Καπουκάκης Blog: Τα «καμπανάκια» υπάρχουν για να τα ακούς
Ο Γιώργος Καπουκάκης γράφει για την ήττα του Παναθηναϊκού στο Μόναχο και στέκεται στα «καμπανάκια» που έχουν ηχήσει ουκ ολίγες φορές φέτος αναφορικά με την εικόνα του «Τριφυλλιού».
Ο Γιώργος Καπουκάκης γράφει για την ήττα του Παναθηναϊκού στο Μόναχο και στέκεται στα «καμπανάκια» που έχουν ηχήσει ουκ ολίγες φορές φέτος αναφορικά με την εικόνα του «Τριφυλλιού».
Η νέα ήττα του Παναθηναϊκού στο Μόναχο από την Μπάγερν δεν ήταν απλώς άλλη μία κακή βραδιά στη EuroLeague. Ήταν η τρίτη ήττα σε τέσσερα παιχνίδια μέσα στο 2026 και - κυρίως - μια ακόμη εμφάνιση που ανέδειξε προβλήματα τα οποία δεν είναι ούτε καινούρια, ούτε συγκυριακά.
Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή κάτι που έχουμε πει πολλές φορές: ο Παναθηναϊκός έχει δομικό πρόβλημα στην περιφερειακή του άμυνα. Στο βασικό του rotation υπάρχει ουσιαστικά ένας παίκτης που μπορεί να πιέσει την μπάλα σε υψηλό επίπεδο χωρίς να γίνεται στόχος. Αυτός είναι ο Τζέριαν Γκραντ. Και ακόμα κι αυτός, στα 33 του πλέον, δεν μπορεί να «καθαρίζει»... μόνος του και να είναι στο επίπεδο που ήταν πριν από δύο χρόνια.
Παναθηναϊκός: «Αναγκαίο» να αυξηθούν τα λεπτά του Καλαϊτζάκη
Ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης προσφέρει ένταση, δύναμη, ενέργεια και αμυντική παρουσία που λείπει ξεκάθαρα από την περιφέρεια των «πράσινων». Όμως η αδυναμία του να δώσει σταθερές λύσεις στην επίθεση φαίνεται πως τον κρατά χαμηλά στις επιλογές του Εργκίν Αταμάν. Κι εδώ προκύπτει το πρώτο σοβαρό ερώτημα.
Χωρίς τον Κέντρικ Ναν, η επίθεση του Παναθηναϊκού έγινε προβλέψιμη και δυσλειτουργική. Απέναντι σε μια Μπάγερν που έχει θέματα στο αμυντικό transition, οι «πράσινοι» ούτε έτρεξαν, ούτε πίεσαν, ούτε προσπάθησαν να ξεφύγουν από το 5 εναντίον 5. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, γιατί να μην χρησιμοποιηθεί περισσότερο ο Καλαϊτζάκης, ώστε να πιεστεί η μπάλα, να προκληθούν λάθη και να ανέβει το τέμπο;
Ο Παναθηναϊκός κατάφερε, χάρη κυρίως στον Γκραντ, να περιορίσει τον Αντρέας Ομπστ για τρία δεκάλεπτα. Όμως την ίδια στιγμή αδυνατούσε να σταματήσει τον Τζαστίνιαν Τζεσάπ, ο οποίος με 6/6 σουτ (4/4 τρίποντα) εξελίχθηκε στον παράγοντα «Χ» της αναμέτρησης. Εκεί, η έλλειψη δεύτερου two-way περιφερειακού φάνηκε με τον πιο ωμό τρόπο.
Αντίθετα, είδαμε τον Μάριους Γκριγκόνις να χρησιμοποιείται στην τέταρτη περίοδο, χωρίς ρυθμό, σε ένα σημείο όπου ο Παναθηναϊκός είχε την πλάτη στον τοίχο. Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να δώσει κάτι στην επίθεση, θα ήταν προτιμότερο - τουλάχιστον θεωρητικά - να υπάρχει ένας παίκτης που θα προστάτευε τα μετόπισθεν. Ακόμα κι αν αυτός δεν έδινε πόντους.
Ο Σορτς και η τακτική ανετοιμότητα
Και πάμε στο θέμα του Τι Τζέι Σορτς. Ο Αμερικανός συνεχίζει να μην αποδίδει τα αναμενόμενα και στο Μόναχο δεν κατάφερε να βοηθήσει ουσιαστικά. Η αίσθηση παραμένει ίδια: ο τρόπος που χρησιμοποιείται δεν αναδεικνύει τα δυνατά του στοιχεία. Ο Σορτς χρειάζεται την μπάλα στα χέρια, χρειάζεται ρυθμό και τέμπο. Το off-ball παιχνίδι τον ακυρώνει και ταυτόχρονα «σκοτώνει» τη συνολική ταχύτητα του Παναθηναϊκού, που σε αυτό το ματς έπαιξε πιο αργά από κάθε άλλη φορά φέτος.
Υπάρχουν κι άλλα θέματα, όπως το γεγονός πως δεν έχει πάρει ευκαιρίες ο Βασίλης Τολιόπουλος. Επίσης, η απογοητευτική εικόνα του Ομέρ Γιούρτσεβεν, ενός παίκτη για τον οποίο προσωπικά τάχθηκα υπέρ της παραμονής του, αλλά πλέον γίνεται σαφές ότι 2-3 καλές εμφανίσεις του με... ξεγέλασαν σε εκείνο το χρονικό σημείο. Πάντως, πέρα από το δομικό πρόβλημα, η δεύτερη μεγάλη «παθογένεια» δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα.
Το βασικό ζήτημα είναι η τακτική ανετοιμότητα σε αρκετά παιχνίδια. Ο Παναθηναϊκός μοιάζει σε ορισμένα ματς να μην διαβάζει σωστά τον αντίπαλο. Κι αυτό είναι παράδοξο, γιατί στο ίδιο διάστημα είδαμε τον Αταμάν να παίρνει άριστα απέναντι σε Ρεάλ, Χάποελ και πολύ καλό βαθμό κόντρα στη Φενέρ.
Και τα «καμπανάκια» έχουν χτυπήσει αρκετές φορές, χωρίς όμως να υπάρχει τεράστια βελτίωση, με την αντίδραση του «Τριφυλλιού» να σταματά κυρίως στα 2-3 ματς, προτού υπάρξει πάλι κάποιο «πισωγύρισμα».
Καταστροφή φυσικά δεν έχει επέλθει. Η σεζόν είναι μαραθώνιος και όχι σπριντ. Όμως αν ο στόχος παραμένει η κατάκτηση της EuroLeague, του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου, τότε ο Παναθηναϊκός οφείλει να κοιτάξει τα προβλήματά του κατάματα. Όχι για να πανικοβληθεί, αλλά για να τα διορθώσει - ή έστω να τα περιορίσει - πριν να είναι αργά.
