Καπουκάκης Blog: Αναζητώντας two-way (παίκτη και) χαρακτήρα
Ο Γιώργος Καπουκάκης γράφει για τον two-way χαρακτήρα που αναζητά ο Παναθηναϊκός και στέκεται στα χαρακτηριστικά του παίκτη που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε μεγάλο βαθμό το «Τριφύλλι».
Ο Γιώργος Καπουκάκης γράφει για τον two-way χαρακτήρα που αναζητά ο Παναθηναϊκός και στέκεται στα χαρακτηριστικά του παίκτη που θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε μεγάλο βαθμό το «Τριφύλλι».
Μετά την ήττα από τη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ και την πτώση στο 14-10, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται πλέον σε ένα κομβικό σημείο της σεζόν του. Όχι γιατί χάθηκε κάτι, αλλά γιατί έχει αρχίσει να φαίνεται ξεκάθαρα τι του λείπει και τι ψάχνει απεγνωσμένα για να μπορέσει να κοιτάξει ξανά ψηλά. Και αυτό δεν είναι ούτε μία μεμονωμένη νίκη, ούτε ένα «ξέσπασμα» σε ένα παιχνίδι. Είναι ταυτότητα.
Μετά από 24 αγωνιστικές στη EuroLeague, οι «πράσινοι» δεν βρίσκονται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Δεν έχουν σταθερότητα, δεν έχουν διάρκεια στις εμφανίσεις τους και παλεύουν συνεχώς με σκαμπανεβάσματα, δομικά προβλήματα στο ρόστερ και τραυματισμούς. Από εκεί που ξεκίνησαν τη σεζόν ως απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση της διοργάνωσης, πλέον βρίσκονται στην 9η θέση και σε μία κατάσταση όπου οι αντίπαλοι τους βλέπουν να δυσκολεύονται να κοιτάξουν σταθερά προς την κορυφή.
Φυσικά, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Με 14 παιχνίδια να απομένουν, όλα μπορούν να συμβούν. Δεν θα αποτελούσε έκπληξη αν ο Παναθηναϊκός έκανε ένα μεγάλο σερί νικών και έμπαινε δυναμικά ξανά στη μάχη των πρώτων θέσεων. Για να συμβεί αυτό, όμως, χρειάζεται κάτι πολύ συγκεκριμένο. Να αποκτήσει ξανά two-way χαρακτήρα.
Δεν έχει αποκτήσει ελίτ χαρακτήρα ο Παναθηναϊκός
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή δεν είναι two-way ομάδα. Και όχι, δεν μπορούν να γίνουν θαύματα από τη μία μέρα στην άλλη. Τα δομικά προβλήματα στην άμυνα είναι γνωστά και τα έχουμε αναλύσει πολλές φορές. Το παράδοξο, όμως, των τελευταίων αγωνιστικών είναι ότι ο Παναθηναϊκός δείχνει να αντιμετωπίζει - σε ορισμένα παιχνίδια - ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα στην επίθεση. Και αυτό έχει εξήγηση.
Στο Τελ Αβίβ, χωρίς τους Ναν και Όσμαν (μεταξύ άλλων), ήταν λογικό η ομάδα να μείνει χαμηλά επιθετικά. Παρόλα αυτά, έδειξε διάθεση, έβγαλε ενέργεια στην άμυνα, πίεσε την μπάλα και σε αρκετά σημεία στάθηκε καλά στα μετόπισθεν. Το πρόβλημα είναι ότι σε καμία από τις δύο πλευρές του παρκέ ο Παναθηναϊκός δεν έχει φέτος ελίτ χαρακτήρα. Ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση.
Και όμως, το ταλέντο υπάρχει. Με σωστές, στοχευμένες προσαρμογές, μπορεί να γίνει πολύ πιο αποδοτικός επιθετικά και, παρά τα δομικά του ζητήματα, να βελτιωθεί αισθητά στην άμυνα. Όχι για να μεταμορφωθεί σε αμυντικό «θηρίο», αλλά για να γίνει επαρκής και αξιόπιστος. Για να μπορεί να κερδίζει παιχνίδια και όταν δεν σκοράρει με άνεση.
Παναθηναϊκός: Άμυνα, επίθεση και... παίκτης
Για να έρθει, όμως, ένα σερί νικών, ο Παναθηναϊκός πρέπει να θυμηθεί - έστω και σε μικρότερο βαθμό - το προφίλ που είχε τη σεζόν 2023/24. Να γίνει ομάδα που μπορεί να κερδίζει και με την άμυνα και με την επίθεση. Να μη χρειάζεται κάθε φορά να είναι τέλειος στη μία πλευρά του παρκέ για να επιβιώσει.
Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρώ πως είναι ξεκάθαρο τι λείπει. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν παίκτη στα φόργουορντ, κυρίως στο «4», που να μπορεί να αμυνθεί με άνεση από το 1 έως το 4 και ταυτόχρονα να σκοράρει με συνέπεια από μακρινή απόσταση. Έναν παίκτη που θα κουμπώσει στο παρκέ χωρίς να χαλάει την ισορροπία των πεντάδων. Έναν παίκτη που θα δώσει two-way λύσεις.
Θα ήταν το ιδανικό σενάριο για μία ομάδα που φέτος είναι πολύ άστοχη, μακριά από τον καλό της εαυτό και δυσκολεύεται να βρει ρυθμό. Προφανώς, δεν είναι εύκολο να σταθεροποιήσεις την απόδοσή σου όταν έχεις τόσες σημαντικές απουσίες. Όμως ο Παναθηναϊκός καλείται να το κάνει. Και να το κάνει σύντομα. Γιατί ο χρόνος περνάει. Και όσο περνάει, τα περιθώρια μικραίνουν.
