Αλαφάκης Blog: Το DNA το πράσινο, το Παναθηναϊκό...

«Έντεκα ποδοσφαιριστές που τρέχουν πίσω μια μπάλα». «Πέντε μπασκετμπολίστες που σκάνε γύρω γύρω μια μπάλα». «Αθλητές που απλά τυγχάνει να φορούν διαφορετικό χρώμα φανέλα και σορτσάκι από άλλους αθλητές». Σχόλια τα οποία σίγουρα όλοι έχουμε ακούσει από ανθρώπους που δεν ασχολούνται με τον αθλητισμό, δεν υποστηρίζουν κάποια ομάδα. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε αυτό προφανώς, αλλά αποτελεί μια υπεραπλούστευση η οποία «κρύβει» την ουσία του κάθε συλλόγου. Το DNA του. Γιατί όποιος πραγματικά ασχολείται, όποιος αντιλαμβάνεται την μαγεία του αθλητισμού, όποιος αγαπάει παθολογικά την ομάδα του, τότε ξέρει και όσα αυτός πρεσβεύει και συμβολίζει.

Ο Παναθηναϊκός «έκλεισε» πρόσφατα 118 χρόνια ζωής. Μέσα σε αυτά έχει καταγράψει αμέτρητες αγωνιστικές επιτυχίες σε ΟΛΑ τα αθλήματα που έχουν καλλιεργηθεί στην χώρα μας. Είναι ο σύλλογος που έφερε σπορ στην Ελλάδα, ο σύλλογος με τους περισσότερους τίτλους, τα περισσότερα μετάλλια, τις περισσότερες διακρίσεις στο χορτάρι, το παρκέ, το ταραφλέξ, το ταρτάν και ένα σωρό ακόμα επιφάνειες. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το «Τριφύλλι» δεν ξεχωρίζει -κυρίως- για τους τίτλους, αλλά για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που συνοδεύουν το όνομά του εδώ και πάνω από έναν αιώνα.

Τα πρόσφατα γεγονότα στο Ντουμπάι ανέδειξαν με τον πλέον ιδανικό τρόπο την διαφορά που έχουν μεταξύ τους οι σύλλογοι, πέρα από το... διαφορετικό χρώμα. Η συμπεριφορά του Γιώργου Μπαρτζώκα, ο τρόπος που προσπάθησε να δικαιολογηθεί, το γεγονός ότι... έμπλεξε σε όλο αυτό τον Παναθηναϊκό (!!!), η αντιμετώπιση που έχει από τα «ερυθρόλευκα» -και όχι μόνο- Μέσα, δείχνουν προς πάσα κατεύθυνση ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος βρίσκεται στον κατάλληλο για τον ίδιο οργανισμό.

Είναι αλλιώς να είσαι Παναθηναϊκός...

Και αποδεικνύουν ότι δεν θα μπορούσε ΠΟΤΕ να βρεθεί στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Όχι λόγω ικανοτήτων (εντάξει, και λόγω ικανοτήτων αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας). Αλλά γιατί το «Τριφύλλι» δεν αποδέχεται τέτοιες συμπεριφορές, δεν αντιπροσωπεύεται από αυτές. Η ταυτότητά του είναι διαφορετική. Το ήθος που πρεσβεύει αδιαμφισβήτητο. 

Ναι, μεμονωμένες εξαιρέσεις μπορεί πάντα να υπάρξουν, σε οποιονδήποτε οργανισμό, σύλλογο, χώρο, σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Όταν όμως παύουν να αποτελούν εξαιρέσεις και καταλήγουν να είναι κανόνας, τότε το πράγμα αλλάζει. Και στο επίνειο, ο κανόνας είναι αυτός που στην πρωτεύουσα θα ήταν μόνο η εξαίρεση.

Γιατί είναι αλλιώς να είσαι Παναθηναϊκός... Κι ας μην το καταλαβαίνει όποιος τα βλέπει όλα απ' έξω. Το καταλαβαίνουμε εμείς και είναι αρκετό...