβλεπα πώς φέρονται οι γονείς μου στους ανθρώπους. Έβλεπα πώς φέρεται η μητέρα μου στους ανθρώπους.

Έβλεπα πώς τους προστατεύουν. Και δεν είναι πάντα όλα καλά και εύκολα. Μερικές φορές θυμώνουν και βάζουν περιορισμούς.

Κι αυτό είναι μια αξία. Να βάζεις περιορισμούς και όταν μπορείς... Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Βλέπω πώς φέρονται στους ανθρώπους, πώς αφήνουν ανθρώπους να μπουν στη ζωή τους και πώς δεν αφήνουν κάποιους άλλους να μπουν. Και ένα πράγμα που έχει ο πατέρας μου, μία από τις καλύτερές του αξίες, είναι ότι από την πρώτη στιγμή που γνωρίζει κάποιον, καταλαβαίνει αν είναι καλός ή κακός άνθρωπος. Και δεν πέφτει ποτέ έξω. Του λέω «μπαμπά, είναι φίλος μου» και μου λέει «μπλα, μπλα, δεν μου αρέσει».

«Γιατί, μπαμπά; Είναι φίλος μου». Και στο τέλος αποδεικνύεται ότι είχε δίκιο. ΅Εχει αυτό το... Ένστικτο”.

- Χουάντσο, είσαι πραγματικά πολύ σεβαστικός άνθρωπος. Και προσφέρεις τόσο πολλή αγάπη σε όλους, χωρίς όρους. Καλύπτεις κάποιο κενό μέσα σου; 

“Κενό;” 

- Ναι. 

“Τι εννοείς;” 

- Υπάρχει κάτι που σου λείπει; Καλύπτεις κάποια δική σου ανάγκη; Προσφέροντας τόση αγάπη, τόσο έντονα συναισθήματα και τόσο σεβασμό; 

“Δεν νομίζω. Νομίζω ότι μου αρέσει να το κάνω. Πάντα μου αρέσει να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου καλά. Δεν κάνω... Δεν κάνω... Κάνω... Προσπαθώ να το κάνω συνέχεια. Δεν είναι κάτι που το κάνεις μία φορά. Κάποιος μπορεί να μου πει «Χουάντσο, με κάνει χαρούμενο που ήρθες να δεις την οικογένεια και τα παιδιά μου».

Θα πάω. Για μένα δεν είναι κόπος. Και ίσως για εκείνον να σημαίνει πάρα πολλά, τον κόσμο ολόκληρο.

Για μένα, αυτά τα πράγματα, για να είμαι ειλικρινής, με κάνουν χαρούμενο. Με κάνει χαρούμενο να βοηθάω. Δεν ξέρω αν καλύπτω κάποιο κενό, όπως λες. Προσπαθώ να είμαι πραγματικά χαρούμενος με αυτά που έχω. Δεν προσπαθώ συνέχεια να κυνηγάω κάτι περισσότερο. Είμαι πραγματικά χαρούμενος. Οι άνθρωποι που δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι με αυτά που έχουν, ακόμα κι αν έχουν τα πάντα, δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένοι γιατί θέλουν όλο και περισσότερα. Και αυτό στα ισπανικά λέγεται “avaricia” (απληστία).

Δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος με τίποτα. Οπότε, ναι. Να είσαι ευχαριστημένος με το ποιος είσαι και με αυτά που έχεις”. 

- Χουάντσο έχεις πει ότι όταν έπαιζες στη Ρεάλ Μαδρίτης, σε έδιωξαν από την ομάδα. 

“Ναι. Ναι, με έκοψαν”. 

- Κατά πόσο πιστεύεις ότι αυτή η εμπειρία καθρεπτίζεται με αυτό που ζεις σήμερα; Και υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις σε εκείνο το παιδί που τότε εκδιώχθηκε με εκείνο τον τρόπο; 

“Καλή ερώτηση. Ήταν μία από τις χειρότερες μέρες της παιδικής μου ηλικίας. Ήταν η χειρότερη. Γιατί το να σε διώχνουν... Ξέρεις τι ήταν ακόμα χειρότερο; Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Πιθανότατα δεν το έχω πει ποτέ σε κανέναν. Αλλά ξέρεις ποιο ήταν το χειρότερο; Ίσως γελάσει ο αδερφός μου. Ο αδερφός μου ήταν ακόμα στην ομάδα. Τον είχαν κρατήσει. Ήταν κάτι σαν «ουάου, εμένα με έκοψαν και ο αδερφός μου είναι ακόμα εκεί». Ήταν η πρώτη φορά που απέτυχα. Η πρώτη φορά που σκέφτηκα «δεν είσαι αρκετά καλός». Και για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν αρκετά καλός τότε. Δεν είχα ακόμα αναπτυχθεί. Ήμουν λίγο παχουλός.

