Γερασιμάτου στο OnlyPao: «Στον Παναθηναϊκό υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα ερασιτεχνικά αθλήματα»

Παναθηναϊκός δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Δεν είναι μόνο ο Σαραβάκος, ο Σισέ, ο Ταμπόρδα και ο Τετέι, ούτε μόνο ο Ντομινίκ, ο Αλβέρτης, ο Διαμαντίδης, ο Σλούκας και ο Ναν. Ο Παναθηναϊκός είναι ο μεγαλύτερος πολυαθλητικός σύλλογος της χώρας, ο μοναδικός που διατηρεί ενεργό τόσο μεγάλο αριθμό τμημάτων, που περιλαμβάνει στα μητρώα του τόσους αθλητές. Ανθρώπους οι οποίοι συνήθως δεν έχουν τα οικονομικά οφέλη και την προβολή που απολαμβάνουν όσοι ασχολούνται με τα δημοφιλέστερα αθλήματα, όμως δίνουν καθημερινά την ψυχή τους για το έμβλημα που φορούν.

Ανάμεσα στα τμήματα που καλλιεργεί ο σύλλογος είναι και αυτό της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Ένα από τα πιο επιτυχημένα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού, το μοναδικό μέχρι σήμερα που έχει φέρει ευρωπαϊκούς τίτλους. Τόσο οι άνδρες, όσο και οι γυναίκες, έχουν κατακτήσει στο πρόσφατο παρελθόν το Europe Trophy, επιτυχία που θα επιδιώξουν να επαναλάβουν και φέτος, αφού βρίσκονται στην τελική φάση της διοράνωσης.

Το OnlyPao βρίσκεται πάντα δίπλα σε κάθε τμήμα και κάθε αθλητή του Παναθηναϊκού και το μεσημέρι της Πέμπτης (12/3), λίγες ώρες πριν το μεγάλο ματς της ποδοσφαιρικής ομάδας με την Ρεάλ Μπέτις και την αναμέτρηση της μπασκετικής ομάδας με την Ζαλγκίρις, έδωσε το «παρών» στην Θύρα 3 της Λεωφόρου, εκεί όπου βρίσκεται η αίθουσα του πινγκ πονγκ.

Εκεί βρήκαμε την Ιωάννα Γερασιμάτου, μια από τις κορυφαίες αθλήτριες στην Ελλάδα, η οποία αγωνίζεται με τον μεγαλύτερο σύλλογο της χώρας, έχοντας περάσει μάλιστα στο παρελθόν και από Ολυμπιακό και ΑΕΚ. Η διεθνής αντισφαιρίστρια μας μίλησε για τις δυσκολίες που συναντά όποιος ασχολείται με το άθλημα του πινγκ πονγκ στην Ελλάδα, για την δική της -εντυπωσιακή- πορεία, για τους στόχους του «Τριφυλλιού», τις προσωπικές της φιλοδοξίες αλλά και την διαφορά που έχει ο Παναθηναϊκός από τους υπόλοιπους «μεγάλους» συλλόγους της χώρας.

Την ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη που μας παραχώρησε και της ευχόμαστε κάθε επιτυχία στο μέλλον, τόσο σε αγωνιστικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο!

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε η Ιωάννα Γερασιμάτου στον Στέφανο Αλαφάκη

Ξεκινάω λίγο απότομα, αλλά πάω σε αυτό που μπορεί να ενδιαφέρει άμεσα τον περισσότερο κόσμο του Παναθηναϊκού. Τι στόχους έχει φέτος η ομάδα; Μιλάμε για μια σεζόν που τα πηγαίνει εξαιρετικά και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και ως αποτέλεσμα έχουν δημιουργηθεί προσδοκίες...

«Βασικός μας στόχος είναι το Πρωτάθλημα, που η πορεία μας προς το παρόν είναι πάρα πολύ καλή. Δεν έχουμε ακόμα ήττα, αλλά έχει μέλλον η κατάσταση, δεν θέλω να πω πολλά. Παίζουμε με την ΑΕΚ τον Μάρτιο, είναι το τελευταίο ματς της κανονικής διάρκειας και μετά είναι τα Play-Offs, που αν συνεχίσουμε αήττητες θα μπορούμε να πούμε ότι πήραμε τον τίτλο. 

