Παπανικολάου Blog: Ο εύκολος στόχος και η δύσκολη αλήθεια για τον Παναθηναϊκό
Γιατί η αποχώρηση του Ράφα Μπενίτεθ δεν λύνει τα βαθιά προβλήματα του Παναθηναϊκού.
Γιατί η αποχώρηση του Ράφα Μπενίτεθ δεν λύνει τα βαθιά προβλήματα του Παναθηναϊκού.
Στο ελληνικό ποδόσφαιρο υπάρχει μια σταθερή συνήθεια.. Όταν κάτι πάει στραβά, ο προπονητής γίνεται ο πρώτος που πληρώνει το μάρμαρο. Η πρόσφατη ήττα του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό άνοιξε ξανά τον κύκλο αμφισβήτησης, με τον Ράφα Μπενίτεθ να βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής. Όμως, όσο κι αν βολεύει να στοχοποιείται ο άνθρωπος που κάθεται στον πάγκο, η πραγματικότητα για το «Τριφύλλι» είναι πολύ πιο περίπλοκη και βαθιά από μια απλή αλλαγή προπονητή.
Η εύκολη λύση της στοχοποίησης του προπονητή
Η στοχοποίηση του προπονητή είναι η εύκολη λύση. Είναι η κίνηση που ικανοποιεί το κοινό αίσθημα, που δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάτι αλλάζει, ότι το πρόβλημα εντοπίστηκε και διορθώνεται. Μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό, ο Ράφα Μπενίτεθ παρουσιάστηκε ως ο άνθρωπος που έκανε το λάθος που έκρινε το ματς. Σαν να ήταν εκείνος που έδωσε την μπάλα στον Ζέλσον Μαρτίνς. Σαν να ήταν εκείνος που έκανε το αβίαστο λάθος και όχι ο Τιν Γετβάι, ο οποίος για ακόμη μία φορά έδειξε ότι δεν μπορεί να σταθεί ως στόπερ υψηλού επιπέδου.
Η αλήθεια, όμως, είναι ότι ο Ισπανός τεχνικός δεν ευθύνεται για τις αδυναμίες του ρόστερ. Δεν ευθύνεται για το ότι, πέρα από τον Ρενάτο Σάντσες, δεν υπάρχει χαφ που να μπορεί να αλλάξει τον ρυθμό ενός αγώνα. Δεν ευθύνεται για το ότι ο Σίριλ Ντέσερς, η πιο ακριβή μεταγραφή του καλοκαιριού, παραμένει εκτός δράσης λόγω τραυματισμών. Δεν ευθύνεται για τα παιδικά λάθη του Αλμπάν Λαφόν, ούτε για το ότι ο Τάσος Μπακασέτας δεν έχει καταφέρει να σηκώσει το βάρος του αρχηγού σε μια ομάδα που το έχει ανάγκη.
Ο Μπενίτεθ ανέλαβε μια ομάδα που δεν είναι δική του. Ένα σύνολο που δεν χτίστηκε με βάση τη δική του φιλοσοφία, τις δικές του ανάγκες, τις δικές του απαιτήσεις. Ένα ρόστερ που είχε δείξει ελάχιστα και επί ημερών Ρουί Βιτόρια, ο οποίος είχε λάβει περισσότερο χρόνο, περισσότερη πίστωση και περισσότερη υπομονή, χωρίς να παρουσιάσει κάτι ουσιαστικό. Ο Ισπανός τεχνικός έχει ξεκαθαρίσει ότι χρειάζονται τουλάχιστον τρεις μεταγραφικές περίοδοι για να γίνει το «Τριφύλλι» πραγματικά ανταγωνιστικό. Και αυτό δεν είναι δικαιολογία. Είναι η πραγματικότητα, αρέσει δεν αρέσει...
Ένας προπονητής χωρίς δική του ομάδα
Σήμερα, ο Μπενίτεθ δεν λειτουργεί ως προπονητής που χτίζει. Λειτουργεί ως διαχειριστής κρίσης. Διαχειρίζεται ένα κακοδομημένο ρόστερ, με ξεκάθαρο ταβάνι, με ελλείψεις σε καίριες θέσεις, με παίκτες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός συλλόγου που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό. Και αυτό είναι το πιο άβολο συμπέρασμα για όσους επιμένουν να βλέπουν μόνο το αποτέλεσμα και όχι τη διαδικασία.
Αν φύγει ο Ράφα Μπενίτεθ, τι ακριβώς θα αλλάξει; Θα έρθει ο Πεπ Γκουαρδιόλα; Ο Ζοζέ Μουρίνιο; Ο Μικέλ Αρτέτα; Ο Τσάβι Αλόνσο; Ακόμη κι αν συνέβαινε το απίθανο, ακόμη κι αν ερχόταν ένας από αυτούς, το πρόβλημα θα παρέμενε. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο προπονητής. Το πρόβλημα είναι δομικό. Είναι βαθύ. Είναι χρόνια. Και όσο κι αν αλλάζουν τα πρόσωπα, η ουσία μένει ίδια.
Η ευθύνη της διοίκησης και ο ρόλος του Αλαφούζου
Με βασικό υπεύθυνο τον Γιάννη Αλαφούζο, ο Παναθηναϊκός δείχνει ανίκανος να ακολουθήσει ένα σταθερό πλάνο. Χτίζει τη μέρα και γκρεμίζει τη νύχτα. Αλλάζει κατευθύνσεις, αλλάζει φιλοσοφίες, αλλάζει προπονητές, αλλάζει στόχους. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε προπονητής είναι καταδικασμένος πριν καν ξεκινήσει. Δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει σταθερότητα, δεν υπάρχει πραγματική στήριξη. Υπάρχει μόνο η ανάγκη να βρεθεί ο επόμενος «ένοχος».
Η επόμενη μέρα χωρίς τον Ράφα Μπενίτεθ δεν τρομάζει επειδή φεύγει ένας προπονητής. Τρομάζει επειδή τίποτα από τα πραγματικά προβλήματα δεν θα έχει αλλάξει. Το ρόστερ θα παραμείνει το ίδιο. Οι αδυναμίες θα παραμείνουν οι ίδιες. Η δομή θα παραμείνει προβληματική. Και τότε, πολύ απλά, θα ξεκινήσει ξανά η ίδια διαδικασία: αναζήτηση νέου προπονητή, νέες υποσχέσεις, νέες προσδοκίες, νέες απογοητεύσεις.
Το «Τριφύλλι» δεν χρειάζεται άλλον έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Χρειάζεται σχέδιο. Χρειάζεται σταθερότητα. Χρειάζεται διοίκηση που να ξέρει τι θέλει και πώς θα το πετύχει. Χρειάζεται να σταματήσει να κυνηγάει εύκολες λύσεις και να αντιμετωπίσει τη δύσκολη αλήθεια: ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον πάγκο, αλλά πολύ πιο ψηλά.