Οπότε η μητέρα μου πραγματικά με προστάτεψε σε εκείνη τη συνάντηση. Ήμουν μαζί της. Καθόμασταν μαζί όταν είχαμε αυτή τη συνάντηση. Και θυμάμαι ότι πίστευα πως θα μου έλεγαν «συνεχίζεις, σε εμπιστευόμαστε». Καθίσαμε. «Τώρα συνεχίζουμε με τον Μπίλι. Αλλά, Χουάντσο, δεν βρήκαμε το μέλλον του. Δεν τον εμπιστευόμαστε πραγματικά. Μπορούμε να τον στείλουμε δανεικό». Ήμουν 15 χρονών”.

«Τι εννοείτε δανεικό;»  (είπε η μητέρα μου) «Μπορούμε να τον στείλουμε σε αυτή την ομάδα». Και η μητέρα μου σηκώθηκε. Είπε «Δεν ξέρω τι σημαίνει δανεικός Αν δεν τον θέλετε, φεύγουμε από εδώ. Δεν θέλουμε να ανήκουμε κάπου όπου δεν μας θέλουν... Δεν θέλουμε να ανήκουμε κάπου όπου δεν νιώθεις ότι σε αγαπούν». Και η μητέρα μου είπε: “Χουάντσο πάρε τα πράγματα του και φύγαμε”.

Και αυτό ήταν... Έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι. Έκλαιγα και στο σπίτι. Ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα την αποτυχία.

Και όπως με ρωτάς, τι θα έλεγες σε εκείνο το παιδί; Θα του έλεγα να εμπιστευτεί τη διαδικασία. Αλλά αυτό με έκανε να δουλέψω και να αποφασίσω ακόμα περισσότερο. Δούλευα ασταμάτητα, μέχρι να τα καταφέρω. Αλλά ναι, ήταν μια δύσκολη στιγμή”. 

-Μπορείς να τη συγκρίνεις με αυτό που είσαι σήμερα και με αυτό που συνέβη τότε; Και θα ήθελα, αν δεν σε πειράζει, να επαναλάβω την ερώτησή μου. Τι θα ήθελες να πεις σε εκείνο το παιδί; Σε εκείνο που έκλαιγε στο δρόμο για το σπίτι;

«Ήταν απογοητευμένο. Πίστευε ότι ήταν το τέλος του κόσμου. Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπος με την αποτυχία.Ήρθα αντιμέτωπος με την απογοήτευση. Με το συναίσθημα ότι «δεν πρόκειται να γίνεις τίποτα στη ζωή σου». Είναι πολύ έντονο συναίσθημα για ένα παιδί. Τη δεύτερη φορά ήταν την επόμενη χρονιά, όταν τραυμάτισα το γόνατό μου. Έσπασα το γόνατό μου και έκανα επέμβαση. Έμεινα έξι μήνες στο σπίτι. Και τότε μένεις πραγματικά μόνος με τον εαυτό σου. Σκέφτεσαι ότι ίσως δεν ξαναπαίξεις ποτέ μπάσκετ. Οπότε πώς το λες σε ένα παιδί ή πώς το λες στον ίδιο σου τον εαυτό; Εγώ πάντα είχα όνειρα. Δεν μπορείς να του πεις ότι δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω καν πώς τα κατάφερα. Ειλικρινά. Ακόμα και όταν ήμουν παιδί, μέχρι εκείνη την επέμβαση στο γόνατο, ήμουν λίγο κακό παιδί. Συνέχεια διέκοπτα το μάθημα. Όλοι οι καθηγητές έπαιρναν τη μητέρα μου και της έλεγαν “Ο Χουάντσο έκανε αυτό, ο Χουάντσο έκανε εκείνο”. Είχα πάντα καλή καρδιά, γιατί νομίζω ότι έτσι γεννήθηκα, αλλά ήμουν λίγο κακό παιδί. Προσπαθούσα να είμαι ο πιο αστείος στην τάξη και στην παρέα, πετούσα πράγματα στους καθηγητές. Ήμουν παιδί. Και τότε πίστευα ότι ήμουν cool.

Και πίστευα ότι είχα πολλούς φίλους στο σχολείο. Και όταν τραυμάτισα το γόνατό μου, έμεινα έξι μήνες στο σπίτι. Και δεν ήρθαν να με επισκεφθούν όλοι οι φίλοι που πίστευα ότι είχα.

Οπότε αυτό πραγματικά μου άνοιξε τα μάτια. Οι δύο καλύτεροι φίλοι μου έρχονταν κάθε μέρα μετά το σχολείο να με δουν. Η οικογένειά μου, ο ξάδερφός μου, ήταν εκεί κάθε φορά.