Στόχος είναι και η Ευρώπη, που φέτος το επίπεδο είναι αρκετά απαιτητικό. Θέλουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και ένα μετάλλιο ή ένα κύπελλο προφανώς θα ήταν τεράστια επιτυχία για τον σύλλογο».

Σε ατομικό επίπεδο, ποιες είναι οι δικές σου βλέψεις; Τόσο για την φετινή χρονιά, όσο και για το μέλλον.

«Φέτος η χρονιά είναι αρκετά καλή προς το παρόν. Έχουν υπάρξει φυσικά και καλές και κακές στιγμές. Αυτή την εβδομάδα έρχεται το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, που είναι ατομικό. Υπάρχει και το διπλό και το μεικτό. Ο στόχος μου είναι ένα μετάλλιο και έπειτα ό,τι καλύτερο μπορώ να κάνω, που θα ήταν ενδεχομένως και η πρώτη θέση».

Θα παίξεις και στο μονό και στο διπλό και στο μεικτό;

«Ναι. Θα παίξω στο διπλό με την Κατερίνα Τόλιου, που είναι συναθλήτριά μου στον Παναθηναϊκό και μεικτό διπλό με τον Γιώργο Κωνσταντινόπουλο, που είναι επίσης αθλητής του Παναθηναϊκού».

Διαβάστε ακόμα: Sold-out κι επίσημα στο Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός

Τι προτιμάς να παίζεις;

«Θα πω διπλό, βασικά δεν ξέρω. Θα πω ατομικό! Γιατί είναι αυτό που έχω συνηθίσει τόσα χρόνια, έχεις να αντιμετωπίσεις μόνο τον εαυτό σου. Αν και το διπλό έχει περισσότερη πλάκα, διασκεδάζεις περισσότερο. Αν βρεις και καλό παρτενέρ, όπως είναι η Κατερίνα, το διασκεδάζουμε, παίζουμε και καλά. Αλλά θα πω το ατομικό τελικά».

Το διπλό άλλωστε έχει την ιδιαιτερότητα ότι μπορεί να χάνεις λόγω λαθών του συμπαίκτη σου, χωρίς να ευθύνεσαι, κάτι που προκαλεί εκνευρισμό...

«Σίγουρα. Στο ατομικό είσαι μόνο εσύ και ο αντίπαλος. Στο διπλό εντάξει, δεν έχω μάθει να νευριάζω. Γιατί λάθη γίνονται σίγουρα και από πλευράς μου και από τον συναθλητή που έχω δίπλα μου. Δεν θα βοηθήσει το να νευριάσω, οπότε προσπαθώ να βρω λύση. Γιατί υπάρχουν φορές που και εγώ δεν είμαι σε φόρμα και πρέπει να με βοηθήσει ο συναθλητής μου για να παίξουμε καλύτερα. Έχει όμως την πλάκα του το διπλό».

Πάμε τώρα λίγο πίσω. Πες μου πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το πινγκ πονγκ, δεδομένου ότι δεν είναι ένα τόσο διαδεδομένο και δημοφιλές άθλημα στην χώρα μας.

«Εγώ ξεκίνησα από το σχολείο. Στην Α' Δημοτικού πήγα σαν δραστηριότητα απογευματινή να δοκιμάσω. Ήμουν πολύ μικρή, δεν έφτανα καν στο τραπέζι. Τυχαία ξεκίνησα, μου άρεσε αρκετά. Ασχολιόμουν με το ταεκβοντό μέχρι το γυμνάσιο, αλλά έπρεπε να αποφασίσω τι θέλω να κάνω. Διάλεξα το πινγκ πονγκ. Τότε πήρα και μια πρόσκληση από την Εθνική ομάδα για πρώτη φορά και νομίζω έκανα σωστή επιλογή».

