Παπανικολάου Blog: Ο Ταμπόρδα που χρειάζεται καθοδήγηση αλλά μοιάζει να... καθοδηγεί

Ο Βιθέντε Ταμπόρδα δεν είναι ο καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού, ούτε αυτός που θα αλλάξει μόνος του την πορεία της ομάδας. Κι όμως, ο τρόπος που παίζει, αντιδρά και συμπεριφέρεται στο γήπεδο αποκαλύπτει με τον πιο καθαρό τρόπο τι πραγματικά συμβαίνει φέτος στο «Τριφύλλι». Ο νεαρός Αργεντινός λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας σεζόν που μοιάζει να μην έχει σταθερό έδαφος, κατεύθυνση και δομή.

Συχνά, για να καταλάβεις μια ομάδα, αρκεί να παρατηρήσεις έναν παίκτη της. Στην περίπτωση των «πράσινων», αυτός ο παίκτης είναι ο Ταμπόρδα. Το πάθος του είναι αδιαμφισβήτητο, η ενέργειά του ξεχειλίζει, όμως η αξιοποίησή του παραμένει προβληματική. Όπως και ο ίδιος, έτσι και ο σύλλογος δείχνει δυνατότητες που δεν αξιοποιούνται και αδυναμίες που δεν κρύβονται.

Η εποχή Μπενίτεθ και η απουσία ξεκάθαρης προόδου

Κανείς δεν περίμενε ότι ο Ράφα Μπενίτεθ θα μεταμόρφωνε τον Παναθηναϊκό από τη μια μέρα στην άλλη. Ωστόσο, μια σταθερή βελτίωση, μια κατεύθυνση, ένα σημάδι ότι η ομάδα χτίζεται πάνω σε συγκεκριμένες αρχές, ήταν το ελάχιστο ζητούμενο. Αντί αυτού, το «Τριφύλλι» πέφτει ξανά και ξανά σε πισωγυρίσματα.  Το διπλό στο «Γ. Καραϊσκάκης» έμοιαζε με ξέσπασμα, όχι με αφετηρία. Το 1-1 με την ΑΕΛ απλώς επιβεβαίωσε ότι κάτι βαθύτερο συνεχίζει να μη λειτουργεί.

Ο Ταμπόρδα ως σύμβολο της χρονιάς

Ο Αργεντινός έχει αδυναμίες, αλλά και στοιχεία που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αξιοποιούνται. Όταν το δυνατό σου σημείο είναι το τελείωμα και η καθαρή σκέψη στην περιοχή, αλλά τοποθετείσαι στα πλάγια χωρίς ταχύτητα και χωρίς ντρίπλα, τότε δεν σε βοηθούν. Σε ακυρώνουν.

Παρά τα παραπάνω, ο Ταμπόρδα κάνει κάτι που εκθέτει όλους τους γύρω του παίζει κάθε παιχνίδι σαν τελικό. Δεν κρύβεται, δεν φοβάται, δεν περιμένει από άλλους να πάρουν την ευθύνη. Συμπεριφέρεται σαν παίκτης με χαρακτηριστικά ηγέτη, σε μια ομάδα που ψάχνει απεγνωσμένα για ηγετικές προσωπικότητες.

Είναι παράδοξο, αλλά ένας παίκτης που ήρθε για να συμπληρώσει, μοιάζει να κουβαλάει. Ένας νεαρός που χρειάζεται καθοδήγηση, μοιάζει να καθοδηγεί. Ένας ποδοσφαιριστής που θέλει σωστή διαχείριση, μοιάζει να παίζει κόντρα στη διαχείριση. Ο Μπενίτεθ δεν χτίζει πάνω στα δυνατά του στοιχεία και όσο ο Ισπανός δείχνει να χάνει το αφήγημα, τόσο ο Ταμπόρδα κάνει πιο εμφανές το κενό.

Η ψυχή του Ταμπόρδα και η έλλειψη ψυχής γύρω του

Σε έναν οργανισμό που έχει ξεχάσει τι σημαίνει να αισθάνεται καλά, ο Αργεντινός παίζει σαν να μην τον αγγίζει τίποτα. Σαν να έχει έρθει για να τραβήξει τους άλλους, όχι για να τον τραβήξουν. Κι αυτό, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, είναι η μεγαλύτερη έκθεση για όλους τους υπόλοιπους καθώς οταν ένας από τους πιο νέους στην ομάδα είναι πιο μεγάλος σε ψυχή, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο νέος αλλά οι παλαιότεροι που κρίνονται οταν η μπάλα καίει.