Ερχονταν, παίζαμε χαρτιά, παίζαμε video games για έξι μήνες. Δεν ήταν απλώς ότι ήρθαν μία φορά να πει «γεια».

Και κατάλαβα πραγματικά ποιοι είναι οι καλοί άνθρωποι γύρω μου. Και αυτό ήταν μια μεγάλη αλλαγή. Άλλαξα τα πάντα τότε.

Άλλαξα. Έγινα καλύτερος στο σχολείο. Μου άρεσε να μαθαίνω. Ξέρεις, άλλαξα τη ζωή μου μετά από αυτό”. 

- Αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι για τη μητέρα σου. Σταμάτησε τον αθλητισμό, αν δεν κάνω λάθος, όταν ήταν 27. Το 1993. Υπάρχει κάτι που δεν τη ρώτησες μέχρι τώρα και θα ήθελες να τη ρωτήσεις σχετικά με την απόφασή της; 

“Τη ρωτήσαμε ήδη. Αυτό το καλοκαίρι πήγαμε όλοι μαζί στα ελληνικά νησιά, όλη η οικογένεια. Και είχαμε πραγματικά πολύ ποιοτικό χρόνο. Όταν με ρωτάς αν κάτι με εξέπληξε πρόσφατα, σου λέω ότι πέρασα πολύ ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου. Πήγαμε για μία εβδομάδα με το σκάφος, με τους γονείς μου, τον αδερφό μου και την αδερφή μου, κάτι που είχαμε πάρα πολύ καιρό να κάνουμε.  Και σε ένα σκάφος δεν μπορείς να πας πουθενά. Είσαι συνέχεια μαζί με τους άλλους. Οπότε μιλήσαμε πολύ, συζητήσαμε, κάναμε ερωτήσεις ο ένας στον άλλον.

Και τώρα που μεγαλώσαμε, οι συζητήσεις είναι διαφορετικές από τότε που ήμασταν παιδιά. Οπότε αναρωτιόμασταν αν η μητέρα μου μετάνιωσε γι' αυτό. Είναι μια σημαντική ερώτηση. «Μαμά, ήσουν στην κορυφή του κόσμου, ήσουν μία από τις πιο ακριβοπληρωμένες αθλήτριες στην Ισπανία, η πιο ακριβοπληρωμένη μπασκετμπολίστρια». Έβγαζε χρήματα. Ήταν διάσημη. Αλλά μας είπε ότι είχε εξουθενωθεί. Είχει καεί. Δεν μπορούσε να  παίξει άλλο.

Ξέρω ότι σωματικά ήταν καλά. Το σώμα της ήταν μια χαρά. Ήταν αθλήτρια. Ήταν θηρίο. Είναι σαν τον αδερφό μου. Είναι θηρίο.

Ήταν ψυχικά είχε εξαντληθεί. Και τώρα, με όλη τη συζήτηση για την ψυχική υγεία, το καταλαβαίνω. Όταν ήμουν παιδί, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γίνεται κάποιος να τα παρατήσει.

Είσαι εκατομμυριούχος. Όλοι σε θαυμάζουν. Έτσι φαίνεται απ' έξω. 

Πώς μπορείς να τα παρατήσεις; Πώς γίνεται να έχεις κατάθλιψη; Είσαι ο καλύτερος. Έχεις χρήματα. Έχεις φήμη.  Αλλά τώρα που βρίσκομαι σε αυτόν τον χώρο, σε αυτό το άθλημα, καταλαβαίνω απόλυτα τον καθένα. Και το βλέπω στους παίκτες γύρω μου.

Και το καταλαβαίνω. Ίσως συμβεί και σε μένα. Αλλά πρέπει να συνεχίσεις να χτίζεις και να συνεχίσεις να παλεύεις.

Οπότε η μητέρα μου είχε εξουθενωθεί. Και είπε «ως εδώ». Και ήθελε να κάνει οικογένεια με τον πατέρα μου.

Ήταν μαζί. Και είχαν τον αδερφό μου. Οπότε, αν τη ρωτήσεις, δεν μετάνιωσε ποτέ που το έκανε.

Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Γιατί μόνο εκείνη το ξέρει. Αλλά λέει ότι δεν το μετάνιωσε ποτέ. Αλλά θα ήταν δύσκολο. Φαντάσου, στα 27 σου, να σταματάς στην κορυφή, απλώς επειδή θέλεις να γίνεις μητέρα. Είναι σίγουρα μια απόφαση που σέβεσαι.

Επέλεξε την οικογένεια. Και αυτό είναι εντυπωσιακό. Αλλά ήταν στην κορυφή της κορυφής”.