Με το επίπεδο διάδοσης που έχει αυτό το άθλημα στην Ελλάδα, είναι ρεαλιστικό ένα παιδί που θα ξεκινήσει να παίζει και θα ασχοληθεί εντατικά, να καταφέρει να βιοποριστεί από αυτό;

«Το πινγκ πονγκ γενικά δεν είναι καθόλου διαδεδομένο στην Ελλάδα. Παρότι εξελίσσονται τα σόσιαλ, δεν έχει ανέβει ιδιαίτερα. Δεν προσελκύει πολύ κόσμο που να θέλει να κάνει πρωταθλητισμό και να ασχοληθεί σοβαρά. Υπάρχουν πολλά παιδιά και πολλοί βετεράνοι που στηρίζουν το άθλημα, αλλά δεν είναι δημοφιλές. Ωστόσο, επειδή έχουμε την ιδιαιτερότητα να μπορούμε να παίζουμε και στο εξωτερικό σε ομάδες, μπορείς να βγάλεις χρήματα. Σίγουρα όχι όπως στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, αλλά μπορείς να βιοποριστείς. Απλά πρέπει να είναι η ζωή σου, η καθημερινότητά σου και να ταξιδεύεις πολύ».

Αυτό είναι το επόμενο που θα σε ρωτούσα... Πώς μοιράζεις τον χρόνο και τις υποχρεώσεις σου ανάμεσα σε πολλές ομάδες; Καταρχάς σε πόσες μπορείς να αγωνιστείς, υπάρχει κάποιος περιορισμός;

«Μέχρι φέτος δεν υπήρχε περιορισμός, έπαιζες σε όσα Πρωταθλήματα ήθελες. Από του χρόνου θα μπορείς να παίξεις στην Ελλάδα και σε άλλα 3 Πρωταθλήματα. Προσαρμόζεται το πρόγραμμα, βγαίνουν οι ημερομηνίες και βάζεις προτεραιότητες. Για μένα προτεραιότητα είναι ο Παναθηναϊκός και το λέω σε όλες τις ομάδες. Δεν είναι και πολλά τα Σαββατοκύριακα. Μετά επιλέγεις, δεν μπορείς να πηγαίνεις σε πολλά, γιατί υπάρχουν και κοινές ημερομηνίες».

Άρα όταν διαπραγματεύεσαι με μια ομάδα του εξωτερικού, της εξηγείς ότι προτεραιότητά σου θα είναι ο Παναθηναϊκός;

«Ναι. Γενικά όλες οι ελληνικές υποχρεώσεις, ακόμα και η Ευρώπη, είναι προτεραιότητα. Και η Ομοσπονδία κάποιες φορές φροντίζει να μην πέφτουν όλα μαζί. Για μένα η προτεραιότητα είναι εδώ και μετά το βρίσκω».

Σε πόσες ομάδες παίζεις φέτος, εκτός από τον Παναθηναϊκό;

«Φέτος αγωνίζομαι στην Γαλλία, στην National 1, στην Βουλγαρία, έπαιξα 2 Σαββατοκύριακα στην Ιταλία και άλλα 2 Σαββατοκύριακα στην Γερμανία».

Από τις χώρες που έχεις αγωνιστεί μέχρι τώρα στην καριέρα σου, πού έχεις δει το υψηλότερο επίπεδο;

«Σίγουρα και στην Ελλάδα έχει ανέβει το επίπεδο. Η πρώτη κατηγορία έχει ανέβει πολύ! Αλλά από εκεί που έχω αγωνιστεί εγώ, στην Γαλλία είναι το υψηλότερο επίπεδο. Εγώ παίζω στην τρίτη κατηγορία και είναι δύσκολα. Στην πρώτη κατηγορία παίζουν Κινέζες, αθλήτριες επαγγελματίες που δεν συναγωνίζονται. Είναι πολύ υψηλό το επίπεδο στην Γαλλία».

Και με την Εθνική από όσες χώρες έχεις αντιμετωπίσει, ποια ήταν η δυσκολότερη;

«Με την Εθνική δεν έχω αγωνιστεί με ασιατικές χώρες, γιατί έχω συμμετάσχει μόνο σε Πανευρωπαϊκό και Βαλκανικό. Φέτος δυστυχώς δεν προκριθήκαμε στο Παγκόσμιο. Συνολικά οι ασιατικές χώρες είναι οι πιο δύσκολες. Στην Ευρώπη η Γαλλία και η Γερμανία».

