Γκαραγκάνης Blog: Η τύχη όποιου πήγε να τα βάλει με τα θηρία

Κάποτε έπρεπε να παίζει ο Πίτσος και όχι ο Γιάρνι. Να εκτελεί τα φάουλ ο Κουτσουρές και όχι ο Πάουλο Σόουζα. Να μην παίζει «τσούκου - τσούκου μπολ» ο Παναθηναϊκός με την Μπαρτσελόνα. Πιο πρόσφατα, να θέλει είκοσι πάσες η ομάδα να περάσει τη μεσαία γραμμή και να χρησιμοποιείτει βασικός, λες και δεν υπήρχε άλλος, παίκτης ο οποίος είχε συμφωνήσει με άλλη ομάδα. Να παίζει δεξιός μπακ ο Μαντσίνι επάνω στον Φουρτάδο και άλλα τέτοια... νόστιμα.

Ξαφνικά, εμφανίστηκε η επιθυμία, άκρατη και αχόρταγη, ένας προπονητής μέσα σε λιγότερο από τέσσερις μήνες να δημιουργήσει σύνολο που να παίζει μπάλα. Μέσα στη σεζόν, της οποίας το καλοκαίρι μεταφέρθηκε στον Οκτώβριο. Υπό τη μορφή της προόδου, με την «προβιά» συγκρίσεων με το πρόγραμμα του Λεβαδειακού και τις επιδραστικές αλλαγές προπονητή σε Παναιτωλικό, ΟΦΗ και Λεβαδειακό. Ναι, εκεί κατάντησε ο Παναθηναϊκός, με προπονητή στον πάγκο ο οποίος έχει πολλαπλάσιες διακρίσεις, προσωπικές και συλλογικές, σε σχέση με όλους τους προπονητές των υπόλοιπων ομάδων στην Ελλάδα τον τελευταίο μισό αιώνα.

Αν τα κάνει όλα καλά ο Ράφα Μπενίτεθ; Όχι, φυσικά. Και σε επιλογές προσώπων και τακτικών έχει παρουσιάσει, ίσως, το χειρότερο προπονητικό του πρόσωπο. Ερνάντεθ αντί Μλαντένοβιτς, Ερνάντεθ αντί Κοντούρη στην - ανισόρροπη, όπως ορθά ο ίδιος τη χαρακτήρισε - ευρωπαϊκή λίστα, με τρεις στόπερ και χαφ λιγότερο απέναντι στην ΑΕΛ, με διαφορετικές ενδεκάδες σε συνεχόμενα ματς - έστω και λόγω των πολλών τραυματισμών. Με αναποτελεσματικότητα και άγνοια... κινδύνου για το που ήρθε.

Τι και αν πέρυσι ο προπονητής που ανέλαβε σε όμοιο χρονικό διάστημα θεωρήθηκε επιτυχημένος, μια και τερμάτισε στο... -200 από την κορυφή; Ενώ, φέτος, το ίδιο... -200 λογίζεται ως αποτυχία, επειδή υπάρχουν τέσσερις ομάδες από επάνω. Το μέλλον του Ισπανού άρχισε να διαφαίνεται από την ημέρα που ήρθε. Ηλικία, τι έκανε στις προηγούμενες ομάδες του, λογοπαίγνια με το ονοματεπώνυμό του. Όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται που βρίσκεται και άρχισε να εξωτερικεύει το δικό του πρόβλημα, για παράδειγμα τι παίκτες έχει και δεν έχει, ξεκίνησε να παίζει από παιχνίδι σε παιχνίδι το μέλλον του. Βγάλτε άκρη...

Η λογική μπορεί να επικρατήσει μόνο με θαύμα

Σε όλα αυτά κοινός παρονομαστής οι αποφάσεις της διοίκησης, τα προηγούμενα χρόνια, δίχως ειρμό και λογική. Λίγος φόβος, λίγο «τι θα πει ο κόσμος», λίγο οι συμβουλάτορες της κακιάς ώρας και, να, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται προ των πυλών να κλωτσήσει ένα ακριβό και ελπιδοφόρο πλάνο στο όνομα της ποδοσφαιρικής λογικής. Μίας ποδοσφαιρικής λογικής, η οποία τις τελευταίες δεκαετίες καταστρατηγείται με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Όπως όταν, στα χρόνια... ΠΑΣΟΚ, ο Παναθηναϊκός είχε τις μισές αμοιβές ατζέντηδων συγκριτικά με τη ζάμπλουτη Μάντσεστερ Σίτι του Μανσούρ, στην προ - Αλαφούζου εποχή που δέσμευσε το μέλλον του Τριφυλλιού πολυεπίπεδα. Ο Ράφα Μπενίτεθ πριν έρθει στην Ελλάδα, για να αναλάβει μεσούσης της σεζόν τους Πράσινους, έπρεπε να κάνει τα τηλέφωνά του.

Αν, όπως ο ίδιος δήλωσε, είχε τη δυνατότητα να αναλάβει αργότερα και προτίμησε την 24η Οκτωβρίου 2025 επιλέγοντας το «τώρα», έχει βάλει τα χέρια του και έχει βγάλει τα μάτια του... Τα τηλέφωνα αυτά θα τον βοηθούσαν να αντιληφθεί πώς στον Παναθηναϊκό και το περιβάλλον του, στο οποίο αντικειμενικοί και αντι - Παναθηναϊκοί φορείς καθορίζουν αποφάσεις και το μέλλον, όταν τα βάλεις με τα θηρία, δεν έχεις καμία ελπίδα.

Θα κοροϊδεύουν το όνομά σου, θα σε... φτύνουν στο πρόσωπο, θα γίνεις κλόουν, ταβερνιάρης και θα κινδυνεύεις με... Θφαλιάρεθ! Πολύ λογικό, λίγες ημέρες πριν τους τέσσερις μήνες, να παίζεις το μέλλον σου με την Πλζεν και, συμπτωματικά, με τον ΟΦΗ του πρώην κόουτς των Πράσινων Κόντη. Παρτίδα χαμένη, από όλες τις απόψεις. Εκτός αν γίνει κανένα θαύμα στην Ευρώπη και κάθε κατεργάρης καθίσει στον πάγκο του.