- Δεν ξέρω… Ίσως αυτή να είναι μια σκληρή ερώτηση. Μήπως αυτό σε απελευθέρωσε; Με την έννοια ότι κατάλαβες τελικά πως δεν ήσασταν εσείς, ο Γουίλι βασικά, ο λόγος που σταμάτησε. Απλώς ήθελε να σταματήσει.

“Τι εννοείς με το “απελευθέρωσε”; 

- Ότι δεν νιώθεις ενοχές γι' αυτό. Δεν νιώθεις ενοχές. Σταμάτησε επειδή ήθελε να κάνει παιδιά. 

“Νιώθω λιγότερες ενοχές επειδή πρώτος ήρθε ο αδερφός μου”.

- Ναι ναι, αυτό ακριβώς λέω…

‘Ήθελαν τον αδερφό μου. Ήθελαν το πρώτο παιδί. Και εγώ ήρθα 12 μήνες μετά. Γιατί ο αδερφός μου είναι από τον Μάιο και εγώ από τον Σεπτέμβριο. Οπότε δεν... Δεν ήμουν προγραμματισμένος.

Έτσι συνέβη. Σου λέω ότι δεν με ήθελαν. Κι όμως, είμαι εδώ. Και όχι, δεν νομίζω (ότι υπάρχει θέμα απελευθέρωσης).

Για να είμαι ειλικρινής, ήταν δική της απόφαση. Οι αποφάσεις που παίρνεις τώρα μπορεί να τις μετανιώσεις αργότερα. Αλλά τη στιγμή που παίρνεις μια απόφαση, πρέπει να είσαι 100% σίγουρος γι' αυτήν.

Μπορεί να τη μετανιώσεις με τον καιρό, γιατί αλλάζουμε με τον χρόνο. Αλλά τη στιγμή που παίρνεις την απόφαση, πρέπει να είσαι 100% μέσα σε αυτή. Αλλά δεν ξέρω αν το μετάνιωσε. Πρέπει να τη ρωτήσεις. Πρέπει να κάνεις συνέντευξη μαζί της”.

- Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος. Νιώθω ότι σου αρέσει πολύ να ανήκεις κάπου. Στην οικογένειά σου. Στην εθνική ομάδα της Ισπανίας. Εδώ, στον Παναθηναϊκό, ανήκεις στους οπαδούς, όχι μόνο του Παναθηναϊκού. Ανήκεις στους Έλληνες φιλάθλους. Πες μου. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι η εμπειρία σου στο NBA, που ξέρω ότι ήταν ευλογία για σένα και το έχεις πει πολλές φορές, σε έκανε να αναθεωρήσεις λίγο το τι σημαίνει «σπίτι»; Και όταν ήρθε ο Παναθηναϊκός, ήταν η στιγμή που κατάλαβες ότι «εντάξει, τώρα ίσως είμαι σπίτι»; 

“Σίγουρα βρήκα το σπίτι μου εδώ. Είμαι από τη Μαδρίτη. Μεγάλωσα στην Εστουδιάντες. Έμαθα κάποια πράγματα εκεί.

Όταν έγινα άντρας και όταν ενηλικιώθηκα, αυτό έγινε στο Ντένβερ. Πήγα εκεί στα 19 μου, χωρίς να ξέρω αγγλικά, σε μια ξένη χώρα. Και όλα μου τα όνειρα είχαν τόση δύναμη. Αλλά έδωσα τα πάντα για αυτό το όνειρο. Έμεινα εκεί τέσσερα χρόνια και ένιωσα όπως με την πρώτη σου αγάπη, πάντα θυμάσαι την πρώτη σου αγάπη. Οπότε για μένα το Ντένβερ είναι η πρώτη μου αγάπη. Τα πάντα που έκανα για πρώτη φορά ως άνθρωπος ήταν τόσο όμορφα. Κάθε παιχνίδι, κάθε ταξίδι, όλα όσα έζησα για πρώτη φορά ήταν τόσο, τόσο όμορφα,. Ημουν πραγματικά ευτυχισμένος στο Ντένβερ. Αλλά μετά, όταν άρχισα να γνωρίζω την πλευρά του NBA ως επιχείρηση, τις ανταλλαγές, τον εγωισμό των παικτών στο NBA, έχασα λίγο από τη χαρά μου. Εξακολουθώ να παλεύω και εξακολουθώ να αγαπάω το μπάσκετ, αλλά έχασα λίγη από τη χαρά μου. Μακριά από το παιχνίδι, όταν δεν παίζεις, πρέπει να προπονείσαι κάθε μέρα. Ήταν λίγο δύσκολο. Και μετά, όταν επέστρεψα εδώ και έπαιξα, ακόμα και στην αρχή ήταν δύσκολο. Μετά βρήκα τη θέση μου και πραγματικά, πραγματικά απόλαυσα το μπάσκετ αυτά τα τρία τελευταία χρόνια. Ακόμα κι αν χάσαμε τους τελικούς, για μένα ήταν απολαυστικό. Φτάνεις στον τελικό ή στο Final Four και δουλεύεις τόσο, τόσο σκληρά κάθε μέρα, ώρες και ώρες και ώρες, για να έχεις μια ευκαιρία.