Οι εγκαταστάσεις του τμήματος είναι στην Λεωφόρο. Πώς λειτουργεί το σύστημα με τις προπονήσεις; Θα κάνετε οι αθλήτριες της ομάδας, προπόνηση μαζί, κάνετε ατομικές, συναντιέστε μόνο στους αγώνες;

«Εμείς δεν έχουμε υποχρεωτικές προπονήσεις με τον Παναθηναϊκό, γιατί θεωρείται ατομικό άθλημα. Έχουμε υποχρεωτικές προπονήσεις με την Εθνική. Προπονούμαστε στο ΣΕΦ καθημερινά και μόνο σε περιπτώσεις που έχουμε αγώνες το Σαββατοκύριακο μπορεί να μαζευτούμε εδώ την Παρασκευή. Αλλά η ομάδα είμαστε εγώ, η Κατερίνα και η ξένη αθλήτρια που ταξιδεύει για τους αγώνες. Με την Κατερίνα είμαστε μαζί καθημερινά για την Εθνική. Κάνουμε κάποιες φορές και διπλές προπονήσεις. Και η κάθε μία την γυμναστική της».

Τώρα που είπες γυμναστική... Οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι ένα εύκολο άθλημα το πινγκ πονγκ. Πως είσαι ακίνητος πάνω από ένα τραπέζι και δεν χρειάζεται φυσική κατάσταση, γυμναστική κτλ. Εσύ που το βλέπεις από μέσα, τι έχεις να σχολιάσεις γι' αυτό;

«Αυτό το έχω ακούσει πολλές φορές... Προφανώς χρειάζεται να είμαστε γυμνασμένοι και χρειάζονται αρκετά πράγματα. Ενδυνάμωση, βάρη, φυσική κατάσταση, αερόβιο... Γιατί και καλά αντανακλαστικά χρειαζόμαστε και ταχύτητα. Δεν είναι σαν το τένις, που έχει απόσταση, αλλά πρέπει να είμαστε πιο γρήγοροι».

Η δημιουργία των εγκαταστάσεων στον Βοτανικό, είναι κάτι που περιμένετε οι αθλητές και αθλήτριες του συλλόγου; 

«Σίγουρα θα είναι ένα μεγάλο βήμα για την ομάδα και το περιμένουμε πολύ. Θα είναι ένα κίνητρο για εμάς να προπονούμαστε και στην ομάδα, να μην το κάνουμε μόνο στην Εθνική. Να έχουμε τον δικό μας χώρο, που θα μπορούμε να κάνουμε προπόνηση, γυμναστική, να είναι ένας ενιαίος χώρος. Το περιμένουμε και ελπίζω το συντομότερο δυνατόν να μπούμε».

Ξέρεις αν θα μπορεί η αίθουσα στον Βοτανικό να φιλοξενεί και αγωνιστικές του Πρωταθλήματος;

«Αυτό δεν το ξέρω, δεν έχω ενημερωθεί. Οι αγωνιστικές γίνονται όλες στο ΣΕΦ γιατί εκεί είναι η έδρα της Ομοσπονδίας. Και η Α1 και η Α2, παίζουν στο ΣΕΦ, εκτός από ένα Σαββατοκύριακο που παίζουμε κάπου στην βόρεια Ελλάδα. Από το ΣΕΦ όμως θα πρέπει να φύγουμε κάποια στιγμή αφού το πήρε ο Ολυμπιακός, οπότε δεν ξέρω πού θα γίνονται οι αγώνες».

Έχεις περάσει και από Παναθηναϊκό και από Ολυμπιακό και από ΑΕΚ. Είναι κάτι που δεν έχουν κάνει πολλοί... Όχι μόνο στο πινγκ πονγκ αλλά γενικότερα.

