Γουλής Blog: Γι’ αυτό το λόγο γουστάρει ο κόσμος τον Ταμπόρδα κι έχει απόλυτο δίκιο!

Οι πιστοί φίλοι ετούτης εδώ της καταπράσινης γωνιάς του διαδικτύου και της υπέροχης και δουλειάς που κάνει εδώ και μήνες το OnlyPao καταγράφοντας τα πάντα γύρω απ’ τον Παναθηναϊκό, θα θυμούνται μία πολύ συγκεκριμένη άποψη που έχω εκφράσει πολλές φορές. Και σε blog και στις εκπομπές μας στο κανάλι του OnlyPao στο YouTube, εκτιμώντας πως το κριτήριο του κόσμου της ομάδας είναι πάντοτε σχεδόν... αλάνθαστο. Σπάνια, πολύ σπάνια θα πέσει... έξω. Και στην περίπτωση του Βισέντε Ταμπόρδα δεν έπεσε έξω.

Ο Αργεντινός ήρθε στο «τριφύλλι» την 1η Σεπτεμβρίου εν μέσω μίας περίεργης συνθήκης, καθότι όταν αποκτήθηκε αμέσως «κολλήθηκε» δίπλα του η «ταμπέλα» του αντί-Ουναΐ. Λάθος, μέγα λάθος κι αυτό είναι που εντέλει αποσυντόνισε σε μεγάλο βαθμό τους πάντες και τα πάντα, διότι είναι ένας πολύ χαρισματικός ποδοσφαιριστής, αλλά με εντελώς διαφορετικό αγωνιστικό «πακέτο» απ’ αυτό του Μαροκινού μέσου. Με άλλες αρετές και σίγουρα με μία δύσκολη εκκίνηση, όπου συνέπεσε σε αλλαγή προπονητή, πίεση σε όλο το γκρουπ κι όλο τον οργανισμό, αλλαγές αγωνιστικών προσανατολισμών.

Κι ο ίδιος δυσκολεύτηκε πολύ στην προσαρμογή του (πρώτη φορά εκτός Αργεντινής γαρ), όμως όπως είπε κι ο ίδιος στη συνέντευξη Τύπου την παραμονή του αγώνα με την Μπέτις (11/3), ποτέ δεν έχασε την πίστη του στον εαυτό του και στις δυνατότητές του.

Ακόμη και τον καιρό που ο Ταμπόρδα δεν έπαιζε βασικός ή τέλος πάντων είχε πολύ μικρή αγωνιστική παρουσία (μόνο στα πρώτα ματς Κυπέλλου) ο κόσμος τον... περίμενε. Γιατί κάτι «έβλεπε», κάτι «ένιωθε» για τον Mr.20 του Παναθηναϊκού. Έβλεπε πως όποτε έμπαινε στο γήπεδο ήταν έτοιμος να «δώσει» ότι είχε, όσο κι αν έπαιζε. Κι αυτό ο κάθε φίλος του «τριφυλλιού» το εκτιμούσε και με το παραπάνω.

Εκείνα τα τέσσερα λεπτά στη Βουδαπέστη

Ξέρετε που άρχισε να γυρνάει ολοκληρωτικά ο «διακόπτης» για τον Αργεντινό άσο; Στην πλέον... ολιγόλεπτη παρουσία του με την «πράσινη» φανέλα, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Σ’ εκείνα τα σκάρτα τέσσερα λεπτά που πρόλαβε να παίξει στον αγώνα της 22ας Ιανουαρίου με τη Φερεντσβάρος στη Βουδαπέστη (μπήκε ενώ είχε ισοφαρίσει ο Παναθηναϊκός) και μέσα σε ελάχιστο χρόνο κέρδισε με τρομερό πείσμα δύο φάουλ έξω απ’ την περιοχή των Ούγγρων, στην προσπάθεια να φύγει το «τριφύλλι» και με το διπλό από το ματς. Και κατέθεσε ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΠΑΘΟΣ λες και έπαιξε 94 λεπτά κι όχι μόλις 4. Ο κόσμος στην εξέδρα ξετρελάθηκε με την... τρέλα του Ταμπόρδα και τον αποθέωσε με τη λήξη, ενώ αντίστοιχο χειροκρότημα κέρδισε και σε όλα τα ματς που ακολούθησαν.

Κι εκεί -αν θέλετε- πείστηκε πλέον κι ο Ράφα Μπενίτεθ (που από την πρώτη μέρα δούλεψε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ με τον Αργεντινό για να τον φέρει στο αγωνιστικό επίπεδο που ήθελε) πως ήταν πια πανέτοιμος πνευματικά για να αρχίσει να βρίσκει ρόλο και θέση στην πρώτη γραμμή του rotation του Παναθηναϊκού.

Ακολούθησαν πολλά «μεγάλα» και κρίσιμα γκολ, όπως το υπέροχο τέρμα με τη Ρόμα, το γκολ της νίκης στο ντέρμπι «αιωνίων», αυτό με την Κηφισιά, με τον Άρη, μέχρι το πέναλτι της νίκης κόντρα στην Μπέτις, στην σπουδαιότερη παράσταση που έχει δώσει ο Ταμπόρδα μέχρι σήμερα με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Αλλά κι ασίστ, «μαγικές» ασίστ: Στον Τεττέη για το 0-1 στο Πλζεν, στον Ερνάντεθ για το 0-1 στη Λιβαδειά. Κάθε «άγγιγμα» και... χρυσάφι για τον Παναθηναϊκό, κάθε «πινελιά» και αποθέωση από το κοινό.

Η «περιπέτεια» που εκφράζει το σλόγκαν

Το μεσημέρι της Παρασκευής (12/3), ένας παλιόφιλός μου, ο Σπύρος, απ’ τους μεγαλύτερους Παναθηναϊκούς που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, μου είπε κάτι στο οποίο είχε απόλυτο δίκιο: «Αδερφέ, ξέρεις γιατί έχει τόση αδυναμία ο κόσμος του Παναθηναϊκού στον Ταμπόρδα; Γιατί η "περιπέτειά" του μέχρι την καθιέρωση εκφράζει το σλόγκαν του συλλόγου: "Μαχητική ψυχή"».

Κι έχει ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο το φιλαράκι μου. Ξέρετε πόσους και πόσους ποδοσφαιριστές, ποιοτικούς παίκτες έχει «καταπιεί» η φανέλα και το βάρος της, αλλά και οι συνθήκες που μπορεί να είχε ο καθένας μπροστά του για να αντιμετωπίσει; Θα μπορούσε να τον έχει πάρει από... κάτω τον Ταμπόρδα. Θα μπορούσε να το έχει “παρατήσει” μέσα του και να ψάξει τη διέξοδο μίας πιθανής επιστροφής στην Αργεντινή. ΔΕΝ το έκανε. ΔΕΝ τα παράτησε, συνέχισε να δουλεύει, πάλεψε για κάθε λεπτό του και βρήκε το δρόμο του. Είναι ένα υπέροχο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ κι ένα ΜΑΘΗΜΑ για όλους μας και για κάθε νέο παιδί, για το πώς δεν πρέπει ποτέ να παρατάς το όνειρό σου. Και ο Θεός του ποδοσφαίρου τον επιβράβευσε με αυτό που άξιζε για τη νοοτροπία του, το πάθος του, την τρέλα του, την αυταπάρνησή του και την αγάπη του γι’ αυτό που κάνει μέσα στο γήπεδο. Vamos Vicente, αυτό ήταν απλώς το... pregame γι’ αυτά που θα έρθουν.