Οπότε, για μένα, το να φτάνεις σε έναν τελικό είναι απίστευτο. Μετά μπορείς να χάσεις ή να κερδίσεις. Σημασία έχει ότι θα προσπαθήσεις για το καλύτερο.

Αν μια μέρα δεν σου βγει, γιατί υπάρχουν και τέτοιες μέρες, μπορεί να χάσεις τα σουτ εκείνη τη μέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δούλεψες αρκετά. Δουλεύεις κάθε μέρα τα τελευταία 15 χρόνια.

Οπότε πραγματικά απολαμβάνω αυτά τα τέσσερα χρόνια εδώ. Το μπάσκετ, τους φιλάθλους, το σπίτι, την πόλη, τις βόλτες, την οικογένεια, τα πάντα. Όλα ταίριαξαν και είμαι χαρούμενος εδώ”.

- Όταν ήρθες στον Παναθηναϊκό το μεγαλύτερο επίτευγμά σου στην Αθήνα, για μένα, είναι το γεγονός ότι ήρθες στον Παναθηναϊκό, ως MVP του EuroBasket, πρώην NBAer. Ένας παίκτης με τόση  λάμψη, που, στο μυαλό των ανθρώπων που σε περίμεναν στο αεροδρόμιο θα ερχόταν να βάζει 30 πόντους κάθε βράδυ και να πετυχαίνει 10 τρίποντα κάθε βράδυ. Το μεγαλύτερο επίτευγμά σου είναι ότι σε αγαπούν και σε σέβονται τόσο πολύ επειδή κάνεις το αντίθετο. Επειδή δεν είσαι κάποιος που βάζει 30 πόντους. Το έχει σκεφτεί ποτέ αυτό;

“Εννοείται ότι θα ήθελα (να βάζω κάθε βράδυ 30 πόντους), αλλά…" 

- Ναι, αλλά σε σέβονται πάρα πολύ γιατί είσαι μαχητής. Και αυτό είναι σπάνιο, ειδικά σε αυτήν εδώ τη χώρα. Τι σου λέει αυτό; 

“Εννοείται ότι κάθε παιδί και κάθε παίκτης θέλει να βάζει 30 πόντους. Αλλά όταν έχεις στην ομάδα παίκτες όπως ο Σλούκας, ο Κέντρικ, ο Τζέριαν και τώρα, με όλες τις μεταγραφές, τον Φρανσίσκο, τον Ματίας, είναι όλοι κορυφαίοι. Δεν μπορούν όλοι να βάζουν 30 πόντους. Σε κάποια παιχνίδια βάζω 27, 20, αλλά αυτό δεν... Δεν μπορώ να βασίζομαι στο ότι θα το κάνω κάθε βράδυ". 

- Όχι, δεν εννοώ αυτό… Είναι ότι ο κόσμος σε αγαπάει και αυτό που θέλω να πω είναι ότι το μεγαλύτερο επίτευγμά σου είναι ότι σε αγαπούν, παρόλο που δεν βάζεις 30 πόντους. Δεν βάζεις 10 τρίποντα κάθε βράδυ. Αλλά για εκείνους είσαι Θεός. Είσαι ο κορυφαίος. Και δεν θέλουν να σε αφήσουν να φύγεις.

“Το μόνο που θέλω εγώ είναι, όταν φεύγουν από το γήπεδο, να ξέρουν πως έκανα ό,τι μπορούσα για να βοηθήσω την ομάδα να κερδίσει. Οτιδήποτε. Αν πρέπει να πέσω για την μπάλα, θα το κάνω.

Αν πρέπει απλώς να παίξω άμυνα για 40 λεπτά, θα το κάνω. Αν μπορώ να σκοράρω, θα προσπαθήσω. Αλλά αυτό είναι το μόνο πράγμα που θέλω να κάνω σε κάθε παιχνίδι.

Θέλω, όταν φεύγουν από το γήπεδο, να λένε «ο Χουάντσο έδωσε το 100%». Μερικές φορές θα πάει καλά, μερικές φορές θα πάει στραβά. Αλλά δεν είναι θέμα προσπάθειας.

Αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν παραπονιέμαι ποτέ. Παίζω πέντε λεπτά, 38 λεπτά, δύο λεπτά. Πάντα η προσπάθεια και το attitude θα είναι το ίδιο”. 