«Έχω περάσει είναι η αλήθεια. Στον Ολυμπιακό ήμουν σε πιο μικρή ηλικία, 6 χρόνια. Από εκεί ξεκίνησα, ήταν η πρώτη μου ομάδα. Στην ΑΕΚ ήμουν 3 χρόνια, πριν επιστρέψω στον Παναθηναϊκό. Ήμουν 2 χρόνια εδώ, πήγα στην ΑΕΚ και τώρα είμαι άλλα 2 εδώ».

Έχοντας περάσει από τις τρεις μεγάλες ομάδες της χώρας, πού έχεις να δει να δίνεται η μεγαλύτερη βάση στον ερασιτεχνικό αθλητισμό; Να στηρίζει ενεργά η διοίκηση, να προσφέρονται παροχές, να ασχολείται και να υποστηρίζει ο κόσμος... Γιατί υπάρχει και μια συζήτηση στο προσκήνιο για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος πολυαθλητικός σύλλογος της χώρας.

«Θα μιλήσω προσωπικά. Για μένα στον Παναθηναϊκό είναι καλύτερη η κατάσταση. Και από πλευράς ενδιαφέροντος, και το κλίμα, είναι πιο οικογενειακό. Στις άλλες ομάδες ήταν πιο απρόσωπο το τμήμα. Υπήρχαν κάποιοι στόχοι, χωρίς όμως να έχουμε στήριξη. Ήταν πιο πολύ στα λόγια. Εγώ θα επέλεγα την ομάδα που βρίσκομαι τώρα, γιατί είναι το καλύτερο για εμένα. Και φαίνεται ότι εξελίσσομαι και βελτιώνομαι, παίζουν ρόλο τα άτομα που έχεις στην ομάδα και η διοίκηση».

Η αλλαγή διοίκησης στον Ερασιτέχνη έφερε κάποια διαφορά για εσάς; Υπάρχει κάποια διαφορά στην επικοινωνία, την στήριξη ή τις παροχές που έχετε;

«Δεν έχω κάποιο παράπονο από την προηγούμενη διοίκηση για τον έναν χρόνο που ήμουν. Είναι κοντά μας το ίδιο θα έλεγα. Υπάρχουν στόχοι που θεωρώ ότι μπορούμε να τους πετύχουμε, γιατί έχουμε και την στήριξη της διοίκησης. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη».

Παρακολουθείς γενικά την πορεία του Παναθηναϊκού στα υπόλοιπα αθλήματα; Τόσο σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, όσο και στα άλλα ερασιτεχνικά σπορ...

«Παρακολουθώ. Ποδόσφαιρο όχι τόσο, μπάσκετ ναι και τον Ερασιτέχνη αρκετά».

Πώς βλέπεις συνολικά την χρονιά; Ειδικά στην Ευρώπη όλα τα τμήματα κάνουν σπουδαία πορεία.

«Γενικά θεωρώ ότι είναι μια αρκετά καλή χρονιά για τον Παναθηναϊκό, ειδικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θεωρώ ότι το ευρωπαϊκό είναι πιο δύσκολο. Πιστεύω θα φέρουμε επιτυχίες! Ελπίζω και από το πινγκ πονγκ αλλά και από άλλα αθλήματα. Η πορεία και τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά. Πολλές φορές και μια ήττα δεν είναι αποτυχία. Για το βόλεϊ είναι μια μεγάλη επιτυχία που έχει φτάσει στον τελικό, ακόμα και εάν δεν τα καταφέρει. Στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο ας κυλήσουν τα πράγματα όσο καλύτερα γίνεται».

