Αλαφάκης Blog: Ο ένας μπορεί να το γυρίσει, ο άλλος...

Εντός έδρας ήττα με 100άρα στο T-Center από τον Κολοσσό Ρόδου στο μπάσκετ, εντός έδρας ισοπαλία με την ΑΕΛ στην Λεωφόρο στο ποδόσφαιρο. Το πρώτο αδιάφορο βαθμολογικά, αφού μετά την ήττα από τον Άρη κρίθηκε η πρώτη θέση, το δεύτερο κομβικής σημασίας, αφού ο Παναθηναϊκός παραμένει στο -6 από τον Λεβαδειακό (!!!) στην μάχη για την 4η θέση...

Δύο αποτελέσματα ντροπιαστικά, που δεν σηκώνουν την παραμικρή δικαιολογία. Από δύο ομάδες που περνάνε πολύ έντονη κρίση, με δύο προπονητές που αυτή την στιγμή βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση στη συνείδηση του κόσμου. Δικαίως, χωρίς καμία αμφιβολία. Μόνο που οι δύο περιπτώσεις δεν είναι ίδιες...

In Ataman we trust

Ας ξεκινήσουμε από τα μπασκετικά. Ο Παναθηναϊκός AKTOR δημιούργησε το καλοκαίρι ένα ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ ρόστερ, ίσως το ακριβότερο της Ευρώπης. Οι απαιτήσεις προφανώς είναι τεράστιες και τίποτα λιγότερο από την κατάκτηση του Πρωταθλήματος και της Euroleague δεν θα θεωρηθεί επιτυχία. Και η εικόνα που παρουσιάζει μέχρι τώρα η ομάδα, ειδικά μέσα στο 2026, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας ότι αυτοί οι τίτλοι θα έρθουν. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.

Ωστόσο, καλώς ή κακώς, είναι τέτοια η φύση των μπασκετικών διοργανώσεων που ό,τι έχει συμβεί μέχρι τώρα θα έχει ελάχιστη -ή και καθόλου- σημασία όταν θα κριθούν οι τίτλοι. Σε μια εβδομάδα το «Τριφύλλι» θα διεκδικήσει το Κύπελλο και εκεί θα πρέπει να δώσει τα διαπιστευτήριά του. Είναι τα πρώτα must-win παιχνίδια της χρονιάς και ενδεχόμενη κατάκτηση θα δώσει ισχυρό ψυχολογικό boost ενόψει της συνέχειας.

Στην Euroleague, η ομάδα προφανώς θα βρίσκεται στα Play-Offs. Μπορεί να πάρει και το πλεονέκτημα έδρας. Και να μην το κάνει όμως, είναι αυτονόητο ότι ουδείς θέλει να διασταυρωθεί μαζί της. Από εκεί και μετά ξεκινάει πραγματικά η χρονιά για τους «πράσινους». Δίχως αυτό να σημαίνει ότι δικαιολογείται η κάκιστη εικόνα που έχουμε δει σε πάρα πολλές αναμετρήσεις μέχρι τώρα.

Η απουσία του Λεσόρ, το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα του Μήτογλου, η κακή απόδοση του Χολμς, η κούραση των 6-7 παικτών που βγάζουν διαρκώς 35λεπτα σε Ελλάδα και Ευρώπη, η εμμονή στα hedge-out στην άμυνα που αποδεδειγμένα δεν λειτουργούν είναι προβλήματα που ταλανίζουν όλη την χρονιά τον «Επτάστερο». Για κάποια έχει ευθύνη ο Αταμάν, για κάποια όχι.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στη νοοτροπία, την νωθρότητα με την οποία αντιμετωπίζει ολόκληρος ο οργανισμός πάρα πολλά παιχνίδια. Πώς αλλιώς να εξηγηθούν οι συντριβές από αδύναμες ομάδες στην Euroleague, ή οι ήττες από Άρη και Κολοσσό Ρόδου στο Πρωτάθλημα; 

Πολλοί θεωρούν ότι με τον Τούρκο στο τιμόνι ο Παναθηναϊκός δεν πρόκειται να πετύχει τίποτα φέτος και ζητούν την άμεση απομάκρυνσή του. Υποστηρίζουν ότι έχει χάσει εντελώς τα αποδυτήρια, δεν μπορεί να εμπνεύσει τους αθλητές του, δεν μπορεί να πάρει το μάξιμουμ από αυτούς. Μπορεί και να έχουν δίκιο. 

Μόνο που μιλάμε για τον άνθρωπο που παρέλαβε μια ολοκαίνουρια ομάδα και την οδήγησε στην κορυφή της Ευρώπης. Για τον άνθρωπο που πήρε το πιο μάγκικο Πρωτάθλημα όλων των εποχών, με ανατροπή από 0-2 και με διαιτησία... 0-100. Από σεβασμό στα όσα έχει προσφέρει στον σύλλογο, το ελάχιστο που δικαιούται είναι να ολοκληρώσει την χρονιά στον πάγκο της ομάδας. Άλλωστε, το «Τριφύλλι» είναι ακόμα μέσα σε όλους τους στόχους του, δεν έχει χάσει τίποτα!

Είναι στο χέρι όλων να το... γυρίσουν, αρχής γενομένης από το Final-8 του Κυπέλλου. Η προσθήκη του Χέιζ - Ντέιβις σίγουρα θα βοηθήσει, ενδεχόμενη επιστροφή του Λεσόρ θα αλλάξει τα δεδομένα, αλλά και ο υπάρχων κορμός έχει αποδείξει την αξία του και δικαιούται στήριξη μέχρι το τέλος. Κι αν δεν έρθουν οι τίτλοι, το καλοκαίρι μπορεί ο σύλλογος να προχωρήσει σε αλλαγή σελίδας.