- Όλοι θυμούνται αυτή την κίνηση κλάσης που έκανες μετά τον τελικό με τον Ολυμπιακό. Αλλά αυτό που θέλω να σε ρωτήσω είναι: είσαι το ίδιο γενναιόδωρος και με τον εαυτό σου; 

“Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι σχετικά με αυτό. Δεν είναι απλώς... Γιατί μου έκαναν πολλές ερωτήσεις. Εντάξει, δεν ήταν μια «κίνηση κλάσης». Είναι κάτι που κάνω σε όλη μου τη ζωή.

Όποιος κερδίζει, όπως στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο δεύτερος και ο τρίτος πρέπει να είναι εκεί, να παρακολουθούν και να χειροκροτούν τον πρώτο. Το κάνω από τότε που ήμουν 16, 17, 18. Κάθε φορά το έκανα με την Ισπανία, έτσι μας δίδασκαν οι αρχηγοί της εθνικής ομάδας. Έτσι πιστεύω εγώ. Δεν θέλω να κρίνω ή να κατακρίνω τους ανθρώπους που δεν το κάνουν. Το καταλαβαίνω.

Ξέρεις, δεν θέλω να... Ισως κάποιοι πουν «ο Χουάντσο είναι καλός άνθρωπος επειδή έμεινε εκεί». Όχι, δεν νομίζω ότι είναι θέμα καλού ή κακού ανθρώπου. Είναι επειδή έτσι μεγάλωσα, βλέποντας αυτές τις συμπεριφορές.

Αλλά καταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν το έχουν δει. Το καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν πιστεύω ότι οι καλοί και οι κακοί άνθρωποι καθορίζονται από αυτό. Αυτό εννοώ, θέλω να το ξεκαθαρίσουμε”. 

- Ναι αλλά είσαι πραγματικά γενναιόδωρος με τον εαυτό σου, με πράξεις σεβασμού προς τον εαυτό σου; Μπορείς να συγχωρείς τον εαυτό σου για πράγματα που κάνεις; Ή είσαι πολύ αυστηρός; 

“Είμαι πολύ αυστηρός. Το έμαθα με τα χρόνια, αλλά μερικές φορές είμαι υπερβολικά σκληρός με τον εαυτό μου. Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που μου αρέσει να βελτιώνομαι. Και προσπαθώ να μαθαίνω, όπως όλοι μαθαίνουμε. Προσπαθώ να μαθαίνω και προσπαθώ να το καταλάβω.

Αλλά κάποιες μέρες είναι δύσκολες. Κάποιες μέρες που δεν παίζεις καλά ή δεν βάζεις τα σουτ, το σκέφτομαι συνέχεια. Και δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου.  Και όταν σου λένε για παράδειγμα «μη σκέφτεσαι το ρολόι σου», τι θα κάνεις; Θα σκεφτείς το ρολόι σου. Έτσι λειτουργεί το μυαλό.

Οπότε προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα λίγο πιο συνολικά. Κάτι που, όπως σου λέω, είναι δύσκολο. Και έτσι ήμουν σε όλη μου τη ζωή. Ήμουν πραγματικά, πραγματικά πολύ σκληρός με τον εαυτό μου. Δεν ξέρω. Ναι, ίσως είμαι πραγματικά πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου”.

- Αν ο 15χρονος εαυτό σου σε έβλεπε τώρα, ως πιθανό αρχηγό αυτής της ομάδας, με συμβόλαιο μέχρι το 2031, να δέχεσαι τόση αγάπη, ποια αλήθεια του σημερινού σου εαυτού δεν θα μπορούσες να του κρύψεις από όλα όσα έχεις πετύχει; 

“Ποια αλήθεια δεν θα μπορούσα να κρύψω; Θα του έλεγα... Θα του έλεγα ότι, όσο σκοτεινά κι αν φαίνονται τα πράγματα, στο τέλος όλα θα αξίζουν”. 

- Τι θα του έλεγες να μην θυσιάσει ποτέ; 

"Δεν είμαι σίγουρος…

Μου λες να πω κάτι στο 15χρονο εαυτό μου... 

Θυμάμαι πολλά πράγματα. 

Όχι, είναι καλή ερώτηση. Γαμώτο.

Να μην θυσιάσει; Έχω θυσιάσει πολλά πράγματα…"

- Γι’ αυτό σε ρωτάω. 

“Είναι δύσκολη ερώτηση. Έχω θυσιάσει πολλά πράγματα γιατί πιστεύω ότι άξιζε τον κόπο". 

- Τι θα του έλεγες να μην θυσιάσει τώρα που είσαι ενήλικας και έχεις την εμπειρία; 

“Πφφ. Είναι δύσκολο. Να μην θυσιάσει... Ίσως την υγεία του. Ναι. Την υγεία του. Αυτό είναι ένα πράγμα που κάπως μετανιώνω σε όλη μου τη ζωή”. 