Εσύ έχεις καταφέρει να βιοπορίζεσαι από το πινγκ πονγκ με τις ομάδες που αγωνίζεσαι. Το συνδύασες μάλιστα όλο αυτό και με τις σπουδές σου. Ήταν εύκολο; Ή μάλλον, ήταν πιο εύκολο απ' όσο θα ήταν εάν ασχολιόσουν με κάποιο περισσότερο δημοφιλές άθλημα;

«Γενικά ήταν δύσκολο αρκετά. Και όταν πήγαινα σχολείο και όταν σπούδαζα. Σε πολλά κομμάτια που χρειάζεται να υπάρχουν στο δικό μας άθλημα δεν έχουμε ιδιαίτερη στήριξη. Πρέπει να πληρώνουμε σχεδόν τα πάντα από την τσέπη μας. Αυτό ήταν αρκετά μεγάλο ζήτημα, όταν ήμουν και φοιτήτρια ήταν πιο δύσκολο να ταξιδεύω τόσο συχνά. Υπάρχουν δυσκολίες γιατί καθημερινά πρέπει να είσαι στην αίθουσα. Να κάνεις προπόνηση, ακόμα και δύο φορές την ημέρα. Πολλές φορές ήταν ίδιες ώρες με την Σχολή, κάτι έπρεπε να αφήσω πίσω. Δεν ήταν όλες οι χρονιές εύκολες, κάποιες άφησα το πινγκ πονγκ λίγο πίσω γιατί έπρεπε να τελειώσω και με τις σπουδές. Αλλά τώρα ο στόχος μου είναι μόνο το πινγκ πονγκ, οπότε ασχολούμαι μόνο με αυτό».

Χορηγοί υπάρχουν στο πινγκ πονγκ;

«Δυστυχώς θα έλεγα όχι. Είναι αρκετά δύσκολο να βρούμε χορηγία. Άλλο κομμάτι είναι οι χορηγοί του Παναθηναϊκού και άλλο οι χορηγοί που μπορούμε να βρούμε ατομικά. Είναι πολύ δύσκολο, εγώ είμαι σε αναζήτηση για κάποια χορηγία ώστε να μπορέσω να συμμετάσχω στα παγκόσμια τουρνουά, ώστε να κάνω μια προσπάθεια να συμμετάσχω στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος, αλλά χωρίς χορηγό δεν μπορείς να προσπαθήσεις. Ελπίζουμε κάποια στιγμή να γίνει πιο δημοφιλές για να μπορούμε να βρούμε και χορηγίες».

Παρακολουθώντας τι γίνεται στις μικρότερες ηλικίες, βλέπεις ταλέντα να έρχονται; Θεωρείς ότι τα επόμενα χρόνια μπορεί να ανέβει επίπεδο το ελληνικό πινγκ πονγκ;

«Έχουμε πολλά παιδιά που παίζουν καλά. Το θέμα είναι ότι επειδή δεν υπάρχει η ανάλογη στήριξη δεν μπορούν να συνεχίσουν. Πρέπει να βοηθήσουν πάρα πολύ οικονομικά οι οικογένειες, κάτι που δεν είναι πάντα εφικτό. Οπότε αν η οικογένεια ενός παιδιού δεν μπορεί να πληρώσει τα τουρνουά που ζητάει η Ομοσπονδία, για να μπορεί να συμμετάσχει στο Πανευρωπαϊκό σε μικρές ηλικίες, δεν θα συμμετάσχει και δεν θα συνεχίσει. Είναι λίγο στενάχωρο γιατί είναι πολύ λίγες οι κοπέλες που έχουν συνεχίσει είτε στην δική μου ηλικία είτε στις πιο μικρές. Ενώ υπάρχουν ταλέντα, δεν συνεχίζουν μετά τις πανελλήνιες».

Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα μικρό παιδί, που του αρέσει το πινγκ πονγκ και ξεκινάει τώρα να ασχολείται;

«Δεν ξέρω αν θα έλεγα σε ένα παιδί να ξεκινήσει, γιατί είναι πάρα πολύ μεγάλες οι δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει στο θέμα της στήριξης. Οπότε ας πούμε ότι θα έλεγα να ξεκινήσει, αλλά θα πρέπει να είναι προετοιμασμένο για πολύ δύσκολο άθλημα. Αξίζει όμως γιατί είναι ωραίο άθλημα και μπορεί να φέρει πολλά και στον άνθρωπο και στο οικονομικό κομμάτι. Αλλά κυρίως είναι όμορφο άθλημα, συνδυάζει το μυαλό, το σώμα, τα πάντα. Ας κάνει μια προσπάθεια».