Αλλά το να αλλάξει προπονητή τώρα, χωρίς να υπάρχει στην αγορά κανένας αντάξιος του Εργκίν Αταμάν, την στιγμή που όλοι οι τίτλοι είναι... ορθάνοιχτοι και το Final-4 διεξάγεται στην Αθήνα, συνιστά έγκλημα...

Ο Μπενίτεθ... τελείωσε

Γιατί δεν ισχύει το ίδιο για τον Ράφα Μπενίτεθ; Μα γιατί όχι μόνο δεν έχει παράξει έργο, αλλά στους μήνες που βρίσκεται στον σύλλογο η εικόνα της ομάδας γίνεται όλο και χειρότερη. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, οι αλλαγές στο ρόστερ είναι απανωτές, οι τραυματισμοί και οι απουσίες πάρα πολλοί, ουσιαστικά ο Ισπανός τεχνικός δεν έχει παίξει ούτε ένα ματς με πλήρη ομάδα. Και αυτοί που λείπουν δεν είναι εναλλακτικές επιλογές, αλλά βασικότατοι ποδοσφαιριστές (Ντέσερς, Πελίστρι, Τσιριβέγια, Τζούριτσιτς κτλ).

Αλλά... Κανείς δεν ζήτησε από τον Μπενίτεθ να πάρει το Πρωτάθλημα ή να κάνει θαύματα στην κατάσταση που ανέλαβε την ομάδα. Περιμένουμε όμως να δούμε κάτι! Μια βελτίωση, ένα συγκεκριμένο πλάνο, ένα ίχνος ποδοσφαιρικής λογικής. Κι αυτό δυστυχώς αγνοείται. Οι επιλογές και οι αποφάσεις του είναι τέτοιες που δημιουργούν απανωτά ερωτηματικά και δείχνουν ότι δεν έχει αντιληφθεί ότι διακυβεύεται η ευρωπαϊκή έξοδος της ομάδας.

Είναι δυνατόν να υποδέχεται ο Παναθηναϊκός την ΑΕΛ και να παρατάσσεται με 5 αμυντικούς; Είναι δυνατόν να κάνει ένα ΑΘΛΙΟ πρώτο ημίχρονο, χωρίς την παραμικρή υποψία ευκαιρίας, και να μην αλλάζει σχηματισμό και πρόσωπα στην ανάπαυλα; Είναι δυνατόν να ακολουθεί ευρωπαϊκό παιχνίδι την Πέμπτη και να μην βάζει στο χτεσινό ματς παίκτες που δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής με την Πλζεν, όπως οι Κοντούρης και Παντελίδης, αλλά να επιλέγει αυτούς που σε λίγα 24ωρα θα αντιμετωπίσουν και τους Τσέχους;

Διαβάστε ακόμα: Ο κίνδυνος να «καούν» οι νέοι του Παναθηναϊκού μέσα στην πίεση

Είναι δυνατόν να παρατάσσεται το «Τριφύλλι» με τον ίδιο τρόπο είτε παίζει στο Καραϊσκάκη με τον Ολυμπιακό, είτε στην Λεωφόρο με ομάδα που παλεύει για να γλιτώσει τον υποβιβασμό; Είναι δυνατόν να συνεχίζει να κάνει πειράματα με παίκτες σε θέσεις που δεν γνωρίζουν και αποδεδειγμένα δεν μπορούν να αποδώσουν; Είναι δυνατόν ο Αντίνο να έρχεται μετά από 2+ μήνες απραξίας στην Αργεντινή και να είναι βασικός σε κάθε παιχνίδι; Είναι δυνατόν ο Ταμπόρδα να βρίσκεται μεταξύ πάγκου και εξέδρας για τόσο καιρό και ξαφνικά να βγάζει το ένα 90λεπτο μετά το άλλο; Είναι δυνατόν να παίζει ημιτελικό Κυπέλλου μετά από ήττα στο πρώτο ματς, και να μην κάνει ούτε ευκαιρία στην ρεβάνς, στον μοναδικό ουσιαστικά στόχο που είχε στην σεζόν; Είναι δυνατόν να έχει την ομάδα 6 βαθμούς πίσω από τον Λεβαδειακό και να κινδυνεύει να μείνει εκτός Ευρώπης; 

Όλα αυτά από τον προπονητή με το μεγαλύτερο όνομα και το μεγαλύτερο συμβόλαιο που έχει έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Μόνο που οι επιτυχίες του ήρθαν πολλά χρόνια πίσω, σε ένα άλλο ποδόσφαιρο. Και στις τελευταίες του ομάδες δεν κατάφερε τίποτα, αποχωρώντας άδοξα και δίχως κανένα έργο. Κάτι που -δυστυχώς- μοιάζει να συμβαίνει και στον Παναθηναϊκό.

Κι αυτά τα πειράματα, η απουσία οποιασδήποτε ποδοσφαιρικής λογικής και η παντελής έλλειψη πλάνου, δείχνουν ότι το να συνεχίσει στον πάγκο της ομάδας μόνο ζημιά μπορεί να κάνει. Δικαιώνοντας όσους ήταν εξαρχής άκρως επιφυλακτικοί στην πρόσληψή του.

ΥΓ. Έχουν υπάρξει παιχνίδια που τα κέρδισε από τον πάγκο, με τις επιλογές του. Δυστυχώς όμως είναι πάρα πολύ λιγότερα από αυτά που έχει χάσει με δική του ευθύνη...