- Νιώθω ότι θα ήταν ασέβεια προς τη στιγμή να σε ρωτήσω οτιδήποτε άλλο που έχω στο μυαλό μου. 

“Μπορείς να ρωτήσεις ό,τι θέλεις. Τώρα είμαστε εδώ. Ό,τι νιώθεις…”

Υπήρχε κάτι που σου είπε ο κόουτς Ομπράντοβιτς αυτό το καλοκαίρι που σε έκανε να θέλεις ακόμα περισσότερο να παίξεις γι' αυτή την ομάδα; 

“Μου αρέσει η ιδέα του να ανταγωνιζόμαστε, να δουλεύει η ομάδα μαζί και να φέρουμε τον Παναθηναϊκό εκεί όπου ανήκει. Μου αρέσει η ιδέα να φέρουμε αυτή την ομάδα παικτών με επιθυμία, με πείνα. Και βλέπω... Βλέπω τον εαυτό μου να βοηθάει αυτή την ομάδα να κερδίσει. Ό,τι κι αν χρειάζεται, ό,τι κι αν είναι αυτό. Στα αποδυτήρια, στο γήπεδο, γύρω από την ομάδα, να τους ενθαρρύνω, να παίζω για αυτούς, να μαρκάρω από το «1» μέχρι το «5» για αυτούς, ό,τι κι αν χρειάζεται. Το νιώθω”

- Μία ακόμα ερώτηση για το μπάσκετ, γιατί πραγματικά πρέπει να την κάνω. Πόσο δύσκολο είναι για έναν καταξιωμένο παίκτη όπως εσύ να ακούει οποιονδήποτε, ειδικά όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο προπονητής του, να τον κρίνει, να τον κατηγορεί δημόσια; Και... να πρέπει να αντιμετωπίζει δημόσιες κατηγορίες ή ειρωνικά σχόλια για την αξία του; 

“Εννοείς τον Αταμαν, έτσι;” 

- Ναι… Είναι κάτι που θα ήθελε να πεις στον 15χρονο εαυτό σου το να μην θυσιάσει ποτέ την ακεραιότητά του; 

“Όχι.  Πιέζει πολύ τους ανθρώπους. Και σε προειδοποίησε. Εχει τον δικό του τρόπο να πιέζει τους ανθρώπους. Ίσως να μη συμφωνούμε στον τρόπο, αλλά για να είμαι ειλικρινής, λειτουργεί. Κάνει αυτά τα σχόλια και μετά, για παράδειγμα, σε βάζει βασικό στο επόμενο παιχνίδι για να δει την αντίδρασή σου.

Πήγαμε στη Βαρκελώνη και δεν έπαιξα καλά και χάσαμε. Την πρώτη χρονιά. Και ανέφερε το όνομά μου επειδή είχα δεχτεί πρόταση από την Μπαρτσελόνα. Είναι πολύ έξυπνος. Θυμάμαι ότι έσπασα το δάχτυλό μου στην επόμενη προπόνηση, γιατί ήμουν σε φάση... Ήμουν τόσο θυμωμένος. Ήθελα να αποδείξω ότι μπορώ να παίξω.

Ήθελα να κάνω αυτό. Ήθελα να κάνω εκείνο. Έδινα έξτρα, έξτρα, έξτρα, έξτρα.

Και μπαμ, έσπασα το δάχτυλό μου. Δεν αποκαταστάθηκε ποτέ σωστά. Έκανα επέμβαση μα αυτή είναι μία άλλη ιστορία. Αλλά προειδοποιούσε τους παίκτες. Προκαλούσε αυτή την κατάσταση για να δείξει στους παίκτες... Έχει το δικό του στυλ και, για να είμαι ειλικρινής, με βοήθησε. Ίσως να μην ήμουν αυτός που είμαι σήμερα αν δεν με είχε πιέσει τόσο πολύ την πρώτη χρονιά. Ίσως να μην ήμουν στην ομάδα αν δεν με είχε πιέσει, και μετά έπαιξα στους τελικούς και την επόμενη χρονιά έπαιξα εκπληκτικά και ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι είναι η ζωή, μαθαίνεις πράγματα. Οπως λένε, ο άνθρωπος είτε αλλάζει είτε πεθαίνει. Είναι θέμα επιβίωσης. Είτε αλλάζουμε είτε πεθαίνουμε. Όπως λέμε, μόνο ο πιο δυνατός και αυτός που μπορεί να αλλάξει πιο γρήγορα συνεχίζει να ανεβαίνει.

Αυτή είναι η ζωή”. 