Υπάρχει κάποιος αθλητής που θαύμαζες, που σε έχει επηρεάσει περισσότερο ή που να προσπαθείς να ακολουθήσεις το στυλ του;

«Υπάρχουν πολλοί αθλητές που θαυμάζω και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποιος που με έχει εμπνεύσει ή ακολουθώ το στυλ του. Εγώ έχω λίγο ιδιαίτερο στυλ, παίζω με δύο δοντάκια, είναι το λάστιχο κομπίνα. Αυτό είναι πολύ σπάνιο να το συναντήσεις. Οπότε θα έλεγα ότι δεν έχω εμπνευστεί από κάποιον. Μόνη μου βάζω κάποιους στόχους, προσπαθώ να βελτιωθώ και να τους πετύχω».

Επειδή ο περισσότερος κόσμος δεν έχει ιδιαίτερη επαφή με το πινγκ πονγκ και όποιον παίκτη κι αν δει θεωρεί ότι παρακολουθεί ουσιαστικά το ίδιο πράγμα, τι ακριβώς σημαίνει αγωνιστικό στυλ στο πινγκ πονγκ; 

«Υπάρχει το επιθετικό και το αμυντικό στυλ. Κι εγώ επιθετική παίκτρια είμαι, αλλά παίζω με κομπίνα λάστιχο, αυτό έχει σχέση να μπερδέψει τον αντίπαλο. Αμυντικούς παίκτες δεν έχουμε πάρα πολλούς, έχουμε βέβαια τον Παναγιώτη Γκιώνη και την Κατερίνα Τόλιου και υπάρχουν κι άλλοι, αλλά όχι όσοι οι επιθετικοί. Έχουν υπομονή στο παιχνίδι, βάζουν πολύ περισσότερες μπάλες από εμάς, γιατί το στυλ τους είναι τόσο αμυντικό έτσι ώστε να επιτεθεί ο αντίπαλος και να κάνει κάποια στιγμή λάθος. Το αμυντικό παιχνίδι είναι πιο δύσκολο θα έλεγα».

Είχες μια εμπειρία με συμμετοχή σε προπονήσεις για Παραολυμπιακούς αγώνες. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

«Για μένα δεν ήταν κάτι τόσο άγνωστο, γιατί έχω σπουδάσει εργοθεραπεία που σχετίζεται με αυτό το κομμάτι. Ήταν μια φοβερή εμπειρία. Ήμασταν τρεις αθλητές από την Εθνική, εγώ και δύο αγόρια. Είχαμε πάρει πρόσκληση για την προετοιμασία όσων θα πήγαιναν στους Παραολυμπιακούς από την Αυστραλία, στην προηγούμενη Παραολυμπιάδα. Έναν μήνα προπονηθήκαμε μαζί τους, ήμασταν σπάρινγκ πάρτνερς. Ήταν φοβερή εμπειρία, γιατί είδα πόσο προσπαθούν αυτοί οι άνθρωπο. Πόσο πείσαμε και πόσο μεγάλους στόχους έχουν. Θα έπρεπε να παραδειγματιστούμε εμείς, που γκρινιάζουμε για απλά πράγματα. Πήρα πολλή εμπειρία και με βοήθησε η προπόνηση μαζί τους, γιατί τα συγκεκριμένα άτομα δεν είχαν μεγάλες δυσκολίες, οπότε έκανα προπόνηση και για τον εαυτό μου».

Κλείνοντας αυτή την συνέντευξη, τι θα ήθελες να πεις σε όσους την διαβάσουν;

«Θα έλεγα ότι καλό θα ήταν όσο μπορεί ο κόσμος να αρχίσει να παρακολουθεί το πινγκ πονγκ, γιατί έχει ενδιαφέρον σαν άθλημα και αξίζει. Οποιαδήποτε ευκαιρία έχει ο καθένας να ασχοληθεί και να παίξει, να το κάνει. Για τους φίλους του Παναθηναϊκού θα πω ότι ελπίζω να πετύχουμε τους στόχους μας και να φέρουμε τρόπαια στον σύλλογο».