Γουλής Blog: Η ανανέωση της εμπιστοσύνης στο πρότζεκτ ήταν η πιο μεγάλη «νίκη» του Παναθηναϊκού

Σ’ έναν οργανισμό όπως είναι ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός, όπου το «βάρος» των 16 ετών χωρίς πρωτάθλημα δημιουργεί ανυπόφορη πίεση σε κάθε κομμάτι της ομάδας, νίκες σαν αυτή που «έγραψε» το «τριφύλλι» το βράδυ της Κυριακής (8/2) στο ντέρμπι «αιωνίων» στο Φάληρο, ανανεώνουν το πληγωμένο φρόνημα και την ψυχολογία των πάντων. Ναι, το έχει ανάγκη (και) αυτό ο Παναθηναϊκός, ειδικά στη φάση που είναι φέτος, όπου έχει ταλαιπωρήσει τον κόσμο του κι έχει ταλαιπωρηθεί αντίστοιχα απ’ τα αμέτρητα «σκωτσέζικα ντους» των αποτελεσμάτων και των εμφανίσεών του.

Αυτή βεβαίως είναι η μία «μετάφραση», η εφήμερη, η επιφανειακή... Διότι η αξία του συγκεκριμένου «διπλού» απέναντι στον Ολυμπιακό του... Champions League που (θεωρητικά) τα έχει... λυμένα όλα και (όπως έλεγαν ορισμένοι μυαλοπώληδες) περίμενε τον Παναθηναϊκό για «τεσσάρα», είναι πολύ πιο σημαντική απ’ τη ρηχή προσέγγιση κι «απάντηση» σε κάθε τέτοιον τυχάρπαστο που πουλάει τη δική του «παπάτζα».

Ο Παναθηναϊκός έφυγε νικητής σε όλα στο Φάληρο, χωρίς να μπορεί να αμφισβητήσει κανείς την αξία του διπλού που πήρε απέναντι στον Ολυμπιακό (γελάμε βεβαίως με κάθε λογής ευφάνταστα που κυκλοφόρησαν σε γνωστά κανάλια). Και τακτικά και αγωνιστικά και σε επίπεδο μονομαχιών και στα πάντα, οι «πράσινοι» ήταν εκείνοι που άφησαν ότι είχαν στον αγωνιστικό χώρο για να πάρουν τη νίκη απέναντι στις «μπλαζέ» νοοτροπίες των απέναντι.

Το πιο σημαντικό, εντούτοις, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι πως η πιο μεγάλη «νίκη» του Παναθηναϊκού στο Φάληρο έχει να κάνει με την επιστροφή της πίστης και της εμπιστοσύνης στο πρότζεκτ που έχει ξεκινήσει, με ένα σωρό αλλαγές σε όλα τα επίπεδα (στελέχη, οργανόγραμμα, διοικητική δομή, το μισό ρόστερ) με την ομάδα να βρίσκεται εν... κινήσει και τους αγωνιστικούς στόχους της σε εξέλιξη.

Νίκησε με όλα τα νέα «όπλα» του

Νίκησε τον Ολυμπιακό με όλα τα νέα «όπλα» του. Με τη «φρεσκάδα», την κλάση και την άγνοια κινδύνου του 20άρη Σαντίνο Αντίνο. Με την αναγεννημένη παρουσία του Βισέντε Ταμπόρδα ο οποίος αρχίζει να αποκτά έναν πολύ πιο ξεκάθαρο ρόλο στο game plan. Με τον τσαμπουκά και την καταπληκτική παρουσία του Σωτήρη Κοντούρη που παίζει σαν... 30άρης. Με τη δυναμική και τη δύναμη του Ανδρέα Τεττέη που έφαγε απίστευτο ξύλο αλλά δεν μάσησε στους «κουτσαβακισμούς» που επιδιώκουν συγκεκριμένοι παίκτες του Ολυμπιακού. Με τον αέρα και την ταχύτητα του Παύλου Παντελίδη, που θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να έχει συνεχίσει το σερί του απέναντι στους Πειραιώτες. Με την αύρα και την ποιότητα που θα προσθέσει λίαν συντόμως κι ο Αντριάνο Γιάγκουσιτς.

Αλλά και με την εμπειρία των «παλιών» οι οποίοι βγήκαν μπροστά με πρώτους τον ΗΓΕΤΙΚΟ Ίνγκι Ίνγκασον, τον Μανώλη Σιώπη (που έκλεισε πολλά στόματα με την εμφάνισή του), τον απροσπέλαστο στο Φάληρο Πάλμερ-Μπράουν και τον «πολεμιστή» Ντάβιντε Καλάμπρια, ο οποίος δεν καταλαβαίνει τίποτα και λογικά θα δώσει το «παρών» και στην Τούμπα, παρά τον τραυματισμό του στον «αυχένα».

Το νέο «κύμα» και τα δύο «αλλά»

Το νέο «κύμα» παικτών του Παναθηναϊκού είναι ΗΔΗ εδώ. Μέσα σε μόλις λίγες εβδομάδες αρχίζει να αποκτάει πρωταγωνιστικό ρόλο και κυρίως, να μην φοβάται την ευθύνη και τις απαιτήσεις που δημιουργήθηκαν και είναι πολύ αυξημένες, γιατί πολύ απλά... this is Panathinaikos…

Οι επόμενοι μήνες ως το φινάλε της σεζόν θα δώσουν την ευκαιρία σ’ αυτό το νεανικό γκρουπ να έρθει πιο κοντά, να φτιάξει κάτι πολύ καλό, διαφορετικό και «ξεχωριστό». Υπάρχουν όμως και δύο «αλλά»: Πρώτον, αυτό το γκρουπ θα πρέπει να μάθει να «ζει» με την πίεση του «...παίζω πια στον Παναθηναϊκό» και να μάθει να διεκδικεί και δεύτερον το επόμενο καλοκαίρι πέρα απ’ τις επόμενες 2-3 κινήσεις ποδοσφαιριστών νεαρής ηλικίας (επιπέδου Αντίνο και Γιάγκουσιτς), αυτό το αναζωογονημένο ρόστερ θα πρέπει να «μπολιαστεί» και με 3-4 παίκτες ποιότητας, αλλά και πολύ ισχυρής προσωπικότητας, προκειμένου να ανέβει το επίπεδο όλων.

Πριν από δύο και πλέον δεκαετίες ο σπουδαίος Άγγελος Μπασινάς παίζοντας δίπλα στον Πάουλο Σόουζα έμαθε σε ένα χρόνο, όσα θα μάθαινε σε μία πενταετία κι έγινε ένας απ’ τους καλύτερους αμυντικούς μέσους της Ευρώπης και πρωταθλητής Ευρώπης με την Ελλάδα το 2004. Ο Γιώργος Καραγκούνης «άντλησε» κάθε πληροφορία που θα μπορούσε να πάρει ως πιτσιρικάς δίπλα στον Καρλ-Χάινς Πφλίπσεν και τον Αλιόσα Ασάνοβιτς. Ο Νίκος Λυμπερόπουλος έμαθε τα πάντα κι έγινε top-class επιθετικός δίπλα στον μυθικό Κρίστο Βαζέχα κ.ο.κ.

Η «πρώτη ύλη» είναι πλέον εκεί και παρά τη «μαυρίλα» λόγω της συνθήκης που έχει προκαλέσει ΚΑΙ η εφετινή σεζόν, μπορεί να δημιουργήσει κάτι τρομερά «εκρηκτικό». Αρκεί να παραμείνει δυνατή η πίστη και η εμπιστοσύνη σ’ αυτό που χτίζεται...