- Χουάντσο, μία από τις βασικές ερωτήσεις που ήθελα να σου κάνω και τώρα νιώθω άνετα: θα ήθελες να μου δώσεις το νόημα και τον ορισμό των λέξεων «αγάπη» και «φιλία»;  Τι σημαίνουν για σένα; Στις σημειώσεις μου είχα την ερώτηση «αν ερχόντουσαν τα παιδιά του J (Γκραντ) να σε ρωτήσουν “Θείε Χουάντσο, τι σημαίνει αγάπη και τι σημαίνει φιλία;”», τι θα τους απαντούσες; 

“Νομίζω χρειάζομαι μέρες για να το σκεφτώ και να σου δώσω μια σωστή απάντηση. Χρειάζομαι μέρες. Πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ τι σημαίνει για μένα η αγάπη και τι σημαίνει για μένα η φιλία. Είναι κάτι… Να είμαι ειλικρινής… Η αγάπη νομίζω ότι είναι κάτι που κινεί τα πάντα. Που σε ωθεί να κάνεις τα αδύνατα δυνατά. Αυτό σημαίνει αγάπη.

Σε ωθεί να κάνεις το αδύνατο δυνατό για την αγάπη. Πρέπει να το σκεφτώ περισσότερο. Δεν μπορώ να σου δώσω καλή απάντηση. Νομίζω ότι η αγάπη... Δεν ξέρω”. 

- Τα τελευταία 14 χρόνια έχω μια εκδοτική εταιρεία. Εκδίδω αθλητικά βιβλία, βιογραφίες κ.λπ. Και με τους συνεργάτες μου, επειδή έχουν μια πολύ μεγάλη εκδοτική εταιρεία με βιβλία αυτοβελτίωσης, βρισκόμασταν σε μια έκθεση βιβλίου. Ξέρεις, ήμουν λίγο πεσμένος, σε ελαφριά κατάθλιψη. Και τους είπα: «Παιδιά, έχετε εκδώσει τόσα πολλά βιβλία για το πώς να γίνεις καλός άνθρωπος, πώς να γίνεις καλός σύντροφος, πώς να σε αγαπούν, πώς να κάνεις αυτό, πώς να κάνεις εκείνο. Ξέρετε τι δεν έχω συναντήσει ποτέ σε μια έκθεση βιβλίου ή οπουδήποτε αλλού; Κανείς δεν λέει πώς να είσαι καλός φίλος. Τι σημαίνει να είσαι καλός φίλος; 

“Σε γενικές γραμμές, νιώθω, ή τουλάχιστον αυτή είναι η άποψή μου, ότι σημαίνει να είσαι εκεί ό,τι κι αν γίνει, χωρίς να κρίνεις. Και να είσαι εκεί. Να είσαι εκεί. Αυτό είναι σαν την κορυφή του βουνού, νομίζω.

Για την αγάπη, με έφερες σε δύσκολη θέση. Ξέρω ότι είναι το πιο ισχυρό πράγμα στον κόσμο, αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς τι σημαίνει για μένα. Πρέπει να σκεφτώ τι σημαίνει για μένα.

Κάνουμε τα πάντα για την αγάπη, ακόμα και τα αδύνατα, και δεν μπορείς να ρωτήσεις «γιατί». Αυτό είναι που κάνει την αγάπη τόσο δυνατή. Γιατί δεν έχει εξήγηση. Γι' αυτό αγαπάω την αγάπη. Γιατί δεν ρωτάς: “γιατί αγαπάς το μπάσκετ”. Γιατί; Δεν ξέρω. Αλλά αγαπάω κάτι που νιώθεις βαθιά μέσα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι υπέροχα. Και ξέρεις ότι είναι το σωστό για σένα.

Αυτό σημαίνει να βρίσκεις την αγάπη. Κάπως έτσι. Δεν είχα χρόνο να το σκεφτώ”.

- Χουάντσο, ποιος είναι ο βαθύτερος φόβος σου; 

“Με πας πάνω κάτω, πάνω, κάτω, έτσι; Αγάπη και... βαθύτερος φόβος. 

Χμ… Δεν ξέρω”.

- Δεν έχεις φόβους; 

“Όχι, έχω φόβους. Αλλά ο βαθύτερος φόβος μου... Ίσως να είναι κάτι που αφορά... Όχι, δεν φοβάμαι τον θάνατο. Αλλά φοβάμαι κάπως το να μην έχω τους γονείς μου, για παράδειγμα. Δεν με νοιάζει να πεθάνω, για να είμαι ειλικρινής.

Να πεθάνω, ναι. Εννοώ, φυσικά κανείς δεν είναι έτοιμος. Αλλά δεν είμαι έτοιμος  να μην μπορώ να πω ποτέ ξανά «γεια» στους γονείς μου ή να μην μπορώ ποτέ ξανά να τους τηλεφωνήσω.

Και μάλλον αυτός είναι ο φόβος μου αυτή τη στιγμή. Ναι, νομίζω πως αυτό είναι”.